Batoru Rowaiaru (2000)

deze film is ook nog gebaseerd op een boek, die vervolgens weer inspiratie bevatte voor de mangaserie die vervolgens weer verfilmd werd.

vind trouwens deel 2 ook erg vet, ondanks vele negatieve reacties hier op mm.

Ik hou wel van het verhaal van deze film en alhoewel hij vermakelijk is, denk ik niet dat een Life-Action de beste keuze is voor dit verhaal.

Een boek (of de manga, ookal heb ik die nog niet gelezen) bied meer plaats voor uitwerking van de personages en hoe zij evolueren (eerst een uitweg willen zoeken, later soms toch gaan moorden) en hun gedachtenwereld.

*2,5

Een film met exploderende hoofden, kinderen die elkaar uitmoorden en een bodycount waar geen enkele slasher kan aan tippen ... sounds good! Maar "Battle Royale" is meer dan een hersenloze actiefilm. De film is doorspekt met zwarte humor en een emotionele beladenheid die bij momenten nogal zwaar op de maag kan vallen.

Het idee is schitterend: een klas met tere kinderzieltjes worden naar een afgelegen eiland gebracht en krijgen de ziekelijke opdracht elkaar te vermoorden: er mag immers maar één van hen het eiland levend verlaten. Via een werkelijke geweldige instructievideo worden de regels aan de paniekerige menigte voorgesteld en dan start het genadeloze spel ... en het duurt beslist niet lang voor de eerste slachtoffers vallen.

Kinderen vallen elkaar aan, slaan elkaars kop in, schieten elkaar neer, vergiftigen elkaar, ... terwijl anderen de handen in elkaar slaan om aan hun noodlot te ontsnappen. Hoe lang kunnen sommigen hun zenuwen en hun twijfels de baas? Interessante vragen die je je tijdens de gehele film wel kan stellen, maar het zet ook aan tot denken. Hoe zou je zelf reageren in zo'n situatie? Schiet je jouw vrienden overhoop of werk je toch samen met anderen om een reddingsplan op te zetten, wetende dat de kans op slagen wel énorm klein is en niet meer wetende wie te vertrouwen? Of zou je zelf vluchten door zelfmoord te plegen? Zouden je zenuwen de situatie de baas kunnen? Op welk punt zou jij breken?

"Battle Royale" is volledig doorspekt met deze vragen waarbij kinderen die hun leven enorm lief hebben vreselijke keuzes moeten maken. Een film die op meerdere niveaus werkt: sommigen zullen dit zien als puur entertainment, anderen zullen zich storen aan het overtollige geweld, maar nog anderen zullen zelf aan het filoseren slaan. Geweldig toch?

Toch nog afsluiten met een jammerlijk puntje en dat is toch wel het erg magere einde van de film. Maar wie gaat er nu moeilijk doen over tien pietlullige minuten als de eerste 90 om van te smullen zijn?

Ik lees hier dingen als schokkend en al het gore.

Wel ik vond dit echt niet schokkend en verre van goor.

Ik vond dit eerder komisch.

Ze vallen als vliegen en de moorden zijn saai en eentonig.

Het idee achter deze film is zeker origineel maar word zeer slecht uitgewerkt volgens mij.

Meer wapens,meer spanning en iets bloediger en serieuzer mocht het geweest zijn.

Nu is het boter nog vis.

Leuk om eens te zien maar daar blijft dan ook bij.

Verhaal:

Best origineel. Een soort van Expeditie Robinson maar dan met een hoop onhandelbare ettertjes en een hoop wapens, bloed, zweet en tranen. Voeg daarbij een flinke dosis maatschappijkritiek en een vleugje Lord of the Flies en je hebt Battle Royale. Uiteraard zijn de dingen niet wat ze lijken, maar dit zie je al van mijlenver aankomen.

Acteren:

Kitano is altijd leuk om naar te kijken, en hij heeft zichtbaar plezier in zijn rol als de 'bad guy'. Nanahara kon alleen maar angstig kijken en Noriko ziet er schattig uit, maar dat is dan ook het enige wat ze kan. De rest van de groep is standaard 'cannon fodder'. De enige die verder opviel was die meid (Chiaki Kuriyama) die ook in Kill Bill zat en die dame in de 'educatieve' video was trouwens ook vrij grappig.

Beeld:

Niks speciaals. Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht. Zo'n eiland leent zich perfect voor een paar mooie shots, maar Fukasaku heeft meer oog voor de bloederige slachtpartijen dan voor het natuurschoon. De cinematografie was ook wat vlak en matjes. Ik miste de uitzinnige uitspattingen. Het was allemaal te strak en leeg gefilmd. Het is niet alsof we er midden in zitten, wat het moeilijk maakt om mee te leven met de personages.

Geluid:

Redelijk. Geen memorabele filmmuziek, behalve enkele vrij herkenbare klassieke deuntjes die door de luidsprekers op het eiland knallen. Geluidseffecten doen wat ze moeten doen, maar ik werd niet van mijn stoel geblazen.

Conclusie:

Het idee is goed, maar de uitwerking is te lafjes. Het wordt nergens echt spannend en je leeft niet mee met de hoofdpersonen. De confessies. flashbacks en emotionele ontwikkelingen gaan gaandeweg alleen maar irriteren, wat mede te danken is aan de matige acteerprestaties. Maar het bloed vloeit rijkelijk en dankzij een leuke Kitano en een paar aardige slachtpartijen blijf je kijken. Maar de film had best een half uur korter gemogen, want na anderhalf uur had ik het eigenljk wel gezien.

Niet erg memorabel maar wel erg vermakelijke onzin.

3.5*

Deze film al zo'n 8x gezien en hij blijft leuk door de pulperige bullshit erin. Echt zo'n film die je op de bank met maten bekijkt, heerlijk.

Werd al snel één van m'n favorieten! 5*

Batoru Rowaiaru is in mijn ogen een gemiste kans. Ikzelf had gehoopt op een meer serieuze film en helaas kreeg ik een film voorgeschoteld die ten eerste gigantisch 'over-the-top' was, ten tweede verschrikkelijk slechte filmmuziek kent en waarin ten derde vaak belabberd geacteerd wordt.
Bij iedere kill stort de vermoorde persoon theatraal ten aarde, maar niet voordat diegene een volledige liefdesverklaring af heeft gelegd.

Toch zaten er ook wel heel aardige stukken in de film. Ik heb veelal kostelijk gelachen om de bizarre situaties, bijvoorbeeld op het einde wanneer de oprichter van het hele gebeuren, gespeeld door Kitano (geloof ik), nadat hij doorzeefd is met kogels, nog even doodleuk de telefoon opneemt, een gesprek voert, om vervolgens alsnog dood neer te vallen.

Uiteindelijk vond ik deze vermakelijke stukjes toch niet genoeg en had ik gehoopt op een meer spannende film. Deze film is echter wél aan te raden om met een paar vrienden op de bank te kijken na een avondje doorzakken in de kroeg.

2,0 sterren.

Vermakelijke onzin wordt hier boven gezegd. Helemaal mee eens

Een 3

Heb me zeer goed vermaakt met deze film. Lekker immoreel, ipv volwassenen schoolkinderen die elkaar afmaken. Sommige grappige momenten. Gewoon 120 minuten verstand op 0 en genieten

Ikzelf had gehoopt op een meer serieuze film en helaas kreeg ik een film voorgeschoteld die ten eerste gigantisch 'over-the-top' was, ten tweede verschrikkelijk slechte filmmuziek kent en waarin ten derde vaak belabberd geacteerd wordt.

Waarschijnlijk heeft het ook te maken met de state waar je in zit. Ik bedoel als je iet verwacht van een film, valt het vaak tegen. Stel je had er niets van verwacht, dan had je je kostelijk vermaakt.

Een vermakelijke film waar ik gelukkig niet teveel van verwachte. Schoolkinderen die elkaar vermoorden om te blijven overleven. De actie was wel aardig en soms waren er grappige scenes. Echt goor is de film niet, dat valt reuze mee. Het einde was heel voorspelbaar en je kan in het begin eigenlijk al aanvoelen hoe het gaat eindigen. Toch heb ik me kostelijk vermaakt met deze simpele moordfilm.

Zeer vermakelijk het enige nadeel aan de film was dat het verhaal op niets maar dan ook op niets sloeg, het houdt gewoon geen steek. Hierdoor verliest de film een half puntje.

Kenmerk van elke Horror film? Hoewel deze nog best een plausibel verhaal heeft.

Dit noem ik ten eerste al geen horrorfilm en vind je dat dit verhaal ook maar enig realisme vertoond, dan vraag ik me af wat jij een geloofwaardig verhaal noemt, ik kan me niet voorstellen dat een klas elkaar gewoon begint uit te moorden.

Dit is inderdaad nergens een horrorfilm. Deze film werd hier trouwens uitgebracht tijdens de j-horror boom van begin jaren 2000 en word hier daarom weleens bij gerekend. (tenminste dat is de enige verklaring die ik me kan bedenken)

Realisme valt over te discusseren. Ik denk dat niemand van ons kan zeggen wat hij/zij in zo'n situatie zou doen. (het is nogal een extreme situatie natuurlijk)

Aaaah super film!

Hou echt van deze film! Ben ook de manga aan het lezen (is wel erg lange). Enja het komt wel allemaal mooi overeen. Ik hoop dat de amerikanen dit niet gaan herfilmen :s

Enige dat me aan deze film erg stoorde is het schieten...

Ze vangen meer dan 20 kogels op en leven nog! En ze hebben wel bloed op hun... Maar geen ene kogelgat! kleren niet kapot.. niets!

Da stoorde me toch wel...

Realisme en geloofwaardigheid zijn twee dingen. Vind zelf het verhaal niet realistisch, of ik heb iets gemist tijdens mijn middelbare school, maar wel geloofwaardig. Wat moeten ze anders doen? Zodra er één gek genoeg is om te schieten, moeten de andere kinderen zich ook zo verdedigen. Twee vliegtuigen in grote wolkenkrabbers in het centrum van de westerse wereld is ook niet geloofwaardig, maar het is wel gebeurt. Ik denk dat als je kinderen onder deze druk zet, ze elkaar best zouden kunnen vermoorden.

Zijn ze jammer genoeg al mee bezig...

Belachelijk, de Amerikanen hebben blijkbaar geen inspiratie meer. Gewoon overal maken ze een remake van.

Leuke film, maar na een tijdje gaat ie wel saai worden.

Echt waar? Ik dacht dat die plannen al lang van tafel waren. Jammer. Dit is echt een fim die totaal geen Amerikaanse remake moet krijgen, net als OldBoy en Bittersweet life (beide krijgen een remake, volgens mij...)

ik zal wel blond zijn, maar;

1. acteerwerk is slecht

2. je houd er een rotgevoel aan over

1. Nee hoor

2. Dus? Waar staat dat films je geen rotgevoel mogen geven?

Mij gaf de film overigens helemaal geen rotgevoel, het is overduidelijk een over the top film (met een flinke dosis maatschappijkritiek), erg realistisch is het natuurlijk niet.

Vette film. Pluspunten zijn het unieke concept; de harde, brute en bloederige actie en hoe deze in beeld is gebracht; de goede zwarte humor op momenten en het unieke concept. Minpunt vond ik de (vast al genoemde) soms zeikerige zijplotjes; had deze wat meer geskipt en de tijdsduur ingekort. Toch 4*, vooral om het unieke concept.

Samen met Natural Born Killers is dit mijn alltime favorite.

Net de tin-box uit Korea besteld.

Daar zitten de "Special Version" (hier op de site verkeerd aangegeven als director's cut) van deel 1 in en deel 2 + een extra disc met docu's.

Heb beide films natuurlijk al jaren in bezit, maar aangezien ik de "Special Version" nog niet heb is het een goeie deal voor 17 eutjes dacht ik zo. + de verpakking is gewoon vet.

Lekker filmpje.

Je moet er natuurlijk wel rekening mee houden dat het allemaal erg campy is: matige acteerprestaties, amper visuele finesse, een idiote soundtrack, een belachelijk plot et cetera. God dank is de keerzijde van de medaille der onnozelheid gegoten uit puur plezier!

Want met welk een zwarte humor zit Battle Royale volgestouwd: erg drooghumoristische moorden die heerlijk a-moralistisch overkomen, overdreven dramatische sterfgevallen waarmee (gedeeltelijk) het tegengestelde effect wordt bereikt en enkele geweldige personages, zoals de sadistische, stille Kiriyama ( ) met zijn zeer typerende grijns en pikzwarte humor en de weeral kurkdroge Kitano. Helaas wordt de humor geteisterd door twee ernstige bacteriën die vele genregenoten al de ondergang hebben bezorgd.

Allereerst het feit dat de hoofdpersonen duffe dodo's zijn die beter uitgestorven hadden kunnen blijven. Ze willen niet moorden, houden van elkaar, zijn erg gevoelig - bla bla bla. Da's allemaal heel fijn voor het grote publiek, maar ze halen in een rap tempo vaart uit de film en verven de humor over met die saaie kleur wit die je veel op vakantiehuizen terugziet. Gaap.

De andere bacterie staat bekend als 'een degressief plotverloop', wat inhoudt dat de film naarmate het einde nadert een drietal keer langzamer gaat lopen, een vijftal keer moralistischer wordt en een tiental keer minder zwart, terwijl de frequentie van de moorden in hoog tempo afneemt; en in een film waar de zwarte humor en de moorden (waartussen vanzelfsprekend een verband bestaat) de film maken is dat erg, erg vervelend. Toegegeven, tegen het uiterste einde aan komt er weer een lichtelijk progressief verloop op, maar alleszins blijft het geheel een stuk witter dan bij aanvang.

Het is eigenlijk een typische 2.75*-film, maar Kiriyama en Kitano zorgen ervoor dat ik hem het voordeel van de twijfel gun. Vermakelijk. 3*

Zelden heb ik zo'n vreemde film gezien als Battle Royale.

De proloog is niet interresant en slecht gefilmd, maar zodra het bloedvergieten eenmaal begint houd het ook niet meer op. Het on-Amerikaanse einde werkte wel enigsinds verfrissend. Voor de rest was het ook allemaal niets nieuws: Oneindige liefdesverklaringen wanneer iemand het loodje gaat leggen. Mensen die doorzeefd met kogels nog doodleuk telefoontjes aannemen etc..

Er zitten verder stukken in BR die ik zeer onwerkelijk vind. Behalve het volslagen absurde (maar wel leuke) plot zitten er een paar situaties in de film die soms voorspelbaar zijn, en soms zijn er situaties die ik gewoon niet leuk vind. nadat die hackers bommen hadden gemaakt wilde ik ook gewoon dat ze dat gebouw zouden rammen, in plaats van dat ze werden gedood.[/spoiler.

Een laatste dingetje waar ik me aan ergerde waren de zwarte schermen tussendoor met de bodycount. Wat een lelijke lay-out was dat zeg.