Innocence (2004)

Een stukje beter dan het origineel dit, maar nog steeds verre van geweldig.

De animatie is in ieder geval sowieso een stuk beter. Erg fraai wordt alles weergegeven en de combinatie tussen 2D en 3D vond ik eigenlijk best mooi gevonden. Ook is er veel oog voor detail en zo vond ik bijvoorbeeld de hond van Batou erg mooi getekend, grappig beest ook.

Het verhaal zelf vond ik het eerste uur ook nog wel redelijk om te volgen, maar in de laatste 35 minuten gaat het op dat gebied bij mij flink mis. Het hele mens en machine gebeuren wordt veel te filosofisch en is uiteindelijk totaal oninteressant. Iets minder gepraat had de film zeker goed gedaan. Ook de muziek vind ik deze keer niet zo heel sterk.

Een kleine onvoldoende dus van mijn kant. Best mooi gemaakt allemaal, maar niet interessant genoeg om constant te boeien.

2,5*

Dit is eigenlijk een grafische oppoetsbeurt van het eerste deel, het ziet er allemaal nog adembenemender uit en de liefde die in de film is gestoken spat er ook weer vanaf. De muziek is ook weer erg aanstekelijk en werkt melancholisch. Toch kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de eerste film, iets teveel filosofisch geneuzel waardoor het toch weer te langdradig aanvoelt.

Typisch audiovisueel meesterwerkje met helaas een redelijk slaapverwekkend plot. Had wat mij betreft wat meer actie in mogen zitten.

3,5*

Nu ik bezig ben aan mijn scriptie over Gunther Anders' notie van Prometheische Schaamte (schaamte van de mens ten opzichte van techniek) en hoe dit naar voren komt in post-Tweede Wereldoorlogse cinema, was het nu het ultieme moment om Innocense aan te schaffen. De eerste film bevatte al prachtige scenes in de nachtelijke stad en stelde interessante vragen over de verhoudingen mens/techniek, AI en biologisch/technologisch leven en toonde een machtig staaltje tragedie in de scene waar Kusanagi zichzelf kapot trok uit overschatting van haar eigen kunnen. Het was noodzakelijk dat ik deze film moest aanschouwen.

Innocense is een sequel, maar tegelijkertijd eentje die qua opzet anders in elkaar zit. Het script is minder 'simpel' dan het eerste deel en zal sommigen even tijd kosten om helemaal te snappen, maar is nog steeds zeer interessant. Persoonlijk vond ik het feit dat de hoofdpersonen de helft van de tijd wetenschappers en filosofen quoten zowel gewaagd als sterk gevonden, omdat het wel degelijk coherentie oplevert. Sommigen zullen het pretentieus vinden, ik vind het (als filosofiestudent) persoonlijk prachtig.

Visueel is de film overweldigend. Soms wat inconsistent in al zijn pracht (de shootout in de supermarkt valt wat tegen), maar de optocht in die reusachtige tempel is weergaloos en overtreft met gemak het gros van al die computer-animatie films waar Disney en Pixar ons mee om de oren slaan. Ook de bewegingen van de poppen zijn perfect geanimeerd (zelfs angstaanjagend), alsof ze daadwerkelijk aan touwtjes zitten en geopereerd worden door een puppeteer. Het blijven toch echter de prachtige lange shots van achtergronden die mijn ogen laten watertanden, fantastisch hoe men een animatiefilm zo tot kunst kan verheffen!

De actie is in deze film ondergeschikt aan het verhaal en de animaties (zeker in vergelijking met het eerste deel), maar is tegelijkertijd op de momenten dat het aanwezig is vlot en hard. Helemaal het moment waar op Batou en Togusa naar de Yakuza gaan is de shootout hard en bot, maar tegelijkertijd o zo kunstig. Doom mocht willen dat de first-person scene zo goed uit de verf was gekomen als hier.

Dat Kusanagi zou terugkomen had ik ergens wel verwacht (blij toe) en ik vond de verwijzing naar het eerste deel (waarin zij haar arm kapot trekt) zeer mooi de tragiek van menselijke zelfoverschatting door techniek aangeven. Wat ook mooi was, is de relatie van Batou en zijn werkelijk fantastisch geanimeerde hond, heerlijk hoe Oshii net zoals in Avalon dit prachtige beest in het script kan verwerken zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Innocense is een hele ervaring die ik zeker meerdere malen over me heen moet laten komen. Of ik de film beter vind dan het eerste deel weet ik nog niet, al moet ik toegeven dat dit deel waarschijnlijk meer potentie heeft om steeds meer in te ontdekken dan het eerste deel dat heeft. Ongetwijfeld niet voor iedereen bestemd, die mensen weten niet wat ze missen.

Oshii vertelt in een interview op de dvd dat je voor een interessant verhaal maar een boek moet lezen. Ik geloof echter wel dat films ook best diepgaande verhalen kunnen hebben. Film is meer audiovisueel, maar een verhaal blijft voor mij nog altijd de reden dat ik kijk. Mooie plaatjes is dan wel prettig meegenomen. Maar wat ik vooral tegen Oshii wil zeggen op zijn opmerking: dat geldt wat mij ook voor meer diepgaande filosofie. Wil je dat, lees een boek.

Niet dat de ideeën me tegenstonden, of überhaupt het willen tentoonspreiden van ideeën. Het gedoe over het zijn van mens of pop zijn maar al te vaak interessant, en geven de film een extra laag dat ook nog eens uitstekend binnen die wereld die Oshii creëert past. Maar constant filosofen quoteren, een aantal (Japans?) wijsheden prevelen en meer met elkaar dialogeren dan praten of discussiëren is totaal oninteressant. Als je zoveel kwijt wil, schrijf dan een boek, waarin dat prima past. Maar in deze film ging dat veels te ver om nog als nuttig te worden gezien. En het leidt ook af van de film, van de mooie plaatjes. Dan kan een Godard wel inspiratie zijn geweest, maar in wat ik van Godard heb gezien wordt veel minder gefilosofeert. En het zijn dialogen die meer als gimmick werken, net als in films van Wilder of screwball-comedies. Daar gaat het juist om die films, veel gepraat, maar het is vooral dat dat beter geschreven dialogen zijn zonder al te wijs te willen overkomen. Eerder humoristisch.

Dan blijven over de mooie plaatjes en aardige score. Natuurlijk, op momenten ziet de film er schitterend uit. Mooie schaduwen, kleuren, ongelooflijk veel detail voor animatie (die winkel), prima camerawerk, ga zo door. Vooral dat shot in de auto waar flats langzaam langs zoeven op de achtergrond, prima. Ook is er een geweldige sfeer. Een meer futuristische wereld, met oude auto’s en leven op straat, zoals we kennen uit Blade Runner. Erg goed allemaal. Een enkele keer werkt de CGI helaas niet, komt het nogal lelijk over, maar dat valt door de vingers te zien. Maar als het verhaal minder interessant wordt, kan je wel anderhalf uur kijken, maar de plaatjes blijven meer van hetzelfde. Dat laatste shot, met die flats op de achtergrond was nog een mooie positieve uitschieter, maar meestal dacht ik van: het is goed zo. Ik kan ook niet meer dan 10 minuten naar ‘de Nachtwacht’ kijken, of meer dan een uur zeer geïnteresseerd naar allerlei Rembrandts. Verhaal is wel belangrijk voor de film, net als de look, maar als één van beide ontbreekt wordt een film minder. En als een verhaal ontbreekt, en er zijn teveel aangehaalde wijsheden, dan komt verveling al snel. En dat is altijd dodelijk. Dan zijn zelfs de mooie plaatjes geen redding meer.

De muziek was soms nog erg mooi (carnaval of rond die vogelkooi), en verontrustend als het moest (wederom in die winkel was echte spanning te voelen, mede door muziek). Absoluut een goed onderdeel, dat nergens vervelend wordt, met juiste mate toegepast en het geeft de film wel iets extra’s. Enkel het lied bij de aftiteling vond ik niet geheel op zijn plaats en had ook geen impact zoals het wel eens kan zijn.

Dus een behoorlijke eerste helft, met mooie tekeningen en goede muziek, die helaas saai wordt in het tweede deel. 2*

Mooi vervolg die iets rechtlijniger begint, maar al vrij snel behoorlijk ingewikkeld wordt en bijna niet te volgen. En dat is een beetje jammer, want het gehele idee spreekt me zeker aan. Visueel nog sterker dan zijn voorganger. De animatie is wonderschoon. Mooie kleuren en prachtige belichting. Ook de muziek (die veel lijkt op die van deel 1) is prachtig. Behoorlijk wat actie en een sterke, donkere sfeer.

Beide delen zijn het zeker waard om eens herkeken te worden. Wellicht dat ik er dan meer van snap, en het punt omhoog geschroefd kan worden.

Na 8 jaar, nog steeds even indrukwekkend.

Een sequel zoals een sequel hoort te zijn. Refereert eigenlijk op alle vlakken naar het origineel, weet als film in dezelfde lijn te blijven als het origineel, maar doet ook steeds overal wat nieuws. De sfeer is anders, visuele stijl is anders en ook de soundtrack heeft een andere klankkleur. Maar toch blijft het érg herkenbaar GitS.

Oshii overtreft zichzelf en maakt een sequel met een gelijkaardige impact als de eerste film, alleen heeft hij hier een veel groter budget ter bescikking, en dat laat zich merken. Melancholie-freaks zullen het origineel altijd prefereren, maar mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar deze film.

En deze quote ook nog maar eens herhalen, volgens mij één van m'n favoriete regisseursquotes ooit.

5.0*, dikke top 10 notering en een nogal uitgebreide review.

Deze computer animatiefilm gisterenavond voor de derde keer bekeken maar nu wel op mijn nieuwe 32 inch flatscreen TV en dat scheelt toch wel even. De animaties komen nu nog veel mooier over. Het was dus echt genieten gisteravond. Ik zie GITS: Innocence eigenlijk gewoon als een kunstwerk waarbij het verhaal imo ondergeschikt is aan de visuele pracht die Oshii hier te voorschijn tovert, waarbij uiteraard niet te vergeten de prachtige sfeervolle muziek van Kenji Kenwai die dit kunstwerk nog van extra glans voorziet. Op het volgen van het verhaal heb ik mij trouwens niet altijd kunnen concentreren hoewel enkele zeer mooie filosofische teksten van Confucius mij wel opvielen. Erg leuk trouwens de animatie van die basset. Minder leuk vond ik het popliedje "Follow Me" tijdens de aftiteling. Past totaal niet in dit meesterwerk. Flikken ze wel eens meer die Japanners, een film eindigen onder het geluid van een nietszeggend popliedje. Dat gebeurde dacht ik ook tijdens de aftiteling van "5 Centimeters per Second". Het is wel het enigste minpuntje in deze film, die voor mij wat animatiefilm betreft met "Tenshi no Tomago" tot de absolute top behoort.

5,0* na herziening

Juist voor de eerste keer bekeken en ik snap nog niet perfect wat ik nu juist gezien heb.
Het basis verhaal is heel eenvoudig eigenlijk: Een bedrijf wilt beter poppen/robots maken dan de competitie. Dit vooral dan in de dienstmeiden sector (inclusief de speciale seksbot versie). Om dit te bereiken geven ze hun poppen een ziel die gekopieerd is van kinderen. Dit is echter illegaal omdat de originele ziel beschadigd word en de kopie niet perfect is. Dit moet dus gestopt worden... Plus dan nog de hele tramelant om uit te vinden hoe de vork nu in de steel zit.
Maar eens je verder gaat denken dan dat begint het toch allemaal een beetje vreemd te worden, de moment waarop het voor mij allemaal eventjes teveel werd was toen ze het huis van die kim binnengingen en dan 3 keer een soort droom beleefden (ik moest nogal hard aan inception denken toen). Daarna begon er nog eens een verhaal over nen gollem en wat er op zijn voorhoofd stond en ik snapte het al helemaal niet meer. En dit was alles behalve de enige moment dat ik alles niet meer zo goed snapte.

Waarschijnlijk ga ik hem later nog eens opnieuw bekijken en hopelijk snap ik er dan meer van.

Het visuele was dik in orde en er werd meer gespeeld met licht en kleur als in de eerste film wat resulteert in een mooie, levende stad (en algemene omgeving eigenlijk).
Wel vond ik de gerenderde stukken nogal nep eruit zien, zoals sommige wateroppervlakken en dergelijke.

De dialogen in deze film zijn inderdaad veruit ondergeschikt aan het beeld en het verhaal. De vele qoutes zorgen zo eigenlijk voor een onsamenhangende dialoog die door heel de film heen gesponnen wordt. Op zich een leuk concept, maar voor een eerste keer kijken (zelfs na GITS 1 gezien te hebben) blijft het toch moeilijk volgen op veel momenten.
Wel goed is het filosofische denken in deze film wat hem een stuk interessanter maakt en het op zich simpele plot veel meer diepgang geeft. Wel jammer is dat het voor een eerste kijkbeurt soms heel ingewikkeld wordt om dat deel van de film te volgen.

Momenteel nog 3.5* voor deze film. Als ik hem opnieuw zie vermoed ik dat hij wel zal stijgen.

Poppen en honden

De eerste Ghost in the Shell sloeg in als een bom ten huize Metalfist. Ik verwachtte al erg veel van de film maar wat ik te zien kreeg oversteeg mijn hoogste verwachting. Needless to say dat ik dan ook erg benieuwd was naar de sequel die, naargelang de commentaren die ik was tegengekomen, hoge toppen scheerde. Volgens sommigen was hij zelfs superieur aan het eerste deel dus mijn interesse was zonder twijfel gewekt.

Innocence speelt zich 3 jaar na de gebeurtenissen van de eerste Ghost in the Shell af. Majoor Motoko is nog altijd verdwenen in het net en Batou vormt nu een team met Togusa. Hoewel Innocence als een sequel doorgaat is de film toch anders dan wat we eerder te zien kregen. Oshii legt nu veel meer de nadruk op de filosofie waardoor er erg veel dialoog uit bijna niets anders bestaat dan quotes van filosofen als Descartes. De personages zijn dus wel wat verandert, zeker Batou vind ik, maar de regisseur had nog een andere bedoeling naast de karakterontwikkeling van de personages. Uit een interview blijkt dat hij met de quotes wou bewijzen hoe onbelangrijk dialoog eigenlijk is in een film. Een gedurfde keuze want hierdoor krijgt dit tweede deel de naam van onbegrijpbaar te zijn. Wat Oshii waarschijnlijk niet verwachtte is dat hij hierdoor zijn Gouden Palm op zijn buik kon schrijven maar daar ligt hij (gelukkig en terecht) blijkbaar niet wakker van. Toch pakt dit me niet zo hard als zijn voorganger doordat ik vooral Motoko mis. Doorheen de film zaten wel wat kleine knipogen waardoor je het gevoel kreeg dat ze uiteindelijk nog wel op de proppen zou komen (het nummer 2501 wanneer Batou en Togusa vast zitten in de 'realiteiten' van Kim bijvoorbeeld) maar het trio Batou/Motoko/Togusa werkte beter dan het duo Batou/Togusa. Al denk ik wel dat ik Innocence wel eens meer zou kunnen gaan waarderen wanneer ik iets meer van Oshii heb gezien als regisseur. Zeker de relatie van Batou met de hond (die trouwens gebaseerd is op Gabriel, de hond van Oshii zelf) heeft veel meer invloed dan ik oorspronkelijk dacht maar het blijkt ook een terugkerend thema te zijn in zijn films.

Ik roemde de eerste Ghost in the Shell vanwege zijn verbluffende animatie. Dit deel gaat daar na 9 jaar op verder maar als ik eerlijk moet zijn vind ik het geen goede evolutie. Wat Oshii en de zijnen hier op het scherm tonen is nog altijd een verbazingwekkend stuk animatie maar de toevoeging met de lelijke CGI werkt niet altijd. De openingsscène met de helikopters, de scène in de winkel waar Batou hondenvoeding gaat kopen, ... Het is niet altijd even geslaagd te noemen. Erg fijn wel dat Oshii terug de samenwerking is aangegaan met Kenji Kawai voor de soundtrack. De main theme van het eerste deel staat me nog altijd erg goed bij en Kawai bouwt daar rustig op voort. En met succes want de soundtrack van dit deel is even sterk. Ook tof dat de originele stemmencast na 9 jaar weer van de partij is.

Moeilijker te beoordelen dan zijn voorganger. Oorspronkelijk ging ik voor een dikke 3.5* maar ik heb de film wat laten bezinken en neig toch meer naar een halfje erbij. Op narratief vlak is de film soms een harde noot om te kraken maar de visuele pracht en een geweldige soundtrack maken erg veel goed. Toch maar eens achter de manga aangaan.

4*

Hoewel ik niet echt een liefhebber van SF ben (mijn nr 1 Alien beschouw ik eerder als horror/thriller dan SF) is deze film gewoon adembenemend. Eén van de weinig keren dat je ook echt kan genieten van CGI en 3D effecten. Dingen die meestal maar toegevoegd worden om een groter budget te verantwoorden, acteurs buiten te gooien en duurdere tickets te vragen. Creatief gezien is dit zelfs een pak vooruit op de eerste Ghost in the shell. Iets donkerder, maar daar hou ik wel van.

De film kent enkele momenten van film noir, maar zoals gezegd vooral SF. Je ziet een link met Isaac Asimov, The Matrix en een beetje Blade Runner en Akira. Op sommige vlakken zelfs iets beter. Opvallend is dat een film als Innocence me gewoonlijk te filosofisch is, maar ik voel toch niet dat deze film mij iets opdringt, wat ik wel had bij 2001: a space odyssey. Innocence is gewoon sfeervol en mooi om zien met prachtige beelden en muziek. Ik heb misschien niet alles begrepen, maar dat komt wel na een paar kijkbeurten. Een film om te blijven genieten.

Deel 1 beviel zo goed dat ik deel 2 zo'n week later ook direct gekeken heb. Helaas vond ik deel 1 juist mooier dan deel 2. Ondanks dat deel 2 visueel bij vlagen verbluffend is, was het af en toe iets te veel kitsch. Ik snap ook niet waarom de personages op een andere manier getekend zijn dan de omgeving. Daar waar de omgeving modern (anno 2004) getekend is, zijn de personages getekend in de stijl van deel 1 (anno 1995). Misschien heeft het een betekenis? Iets in de trant van 'mensen zijn ouderwets en de (gedigitaliseerde) omgeving is de toekomst', maar misschien overdenk ik het dan wel.

Als geheel sprak het verhaal me wat minder aan en dat kwam vooral door de grote hoeveelheid filosofische dialogen. Soms werkten ze, soms niet. Misschien ligt het ook aan de (in mijn geval Engelse) vertaling. Ondanks alles zijn beide delen erg vermakelijk om te zien. En ook dit deel heeft absoluut haar kwaliteiten. Met in het bijzonder de soundtrack en het plot.

Geen idee of ik de enige ben, maar ik vond dit nog weer van een geheel andere orde dan deel één. De tragere pacing is een verademing, en ook visueel vond ik Innocence veel indrukwekkender (terwijl één qua production design natuurlijk al niet mis is). Filosofische inslag ligt me tenslotte ook enorm. Eén had dat ook, maar daar kwam het toch minder binnen door de snelheid waarmee e.e.a. de revue passeert. Ik dacht dat een film die zou focussen op Batou ipv the Major me meer zou tegenstaan, maar niets bleek minder waar.

Film met een grote herkijkwaarde. Ik heb het gevoel dat ik veel gemist heb, hier zit zo enorm veel in dat het me nog even duizelt.

4.5* voor nu.

Innocence

Visueel ziet Innocence er echt geweldig uit en het oog voor detail is verbluffend. Batou is ook een interessant personage, maar het verhaal op zich is een stuk minder geslaagd. Het begin is nog best goed te volgen, maar het wordt steeds gecompliceerder en vooral warrig. De filosofische dialogen en overpeinzingen helpen daar ook niet bij. Er zal zeker een idee achter zitten, maar dat gefilosofeer begon op een gegeven moment best irritant te worden. Gelukkig is het visueel wel allemaal verbluffend mooi, waardoor je toch geboeid blijft kijken.

De vervaging van de grens tussen mens en machine staat in Innocence garant voor de nodige ethische fricties. De filosofische insteek op cyberpunk trekt mij enorm, maar het salvo aan tegeltjeswijsheden tijdens de dialogen doen soms wel wat pompeus aan. Desondanks slaagt regisseur Mamoru Oshii dankzij de audiovisuele hoogstandjes erin je van begin tot eind bij de les te houden. Qua verhaal doet Innocence absoluut onder aan de eerste Ghost in the Shell, maar het is al met al een waardige opvolger van de klassieker.

Een megafan van dit soort manga anime zal ik nooit worden, maar ik apprecieer het wel. Ligt wat jn dezelfde lijn als de eerst Ghost in the shell. Misschien visueel nog jnapper met die futuristische wolkenkrabbers in die bruine mist. Prima soundtrack ook alweer.

Ook hier vond ik het plot minder belangrijk en liet ik me onderdompelen in de sfeer en setting van de film. De film is een stuk jonger dan de eerste film en dat zie je wel. Echt prachtig bij momenten.

Het thema blijft ook aanspreken over mens en machine of dat er tussenin, de cyborg. Iets rustiger dan de eerste dacht ik, ook donkerder. Leuk om gezien te hebben.