High Noon (1952)

High Noon, een film over persoonlijke moed, individualisme, haat en massahysterie, is een verhaal die in alle tijden en alle landen voordoet. In de jaren 50 draaide tenslotte alles om de strijd tegen infiltrerende communisten, een tijd waarin lafheid en verraad overwonnen.

Deze parel is een buitenbeentje tussen alle Amerikaanse westernklassiekers en kreeg daarom veel kritiek van o.a. John Wayne zelf. Er ontstond een tegenreactie, een film waar de Amerikaan niet mocht afgeschilderd worden als een laffe : Rio Bravo.

Een klein minpuntje volgens mij was dat het gevecht tussen Kane en de vier bandieten er nogal simplistisch uitzag, maar dat kwam misschien omdat het werd voorafgegaan door een langzaam opbouwende suspense, een race tegen de klok.

Het absoluut hoogtepunt is Gary Cooper. Zijn heupaandoening vergemakkelijkte de karakterisering van Will Kane, een gebroken held met veel aanzien en bedachtzaamheid. Ook Grace Kelly, de latere prinses van Monaco, liet hier een ontzettend sterke indruk na en brak internationaal door.

4,0*

Toch zeker wel een aardige western.

Gary Cooper zet niet een rol neer maar een mens. Hij geeft dan ook als antwoord op de vraag: Ben je bang?. Ja wel een beetje. Dit gegeven word nog eens versterkt door de treffende beelden waarin hij alleen op straat staat met de naderende gang. Sowieso ziet de film er prachtig uit. Mooie beelden van onder waarin Marshall Kane afsteekt tegen een heldere lucht. En ook al zitten er in het gevecht wat continuïteitsfouten, toch is het dapper om een andere weg in te slaan en voor een wat flitsende montage te gaan.

De film is zo trouw aan de tijd als 24 maar weet toch de aandacht te boeien voor wat komen gaat. En wat er dan komt is goed. Geen groots gevecht maar een degelijk einde.

Origineel uitgangspunt, matige uitwerking

Het uitgangspunt van High Noon is erg origineel. Het geen western met de standaard held die een paar bandieten neerschiet. In High Noon keert een bandiet terug naar een dorpje, die eerder door de sheriff van het dorp gevangen werd genomen. De bandiet neemt hiervoor 3 mede-bandieten mee. De sheriff wilt er nu alles aan doen om zijn dorp te verdedigen, maar hij wilt dit niet alleen doen. Helaas wilt niemand hem helpen en staat hij er nu alleen voor.

Origineel is ook dat de film grotendeels ‘real-time’ is. In de film wacht de sheriff op de trein van 12 uur, waarin de bandiet aankomt die vrij is gekomen. De film begint om 10:35 en gaat dus door tot iets na twaalven. Tussendoor worden er regelmatig beelden getoond van een klok, waardoor dit real-time gevoel bevestigd wordt.

De uitwerking laat echter te wensen over. Om te beginnen is het acteerwerk niet al te best. Gary Cooper weet als enige te overtuigen als bange sherriff. Zijn angst is echt heel goed merkbaar. De andere acteurs zijn niet allemaal even goed. Grace Kelly weet dit nog te verbloemen met haar uiterlijk.

Daarnaast komen de vechtscenes ontzettend knullig over. Het eind(gevecht) is een grote anticlimax die veel te abrupt afloopt. Dat is erg teleurstellend, want dat is wel hetgene waar de film naar opbouwt. Ik zie dat de film hier als thriller is bestempeld, maar nergens vond ik de film spannend. Waar dat precies aan ligt: ik weet het niet.

Visueel gezien is de film in orde. De verlaten straatjes worden mooi in beeld gebracht en er zitten ook enkele mooie shots in. Vooral het shot tegen het einde (waar Gary Cooper zijn sheriffster op de grond gooit) is mooi, maar omdat het einde (en de film over het algemeen) best teleurstellend is kreeg ik er geen ‘wow’-gevoel bij.

High Noon is een western met een origineel uitgangspunt, welke helaas te matig is uitgewerkt om echt indruk te maken. Hier had veel meer in gezeten.

Deze klassieker van Fred Zinnemann is niet zo maar een western, maar een maatschappijkritische film verpakt als western. Een film over persoonlijke moed t.o. lafheid, over betrokkenheid t.o. onverschilligheid, over opkomen voor je principes t.o. lijdzaam kuddegedrag. De slotscène waarin Will Kane zijn badge op de grond smijt en samen met z’n vrouw vertrekt zonder de mensen nog een blik waardig te gunnen, vormt wat dat betreft het passende uitroepteken achter deze prachtige film.

Zinnemann heeft er bijna een ‘real time’ film van gemaakt: het verhaal beslaat een periode van slechts anderhalf uur, de film zelf duurt bijna 85 minuten. Door de regelmatig terugkerende beelden van een klok wordt de spanning stelselmatig opgevoerd.

Gary Cooper vertolkt op sublieme wijze een bedachtzame hoofdrol. Ook Grace Kelly –in een van haar eerste bioscoopfilms– is goed bezig, maar wordt toch overschaduwd door de vaak ondergewaardeerde Katy Jurado. Deze film markeert tevens het debuut van Lee Van Cleef, die toen al tot de ‘slechteriken’ behoorde.

En dan is er ook nog de fraaie muziek van de veelgeprezen Dimitri Tiomkin. In de film wordt het themalied gezongen door Tex Ritter, maar meeliftend op het succes van de film werd de versie van Frankie Laine een wereldhit.

Goede film over een man die weet dat ie om 12 uur de dood in de ogen zal kijken. Hij raakt niet in paniek en vraagt zoveel mogelijk mensen om hulp. High Noon kent zijn voor- en zijn tegenstanders. John Wayne, bijvoorbeeld, vond Gary Cooper in deze rol maar een mietje en maakte met Rio Bravo een alternatieve versie van het verhaal waarin de held het wel alleen af kon. De voorstanders zullen daarentegen zeggen dat juist Gary Cooper hier een held is nadat hij, terwijl hij door iedereen in de steek is gelaten en alleen overblijft, zijn belagers een voor een ombrengt. Laat ik nu een van die voorstanders zijn die deze klassieker wel weet te waarderen.

Als je in het begin de fantastische titelsong hoort dan weet je dat het, wat de westernsfeer betreft, eigenlijk niet meer mis kan gaan. Voeg daarbij het bijzondere verhaal van een pas getrouwde (ex-)marshal met vroeg opkomende relatieproblemen die moet zien af te rekenen met vier uitdagers en ook de interesse is gewekt. Vervolgens wordt ook de spanning steeds groter en komt het naderende einde langzaam maar zeker dichterbij.

Het mooie is dat, na een uur met spanning te hebben gewacht, het einde niet tegenvalt. Nadat Will Kane zijn uiterste best heeft gedaan de nodige hulp te verkrijgen is de spanning immers om te snijden en wacht een van de beste shootouts uit de geschiedenis van de western die voor een waardig einde zorgt.

Het is zeker zo'n vijftig jaar geleden dat ik deze klassieker voor het eerst gezien heb. Nu vanavond weer eens herzien want ik was toch wel benieuwd of mijn waardering voor deze western nog hetzelfde is gebleven. Het antwoord is positief maar dat is niet alleen vanwege Gary Cooper, de spanningsopbouw en de shoot-out waar deze film aanvankelijk mijn hoge waardering aan te danken had, maar zoals BBarbie uitstekend verwoordde ook als maatschappijkritische film. Als het er op aan komt kiest iedereen voor zijn eigen hachie. Jouw beste vrienden blijken dan achteraf helemaal geen vrienden te zijn maar ordinaire lafaards. In geloofwaardigheid heeft deze film daarom absoluut niet in kracht ingeboet. Dit soort vergelijkbare situaties kom je in onze huidige westerse maatschappij in overvloed tegen, vooral in tijden van crises. Mijn eerdere waardering van 4,5* blijft daarom ook gewoon staan.

4,5*

"They are making me run, i've never from anyone before."

US Marshall Will Kane (Cooper) is net gepensioneerd en getrouwd met zijn pacifistische vrouw. En dat is net wanneer hij een bericht krijgt dat een gevaarlijke crimineel die hij ooit opsloot weer vrij is en met de trein van 12:00 uur aankomt. Hij vlucht met zijn vrouw maar keert kort daarna weer terug omdat zijn opvolger pas de volgende dag arriveert. Kane heeft nog een uur om de dorpelingen op de been te brengen om hem te helpen, dit is echter makkelijker gezegd dan gedaan.

Afgezien van de uitendelijke showdown zit er weinig actie in en het grootste gedeelte van de film bestaat uit Kane die de dorpeling probeert over te halen hem te helpen. de film speelt zich grotendeels in realtime af en de spanning is om te snijden. Ook leuk vind ik hoe de film constant met mijn verwachtingen speelde. Het mooiste voorbeeld hiervan vind ik de scene in de kerk waar hij de bezoekers om hulp komt vragen. Hierop volgt er een discussie tussen de kerkgangers (ik begin te begrijpen waarom deze film zo populair is bij Amerikaanse presidenten). totdat een van Kane's vrienden het woord neemt en begint te praten over wat Kane allemaal voor hun stadje gedaan heeft. En je verwacht dat hij eindigt met ''en daarom moeten wij onze vriend nu steunen'' in plaats van iets wat neerkomt op "en daarom sta je er alleen voor ouwe maker''. Acteer prestaties zijn zeer goed en dragen beter bij aan de beklemmende toon de constante klok close ups (hadden van mij wel wat minder gemogen). Het einde is ook geweldig, ondanks dat het wat abrupt is.

Als iemand die totaal geen western-fan is heb ik me toch wel vermaakt met deze interessante film. Het is zeker geen typisch western-verhaal en de film moet het echt hebben van de ijzersterke personages. Iedereen heeft zijn of haar eigen redenen om niet deel te nemen aan de confrontatie, en het voelt allemaal zeer geloofwaardig.

De aangename speelduur van de film, die zich bijna in real time afspeelt draagt er ook aan bij dat de film voorbij lijkt te vliegen. Het constante gelet op de klok maakt de film soms ondraaglijk spannend, en de uiteindelijke confrontatie tussen Cooper en de bad guys is kort maar krachtig.

Enigszins teleurstellende western. Het plot is qua opzet best aardig, maar de uitwerking is redelijk saai. De meeste personages blijven ook nogal vlak, zodat van echt meeleven met de gebeurtenissen in het dorp geen sprake is. De ontknoping stelt bovendien teleur, wanneer de gevreesde gangster verschijnt wordt er relatief snel en gemakkelijk met hem afgerekend. Het acteerwerk is ook niet al te bijzonder, op de charmante Grace Kelly na.

Meer dan 60 jaar geleden en nog in wit-zwart. Toppie.

Alles was voorspelbaar want het ging maar over een verhaal dat zijn finale krijgt op het einde.

Toch speelt de tweestrijd in de romantiek een belangrijke rol in deze film die de ganse notenbal doorstaan heeft met voortdurend een andere versie van Honymoon.

Gary Cooper en Grace Kelly vertolken onder regie van Fred Zinnemann en prachtige rollen.

Prachtige evergreen herinnering die ik indertijd meermaals gezien heb.Kostprijs: 12,5 eurocent.

En zeker 4 punten waard.

Bah.

Een echte oerWestern. Waar je bij de meeste hoog aangeschreven Western meestal nog wel flarden van regietalent ziet, is High Noon niet veel meer dan genrefiller. Verbaas me er dan ook wel over dat de film zo populair is.

Zeer basic verhaaltje over een vereffening. De film werkt langzaam toe naar een climax, die vlotjes afgehandeld wordt. Wie hoop op een enigszins cynisch eind (zou toch leuker geweest zijn moesten ze niet op komen dagen zijn) komt bedrogen uit, al moet je dat ook niet verwachten van een film als deze.

Wat je wel mag verwachten is een basic Western gebeuren, en laat dat nu net een genre zijn waar ik compleet niks mee kan. De vervelende personages, oninteressante ontwikkelingen en lelijke settings, ze zijn allemaal weer paraat. Gelukkig duurt deze film dan niet al te lang, maar het complete gebrek aan eigenheid kan niet verhinderen dat het niet meer is dan 85 minuten verveling.

0.5*

Naar het schijnt begon scriptschrijver Carl Foreman hiermee als een allegorie over de Verenigde Naties, maar tijdens het schrijven hiervan moest hij voor het House of Un-American Activities Committee verschijnen om namen van communistische kennissen te noemen; Foreman weigerde, hetgeen hem op "blacklisting" kwam te staan. Vanaf dat moment schreef hij vanuit het idee dat Cooper in zijn weigering om weg te gaan hetzelfde standpunt innam als hijzelf: gedwongen om namen te noemen weigerde hij en raakte zo steeds meer geïsoleerd, eindigend in zijn zelfverkozen verblijf in Engeland.

        Regisseur Fred Zinnemann (een Oostenrijkse Jood) daarentegen zag de film meer als een allegorie over Europa dat zich niet tegen het opkomende Nationaal-Socialisme verzette totdat het te laat was.

        Dat zijn interpretaties over betekenissen die 60 jaar geleden werden losgelaten op wat de film toen in zijn tijd betekende. Moderne auteurs zien in High noon juist weer kritiek op een maatschappij die te vriendelijk is voor misdadigers en die ze aanpakt met een fluwelen handschoen in plaats van een stevige gevangenisstraf of erger.

        Kennelijk is het mogelijk om deze film, de bovenliggende thematiek en de onderliggende subtext op meerdere manieren te beoordelen. Nog steeds circuleren er op internet zowel "liberale" als "conservatieve" interpretaties. "Platte maatschappijkritiek" was het voor die tijd echter zéker niet, en wat mij betreft ook nú nog niet, of je jezelf nou wèl of niet herkent in de situatie van de buitenstaander die ervoor kiest om een impopulaire kant te kiezen.

        Dit alles overigens los van het feit dat de film een aantal prachtige en ontroerende scènes bevat die me na al die jaren nog altijd niet onberoerd laten: Will bij zijn gedesillusioneerde voorganger ("It's all for nothing, Will. It's all for nothing"), bij zijn voormalige vriendin, en bij de vrouw die zegt dat haar man niet thuis is, terwijl Will weet dat ze liegt, en zíj weet dat híj dat weet... Superbe emotionele momenten die ik maar wàt graag in èlke "genrefiller" aan zou treffen.

Redelijk tussendoortje die prima vermaakt. Echter had ik meer verwacht van deze 'High Noon'. Met het sfeertje zit het goed, alleen vond ik het inhoudelijk echt te simpel om boven het gemiddelde uit te steken. Ook de uitwerking van het verhaaltje biedt weinig bijzonders mijns inziens, net als de vlakke personages. De opbouw naar het einde toe is prima gedaan en kent een aantal aardige scenes, maar het einde valt dan gewoon erg tegen. Echt een abrubte anticlimax. De laatste scene met Gary Cooper die de ster weg smijt is wel mooi. En Grace Kelly is natuurlijk fantastisch. Maar hier had veel meer ingezeten volgens mij.

Een sterke western die voor zijn tijd een buitenbeentje was. Het gaat niet meer over een avonturenfilm met goeie cowboys, slechte outlaws en eventueel wat indianen. Bovendien is dit een verhaal dat aansluitend wordt weergegeven. Je ziet letterlijk met momenten de klok voorbij tikken. Het helpt om stap voor stap een sfeer van spanning op te bouwen.Niet moeilijk dat het een Oscar voor beste montage won.

De film is ook wel wat beladen. John Wayne vond de visie van de film slecht en weigerde dan ook om er in mee te spelen. De film werd opgenomen begin de na-oorlogsjaren als veel Amerikanen paranoia werden en er lijsten kwamen van te linkse figuren die als de nieuwe vijand werden beschouwd. Dat zorgde ervoor dat mensen met deze film niet wilden of konden meespelen. Of dat ze net door deze film op zo'n lijst kwamen te staan.

De film heeft ook een achterliggende boodschap, maar laat de mening open. De marshal die de wet negeert en persoonlijk in confrontatie gaat vs het laffe dorpje dat z'n mening misschien wel heeft maar als het er op aankomt geen hand uitsteekt. En dan nog het noorden dat de doodstraf niet wilde doorvoeren tegenover de hardere taal van het zuiden dat meteen komaf wil maken van criminelen.

Los daarvan is High Noon een spannende western. De muziek, de tikkende klokken, de mannen die blijven wachten op de trein, marshal Will Kane die zenuwachtig rondloopt op zoek naar hulp, de trein die uiteindelijk in de verte te horen is, ... Prachtig gedaan. De keuze voor zwart-wit kan ik wel volgen. Dit is dan ook geen western voor de mooie landschappen, maar voor een intrigerende sfeer in een dorpje. Gary Cooper blijft een professionel en schittert in deze rol. Ook de dames doen het niet slecht. Blijft een goeie film!

De film begint,.. je ziet Lee van Cleef op een steen zitten, intussen hoor je muziek van singing cowboy Tex Ritter: Do not forsake me, oh my darlin.. 2 andere cowboys komen te paard toe en je waant je onmiddellijk in het Wilde westen. Dit wordt des te meer versterkt door de zwartwit beelden. Ik heb een hele reeks westerns in mijn collectie maar geen enkele van die films slaagt daar zo goed in als High Noon.
Wat die zwartwit beelden betreft Fred Zinneman baseerde zich op oude foto’s van de burgeroorlog om een juiste sfeer te creëren, wat hem dus echt wel gelukt is.
Wanneer deze cowboys door het dorp rijden vindt dezelfde tijd het huwelijk van Will Kane en Amy Fowler plaats. wanneer men daar na een tijdje te weten komt dat Frank Miller (die door Kane opgesloten werd) vrij komt, worden de aanwezigen onrustig en dringen ze er op aan dat Will en Amy onmiddellijk de stad moeten verlaten. Maar Will weigert omdat er nog geen vervangende Marshall voorzien is en wil kost wat kost blijven. Wanneer hij vervolgens zoekt naar hulp laat iedereen hem in de steek en dreigt het zelfs zijn huwelijk te kosten. Met de klokken die doorlopend in beeld komen voel je de tijdsdruk die Will heeft om aan mannen te geraken als hulp voor de confrontatie met Frank Miller. Wanneer uiteindelijk de trein aankomt en hij gewapend uit zijn bureau stapt ziet hij zijn vrouw samen met zijn ex wegrijden naar het station, de camera gaat omhoog en je ziet Will daar staan.. alleen, maar hij blijft zijn plicht trouw: de stad beschermen tegen Frank.
Van dit soort films hou ik, van een man (met zijn gebreken)die ondanks alles, ondanks alle tegenstand toch voor zijn zaak gaat en dat ook blijft doen.
Gary Cooper was de perfecte acteur om dit personage te vertolken, hij was net herstellende van een maagzweer en een rugoperatie en Zinneman had uitdrukkelijk gevraagd om de make-up te beperken bij Cooper zodat je zijn bezorgde gezicht uitdrukkelijker zou kunnen zien. Men had o.a. ook Gregory Peck in gedachten voor deze rol maar deze weigerde omdat dit personage hem teveel deed denken aan the Gunfighter, nadien toen Cooper een Oscar won had hij hier wel spijt van hoewel hij moest toegeven dat hij nooit zo goed had kunnen zijn als Cooper.
Wanneer frank dan uit de trein stapt, gaat het wel heel snel; Frank: Is alles klaar? Net zoals je verwacht had; antwoord één. Laten we dan beginnen, zegt Frank opnieuw en ze gaan op weg naar de stad om de confrontatie met Will te ondergaan.
Baf!!, dat is wat je noemt met de deur in huis vallen en dit is wel een klein puntje van kritiek. Maar anderzijds als hij eerst nog naar huis had moeten gaan om zijn koffers uit te pakken en nog een glaasje hierna te drinken dan was de opgebouwde spanning totaal verpest. Mij stoort dit dus totaal niet.
Wat volgt is een goed opgebouwde shoot-out zoals traditioneel in de meeste westerns en wanneer Will de bandieten dan alle 4 heeft neergeschoten komen de mensen naar buiten terwijl hij zijn vrouw omhelst. Hij helpt zijn vrouw op het rijtuig, hij bekijkt de mensen en gooit zijn ster dan op de grond.
Hierover bestaan verschillende theorieën, maar voor mij is het zoiets als: hier mensen los het nu maar zelf op.
Door de goede sfeer, de goede acteurs en de spannende opbouw beschouw ik dit als één van de beste films die ik ken en staat deze bovenaan in mijn top 10.

Een man moet doen wat een man moet doen. Zelfs als dat betekent dat hij niet kan gaan rentenieren met Prinses Gracia van Monaco, die in een keurige hooggesloten jurk rondloopt zonder te zweten. Respect! Want man, wat is het f***ing hot in Hadleyville. Regisseur Fred Zinnemann pompt de hitte nog verder op door geen zonnefilters te gebruiken en de film een paar tinten lichter dan gebruikelijk te ontwikkelen. Producent Stanley Kramer probeerde hem er later bij te lappen bij de McCarthy-commissie. Wat een zak zeg. Daar zou Will Kane wel raad mee weten. De film duurt precies zo lang als het verhaal, if you know what I mean.

“Don't try to be a hero! You don't have to be a hero, not for me!”

Geweldige Western. High Noon heeft een geweldige sfeer, en de (bijna) real time waarin we alles zien zorgt voor een ijzingwekkende spanning. Het tempo is laag, maar de spanning wordt steeds verder opgevoerd. High Noon is daarnaast ook een mooi verhaal over de hypocrisie en verschillende belangen in zo'n klein stadje.

Will Kane vraagt om hulp in zijn strijd tegen Frank Miller en zijn drie kornuiten, maar de mensen hebben allemaal zo hun redenen om hem niet te helpen. Ik moest even wennen aan Gary Cooper, maar tegen het einde van de film vond ik hem steeds beter op dreef. Aan Grace Kelly hoef ik nooit te wennen, en ook de andere acteurs zijn allemaal geweldig. De muziek/score is fantastisch, en de regie van Zinnemann is zeer effectief. Met het actievolle einde als sterke afsluiter.

'k Zag hem al minstens voor de derde keer en het blijft een knappe, heel bijzondere film, een "western-plus".

Eentje die van vele cliche's van het genre afstand doet. Een stevige opbouw; de actie verloopt zowat in real time en zelden zo een spanning, in alle soberheid, weten opdrijven.

Cary Grant is beslist in zijn element en zet één van de beste westernhoofdrollen allertijden neer. Een terechte Oscarwinnaar.

Inhoudelijk ook, want toch een schrijnende schets hoe solidariteit, ook dankbaarheid en moed bij de massa, soms ver te zoeken is.

En Grace Kelly ? Nog maar halverwege op de affiche, maar innemend mooi en overtuigend in één van haar debuutfilms van haar korte carrière.

Zojuist bekeken, en het is een juweeltje geworden.

Een extra belevings-boost a.h.w. van de film.

Volop van genoten.

Er zit geen sleet op deze western, lijkt alleen maar beter te worden.

Opvallend weer hoeveel elementen Sergio Leone geïnspireerd moeten hebben voor zijn Once upon a Time in the West.

Ik zie bij elke kijkbeurt meer overeenkomsten.

Helemaal vergeten dat ook Jack Elam hierin meespeelde, al was het maar kort.

De extra's moet ik nog bekijken, maar het bijbehorende boekje is ook meer dan de moeite waard.

Daar is veel werk van gemaakt.

Vooruit, een halve ster erbij, een betere town-western bestaat er niet .

Dikke aanrader die EUREKA! release.

Degelijke western met een spanningsboog die nauwelijks verslapt. Vooral het uitgangspunt is uitstekend en wordt versterkt door een boeiend verloop dat zich in 'realtime' ontvouwt. Om de zoveel tijd krijg je een shot van een klok te zien; een soort tijdbom die doorlopend suspense creëert. De klassieke shootout op het einde vormt het hoogtepunt, al zijn er onderweg zeker een aantal leuke scènes te zien. De scenarist behandelt het publiek niet als een bende steenezels en geeft het simpele verhaal wat meer diepgang via allerlei nevenpersonages en hun interpersoonlijke relaties. Veelomvattend wordt het nergens, maar het is genoeg om een momentum in stand te houden. Het grootste probleem is naar mijn mening de verschrikkelijke theme music die om de haverklap wordt afgespeeld. Het duffe liedje jaagt alle opgebouwde spanning abrupt weg en doet me hunkeren naar de epische composities van Ennio Morricone. Muziek heeft een belangrijke functie binnen een western aangezien het de toon van een scène of soms de hele film kan bepalen. Het is spijtig dat High Noon, samen met zowat elke Amerikaanse 'Hays Code' Western, vaak zo'n misplaatste deuntjes toelaat. Het acteerwerk en de regie waren oké. Cooper heeft meer weg een boekhouder die ze een cowboy kostuum hebben aangetrokken, maar hij weet niettemin een zekere coolness te belichamen. De geschiedenis rond de slechterik is nogal mager, waardoor zijn onvermijdelijke dood niet bepaald veel voldoening opleverde. Al bij al gewoon oké.

Uiterst simpel verhaal maar hoe doeltreffend. De shoot-out ten spijt wordt de spanning heel de film lang opgebouwd door een combinatie van tikkende klokken, het psychologische spel in het dorp, het repetitieve maar verslavingsgevoelige deuntje van Tiomkin en natuurlijk de schitterende regie en camerawerk van respectievelijk Fred Zinnemann en Floyd Crosby.

Gary Cooper speelt de rol die hem op het lijf geschreven is en krijgt ook bijna alle schermtijd toegewezen. Zijn echtgenote Grace Kelly is dan weer een aardig stuk specimen en het is dan ook jammer dat ze zo’n korte filmcarrière heeft gehad. Fijn om haar hier aan het werk te zien. Dat geldt ook voor de rest van de cast, met hier en daar enkele bekendere koppen. Eén van de beste scènes van de film vind ik de volksraadpleging in de kerk. Zeer herkenbare toestanden met alles wat de mens eigen is. Deze scène is tekenend voor de sfeer van de film. Het donkere randje van de film wordt eigenlijk niet bepaald door de (externe) dreiging van de bandieten maar door het gebrek aan solidariteit van de numeriek veel sterkere dorpelingen.

Meer dan terechte klassieker en een plezier om te herzien.

Oudje die ik via de kringloop bemachtigd heb en uiteraard nieuwsgierig naar was. Een western, oude film, Cary Cooper en Grace Kelly, een titel die klinkt als een klok, veel goede ingrediënten aanwezig, dat sowieso. Maar helemaal top is het net niet.

Veel introductie is er niet met de drie ruiters die het stadje doorkruisen terwijl de bruiloft van de sheriff gaande is. En het is dat eerste half uur best zoeken waar dit verhaal heen gaat. Wie is Frank Miller? Wat is het probleem met de sherrif? En wat met die houding van de burgers, en de problemen met Harvey Pell. Maar dan blijkt na een half uur dat verschillende dorpelingen openlijk dwepen met Miller en komt in die zin de echte strijd naar voren. De sheriff heeft meer tegenstanders dan vijanden blijkt. En dat maakt de film toch meteen een stuk interessanter.

Het mindere aan High Noon is toch de gedateerdheid die naar voren komt in het tempo dat hollen of stilstaan is, een bepaalde braafheid over het hele gebeuren en vooral de vrij stroeve dialogen. Leuk is het wel Grace Kelly een keer te zien, Cooper acteert prima en de spanning is verschillende malen van zijn gezicht af te lezen, de erg jong ogende Lloyd Bridges is erg grappig en de film heeft een aangenaam korte speelduur.

High Noon is dan ook een wedstrijdje goede punten tegen slechte punten afwegen, en hoofdzakelijk is dat goede dingen tegenover de tand des tijds. High Noon is dan uiteraard ook een film die gezien moet worden in het tijdsbeeld van de jaren '50 en wat mij betreft niet vervelend, degelijk en meer dan te doen voor een keer.

Ik kwam de dvd (inderdaad ook) bij de kringloop tegen. Dus nu bekeken hoe zou de film bevallen? Beeld is goed met ondertitels. Verder karig zonder extra's. Had het tegengevallen had ik nu niet gereageerd. Maar geen slechte aanwinst hoor.

Ik kreeg aanvankelijk wel het idee met al die dialogen "ik weet niet of dit hem wel gaat worden". Maar zeker vanaf het kerkgedeelte wordt het erg interessant met allerlei vragen en verschillende argumenten en iedereen heeft wel een punt om niet dan wel te helpen. Dit geldt ook voor Cooper, die zeer plichtmatig als sheriff is maar dan veel tijd verspilt. Ook door Bridges die hoge zelf dunk heeft, verspilt hij tijd. In nood leer je je vrienden kennen in dit stadje (met dorpskarakter) en dan nog vrij betrekkelijk, stank voor dank. (Die jongen wil wel, daar maken ze in oorlogszuchtige landen dan ook wel handig gebruik van).

Kleur had zeker wat Grace Kelly betreft goed gedaan want ze mag er wezen, maar ja wisten zij veel dat het zo'n succes zou worden. Ze doet het best aardig. Goede recht toe recht aan rol van Katy Jurado. Duidelijk wel te zien dat de film met weinig budget is gemaakt maar wordt handig gebruik gemaakt van close-ups van klokken en spoorlijn. Erg spannend en kranig geschoten laatste gedeelte en spel (zeker gezien gezondheid) van Cooper.

Ik heb de film vooral als thriller/drama bekeken en minder als western en blijft als vraagstelling/thematiek toch nog steeds verdraaid actueel.

Vaak ga ik na het kijken van een film die mij erg goed is bevallen, nog even nagenieten door wat over zo‘n film te lezen. Meestal levert dat een paar interessante feitjes op die de filmbeleving nog net iets smakelijker maken. Bij High Noon was dat ook het geval.

Zo las ik dat producent Stanley Kramer de film als een soort metafoor voor de falende werking van de Verenigde Naties had beleefd. Schrijver Carl Foreman had bij het schrijven echter persoonlijker thema‘s in zijn hoofd. Als voormalig lid van de Communistische Partij lag hij onder vuur en moest zich zelfs later verantwoorden bij het vermaledijde Comité dat werd geleid door Joseph McCarthy alwaar hem werd verzocht Communistische collega‘s in de filmwereld te verraden. De uit Oostenrijk afkomstige Joodse regisseur Fred Zimmermann zag in het script een bittere parabel over een wereld waar angst en onderdrukking regeren en had de nazificatie van Duitsland in zijn achterhoofd. Op High Noon kun je vele interpretaties loslaten.

High Noon is een film van alle tijden. De oproep van marshall Kane (Gary Cooper) aan de inwoners van het stadje Hadleyville om gezamenlijk in het geweer te komen tegen de dreiging van de outlaw Frank Miller en zijn bende, levert weinig of geen respons op. In een korte tijdsduur van 85 minuten laat de film een dwarsdoorsnede zien van de inwoners van het stadje. Een dwarsdoorsnede van allerhande gedachtegoed. Een dwarsdoorsnede van motieven. We maken kennis met mensen die niet het risico willen lopen op het verkeerde paard te wedden en hun eigen goede welstand te verliezen. Anderen daarentegen koesteren juist een primitieve haat en een groot wantrouwen tegenover allen die in goede welstand leven en houden zich afzijdig. Een andere groep kan het simpelweg niets schelen. En natuurlijk zijn er de mensen die gewoon bang zijn en dat altijd zullen zijn. Kane‘s oproep veroorzaakt agressie, desinteresse en gluiperig gedrag.

Het beeld van de eenzame Kane die van deur tot deur gaat om een posse bijeen te brengen, maakt indruk. De afstand tot de mensen die hij wil beschermen is groot. De eenzaamheid en het isolement van Kane worden perfect door de camera gevangen. De alomtegenwoordige stilte die volgt op zijn oproep is veelzeggend en zorgt ervoor dat van de beelden een nog indringender werking uitgaat. Kane is geen typische held en wordt als zodanig door de massa dan ook niet vereerd. De verbeelding van Kane als een verbitterde, vertwijfelde en door iedereen verlaten man weerspreekt het beeld van de westernheld zoals het publiek dat in die tijd was gewend. Cooper is geen held zoals publiekslieveling John Wayne, om maar iemand te noemen. Wayne vond High Noon trouwens een film van niks.

Het gebrek aan een aanstellerige heldhaftige uitstraling is volgens mij de reden dat de rol van Gary Cooper zo solide en geloofwaardig is. Kane is een man die niet hecht aan holle woorden en holle gebaren en daar ook niet aan meedoet. Een man die achter zijn "Tin Star“ (het symbool van orde en gezag) alleen maar leegte ontdekt. Geweldige rol van Cooper in een fantastisch fijne film waarvan (zoals ik hierboven ook al las) veel specifieke details en scènes jaren later heel herkenbaar terugkeren in het schitterende "Once Upon a Time in the West" van Sergio Leone.

Wellicht had ik deze film nooit gezien, ware het niet de reactie van Howard Hawks en John Wayne. Die zich wellicht aangetast voelden in hun feelgoodwesterngenre, waarin de burgers altijd aan de kant van het gezag staan en zich daar nooit uit opportunisme van af zouden keren. Tsja, we weten natuurlijk even goed als de brave Marshall Kane dat de werkelijkheid anders is.

In diezelfde vergelijking, High Noon tegenover Rio Bravo, het is alsof beide films niet op hetzelfde speelveld spelen. Rio Bravo bewandelt in alle opzichten het uitgetreden pad, volgt de bekende weg, zoekt geen controversie en laat iedereen in zijn waarde - tot en met de bad guys aan toe. En ook filmisch blijft het allemaal bij het bekende, er wordt niks bijzonders van de acteurs gevraagd of een beroep op het invoelend vermogen van de kijker gedaan. Toch is het vakwerk, een soort feelgoodgedoetje over het wilde westen van de boeken die we vroeger op de lagere school lazen. Dat zal ongetwijfeld nu wel heel anders zijn.

Maar High Noon dan. Dit is geen western, maar een psychologisch drama, een voorloper op À bout de souffle (1960) waarin essentiële vragen worden gesteld over de samenhang van de maatschappij, de rol van de overheid als de sterke arm der wet en de rechtspraak, maar ook waar dat dan op rust, de sociale cohesie en het verbond tussen overheid en burgerij. Precies relevant omdat we dat heden ten dage zo volledig kwijt lijken te zijn, en ons meer en meer gedragen als de verwerpelijke laffe burgers uit het dorp. Maar ook interessant door de vernieuwende cinematografie, de - zeker in vergelijking met Howard Hawks' films - veel interessantere cameravoering en regie.

Waarom Hawks en Wayne deze film precies als on-Amerikaans beschouwden is me ondertussen even een raadsel - misschien speelde daar ook eigenlijk gewoon wel een rol bij dat ze zich overklast voelden. Dat het gedrag van de burgers tegen elk denkbaar patroon van normen en waarden indruist is evident - maar even evident is het wel dat dat van alle tijden is. Lafbekken are us, zeg maar. Het is een speciaal soort mens, dat dapper genoeg is om niet te zwichten voor een stel gunslingers dat met de trein van 12:00 aankomt. Of met de trekker, zoals nu.

Een opmerkelijke western waarbij de sterkte en de focus niet ligt bij de pistoolduels, maar bij het gebeuren vooraf. Marshall Kane hangt zijn tinnen ster aan de haak en stapt het huwelijksbootje in, maar keert al gauw terug op zijn stappen wanneer blijkt dat een gevaarlijke outlaw als wraak het op hem en het stadje gemunt heeft.

Kane tracht bondgenoten te ronselen, maar dat blijkt al gauw niet zo'n evidente opdracht. Elkeen heeft wel zo zijn redenen om zich afzijdig te houden. Angst, rancune, onverschilligheid, opportunisme, ... elke reden is wel goed om het via de zijlijn te bekijken.

Prima hoe dit gebeuren in beeld wordt gebracht en de vertwijfeling en eenzaamheid van Kane wordt uitstekend weergegeven. Het uiteindelijke treffen stelt niet zoveel voor, maar was wel een goede afsluiter van het plot.

De film heeft de vorm van een typische en wellicht klassieke western: een veroordeelde moordenaar komt vrij en zoekt wraak tegen de sheriff die hem ingerekend heeft zodat een duel tussen in wezen de wet (het goede) en de wetteloosheid (het kwaad) onontkoombaar is. Daarbij heeft de film een spannend format doordat de veroordeelde moordenaar zal aankomen met de trein van 12.00 ’s middags (en z’n drie handlangers al op het station op hem wachten) zodat de sheriff een korte tijd heeft om a) te beslissen of hij vlucht of in het stadje blijft om de wet te handhaven en b) om handlangers te vinden die het met hem willen opnemen tegen de vier bandieten in aantocht en alles toewerkt naar de climax van het duel.

Het sterke van de film is niet de (spaarzame) actie maar de dilemma’s die iedereen moet oplossen – voor de sheriff met name of hij moet gaan of blijven en voor de anderen met name of ze meevechten of zich afzijdig houden bij dit conflict dat op het eerste gezicht niet de hunne is – omdat die dilemma’s universeel zijn en bij elk conflict of oorlog aan de orde zijn (ik herkende bv. veel van de door de personen in de film gegeven argumenten en perspectieven in de verschillende posities in het Westen met betrekking tot de oorlog in Oekraïne; zelfs de pacifisten zijn in de film in de vorm van sheriffs Quaker-bruid aanwezig). De boodschap is somber: als het erop aankomt geeft de massa niet om rechtvaardigheid (het handhaven van ‘law and order’) maar kiest men laf voor zelfbehoud, terwijl de film tegelijk de moraal hoog houdt dat het wel goed is om te blijven staan voor zoiets abstracts als het recht (om niet te vervallen in wetteloosheid), ook als dat een bijna gewisse dood betekent.

Kortom, de film is een spannende western maar gaat ook ver boven het genre uit door zijn universele thematiek waarbij alle perspectieven zijn opgenomen en de film je aan het denken zet.