Innocence (2004)

Als ik je top 10 zie denk ik het wel. Maar om hem gelijk te kopen.....zou eerst huren als ik jou was.

Denk trouwens dat ie wel goedkoper te krijgen is.

ja, maar het probleem is dat ik hem nergens kan huren. Hij is bij ons in genk in geen ene videotheek.

Bij play.com hebben ze een mooie uitgave voor weinig.

Tja, ik heb hem vandaag dan toch maar gekocht voor 18 euro. Hopen dat hij meevalt. Ga hem vandaag kijken, en er volgt waarschijnlijk een uitgebreide bespreking.

Pff, wat moet ik van deze film in godsnaam vinden?

Ik vind dit denk ik de moeilijkste film die ik ooit heb moeten beoordelen, voornamelijk omdat ik niks, maar dan ook niks samenhorigheid in de dialogen terugvond. Het is allemaal zo mysterieus, ik weet totaal niet waar de film over gaat, en ik weet dus ook niet ofdat ik, wat ik gezien heb, wel goed vond.

Het is allemaal alleszins bijzonder speciaal. De credits zijn prachtig, en voor de rest ziet de film er ook geweldig uit, maar het is het verhaal dat me gewoon zo enorm tegensteekt. Ik weet gewoon niet waar het over gaat, en dat vind ik wel een beetje irritant aan deze film.

Ga hem morgen herbekijken, en dan hoop ik dat ik er meer van snap.

Op dit moment 3.5*, want zo'n schoonheid kan ik niet minder geven.

Dank u, daar ben ik al veel verder mee, hoewel ik wel al een paar dingen van de film had afgeleid. Maar wie is die kim] dan?

Die (Kim is toch gewoon die hacker in zijn enorm huis ?) Volgens mij vertelt Batau op een bepaald moment wat meer over zijn verleden (tegen Togusa). In ieder geval de man die achter het hele gebeuren zit.

Echt heel specifieke dingen moet je me ook niet vragen. Ik geniet liever van de pracht en praal bij deze film

Ben naar 4,5* gegaan. Bepaalde scenes herzie ik nog regelmatig (Carnaval) en 't blijft visueel ontieglijk indrukwekkend. De ondersteunende soundtrack van Kawai is niet minder dan geniaal.

Ik ben 't hier trouwens roerend mee eens. Oshii gebruikt hier dialogen en quotes als esthetisch middel, net zoals Godard dat oa doet in Le Mepris.

Dialogen en quotes als esthetisch middel? Ik weet niet hoe het hier zit, maar bij de eerste Ghost in The Shell werkte dat toch niet bij mij. Vond het juist erg in de weg zitten. Er werd heel veel 'geluld', zodat die dialogen nogal centraal kwamen te staan. Gezien de onderwerpen ook niet echt innoverend waren stoorde dat nogal (en leidde het dus juist wel af). Ben van plan deze sequel hier in het kort eens aan te schaffen, hopelijk is dat gezwets nu minder vervelend (gezien de commentaren hier moet ik daar niet op rekenen)...

Het zogenaamde gezwets is in deze nog meer als in het eerste deel. Dus het zal je hier waarschijnlijk ook wel storen, neemt niet weg dat dit een geweldige film is.

Ik genoot sowieso van de visuele pracht en muziek, daar niet van (dus bij deze zal dat ook wel zijn). Maar mocht er iets meer in gezwegen worden, had er meer ruimte gecreeerd geweest om er ten volle van te kunnen genieten. Mocht er voortdurend filosofisch getetterd worden in Spring, Summer... van Ki-duk, zou dat ook ferm afbreuk doen aan het esthetische geheel (ondanks het feit dat het thema me daar zelfs meer aanspreekt).

Teveel dialoog is gewoon een dooddoender, denk dat Godard en Oshii zich daar lelijk aan mispakt hebben.

1. je hebt niets van Godard gezien.

2. je hebt Innocence niet gezien.

En ik ga absoluut niet discussieren op basis van enkele "vermoedens" van je djelle. Dat pakken we later wel een keertje op.

Teveel dialoog sloeg op Ghost in The Shell 1 (die ik wel heb gezien). Kiriyama wist me te vertellen dat het in dit vervolg nog meer van dat was. Dus denk wel dat ik Oshii 'teveel dialoog' kan ten laste leggen.

Godard erbij betrekken was inderdaad een te voorbarige conclusie. En inderdaad, een discussie is niet van de orde (was niet de bedoeling ook). Ik wou het gewoon bij m'n eerste opmerking houden eigenlijk, waarbij ik die dialogenstroom bij de eerste film iig niet zag werken (neem aan dat het daar met dezelfde bedoelingen gedaan was...).

De conclusie lijkt mij ook redelijk duidelijk. Als je de dialogen in GitS al niks vond (wel aangenomen dan dat je de film in het Japans gezien hebt) dan zal dit je ook wel tegenstaan. Er zijn een paar scenes (die met het ontleden van de pop) die enkel uit dialoog bestaan.

Net zoals muziek is dialoog maar een collectie aan klanken. Zoals ik al eerder zei is het vooral de uitdaging om (ook) voorbij de inhoud van de dialogen te kijken. Niet enkel steeds die witte lettertjes onderaan het scherm te proberen lezen, maar de dialogen een keertje als behang op de achtergrond laten inwerken.

Dat dacht ik ook... Maar goed, je weet maar nooit.

In ieder geval zal ik uw redenering ivm de dialogen eens proberen na te volgen wanneer ik Gits 2 bekijk. Al lijkt me het erg moeilijk. Want nogmaals: ze zijn nu eenmaal erg nadrukkelijk aanwezig, en ze interesseren me niet als het zo frequent gebruikt wordt. Wat je voorstelt is iets wat ik lelijk en uitgesproken vind, op eigen kracht om te zetten in iets dat 'slechts' een deel zou zijn van het geheel (ipv de overheersende toon) en zodoende juist een mooie functie verwordt als soort van decorstuk zeg maar (enfin, dat is wat ik eruit opmaak). Klinkt niet echt naturel (het is bijna jezelf iets wijsmaken).

Het is alsof je mij zou vragen een honderdtal vissen -dicht bij elkaar zwemmend in een kleine aquarium- in te laten werken als 'een' onderdeel in de mooie omgeving van die aquarium. Ik zou zeggen: had er zoveel vissen niet ingedaan, dan zou die opzet gelukt zijn.

Honderden visjes in een aquarium. Prachtig!

Maar dat terzijde. Wat ik "vraag" is om dialogen eens uit een ander perspectief te bekijken. Er zijn een hoop mensen die beelden pas mooi vinden als ze symbolische waarde hebben. Anders noemen ze het mooifilmerij en leeg.

Met dialogen net zo. Veel mensen kijken naar dialogen als puur inhoudelijke zaak. Terwijl het niet een bijna, maar gewoon deel uit maakt van de soundtrack. Een deel van de subtiliteit van Japanse dramas zit in de taal. De intonatie, de breekbaarheid. Naast het feit dat taal "betekent", "klinkt" taal ook. En die klank kan een zekere sfeer met zich meebrengen.

In het geval van GitS een zwaarmoedige filosofische donkere tint, waardoor de setting alleen meer versterkt wordt. Dat niet iedereen daar oren naar heeft is best, dat het niet voor iedereen werkt ook.

Maar het is een interessante visie op dialoog, die jammer genoeg niet vaak (genoeg) gebruikt wordt. Gerelateerd maar niet echt hier van toepassing, maar ik ben al een tijdje benieuwd wat "samples" kunnen bijdragen aan films. Pi gaf al een aanzetje, jammer dat daar nooit op verder gebouwd is.

Ja, nu snap ik je helemaal (goed uitgelegd)! Dat is inderdaad wel zo. Alleen nooit bij stilgestaan hoezeer bewust dat wel niet gedaan zou geweest zijn...

Ik vraag me af of ik daartoe in staat zou zijn: de inhoudelijke context negeren, en vooral genieten van de klanken ~ sfeer dat het meegeeft. Denk dat ik het sowieso nog 'leuker' vind als hetgeen er effectief gezegd wordt, ook genietbaar is (dat maakt het een beetje 'af', compleet).

Enfin, we zullen zien. Alvast bedankt voor het nieuwe inzicht.

Dat met spraak en de context negeren, dan moet ik toch sneller denken aan dingen als zang. Maar ik begrijp wel ongeveer wat je bedoelt.

Ik heb nog niks gezegd over deze film, dus bij deze;

Ik vind dit tweede deel echt nog veel mooier dan z'n voorganger. Adembenemende sfeerbeelden en vooralde scene bij dat grote landhuis vond ik magisch. 3D en 2D wordt prachtig gecombineerd en dat is, om nog maar een voorbeeld te noemen, heel erg goed te zien in de titelsequentie. Prachtig hoe er gevisualiseerd wordt hoe zo'n cyborg groeit en 'geboren' wordt! (Volgens mij hoeft dit niet persee tussen de spoiler tags)

Deze film heb ik al een tijdje op 4,5* staan. Ik had em ook een tijd in m'n top10 staan, maar m'n top10 heb ik even verwijderd omdat ik die op een later tijdstip opnieuw wil opbouwen.

Zodra ik deze film nog een keer heb bekeken zou de kans dat er nog 0,5* bij komt erg groot zijn!

Net zoals in Ghost in the Shell ziet de animatie er weer tot in de puntjes verzorgd uit. De halve liquidatie in de supermarkt zag er prachtig uit.

Sommige situaties hebben veel weg van een playstationspel dat ik jaren geleden speelde. Dan bedoel ik vooral het moment waarbij ze het onderkomen van een hacker naderen en ze telkens weer op hetzelfde punt uitkomen .

Het verhaal was soms wat mysterieus maar kon niet helemaal mijn interesse wekken, dat lag vooral aan de ongenaakbaarheid van de 2 hoofdpersonen. Toch werd alles ruimschoots gecompenseerd door prachtige animatie en verbluffend mooie scènes. Vooral de carnavalsoptocht en de aandoenlijke hond waren het bekijken waard.

Toch vind ik Innocence niet beter dan het 1ste deel, dat kwam vooral omwille van de muziek. Ik miste hier wat vocale muziek. Die eentonige stem in dat telkens weer terugkerende muziekje vond ik maar niks, en dat terwijl ik de score van Kawaii doorgaans hemels vind.

Mooie film dus, alhoewel ik er toch wat meer van had verwacht. Komt dus op mijn herzien lijstje te staan. 4*

Er komt misschien een live-action film van de Ghost series

Bron: http://www.productionig.com/contents/news/2007/01/ig_represents_g.html

Het verhaal was inderdaad misterieus, ik vond het zelfs moeilijk te begrijpen. Maar na twee kijkbeurten heb ik het min of meer door.

Laat er vooral geen twijfel over bestaan dit is een schitterende film.

Moet dit nog even verwerken. Ik heb de hoge informatie dichtheid van de dialogen niet helemaal kunnen verwerken de eerste keer, dus heb me geconcentreerd op hoe het eruit zag: fantastisch.

De 9e scene op de DVD, het festival is adembenemend. Ik heb hem gelijk drie maal gezien, waaronder met commentaar van Oshii (niet dat dat gegrinnik veel opleverde dan dat het veel werk was geweest).

De film is zo mooi, dat ik me graag nog eens wil verdiepen in waar het werkelijk over gaat. Vanzelfsprekend zal ik onderstaande (of bij sommige bovenstaande ) meningen, bechouwingen en dingen hierbij gebuiken en zal deel 1 en 2 eens achter elkaar gaan zien, om het te ondergaan.

Grote kans dat ik mijn oordeel nog (naar boven) bijstel. Vast een 4 voor de overweldigende beelden.

Oshii gebruikte de vele filosofische quotes als sfeer/stijlmiddel. Hij heeft volgens mij zelfs eens gezegd dat je de film ook prima zonder text/ondertiteling zou kunnen kijken. Probeer ze dus maar niet allemaal te plaatsen, krijg je alleen maar koppijn van.

Zó moet het dus . De eerste Ghost in the Shell is hierbij gereduceerd tot een amateuristische prul .

Nee, wat een onwaarschijnlijk gigantisch prachtige film is dit zeg. In een interview op de dvd antwoordde Oshii op de vraag wat het verschil was tussen beide films, 'deze keer had ik veel geld en tijd', en dat is er absoluut aan te merken. Perfectie tot in de kleinste details, een prachtig scenario, schitterende beelden, mooie muziek, de perfecte film als het ware. Alle problemen die ik had met het vorige deel (en bleef hebben bij herziening trouwens) zijn hier opgelost: het verhaal gaat véél verder dan het toch wat standaard actieverhaaltje van de andere, de animatie is veel en veel beter (ok, er zitten ook wel wat jaartjes tussen, dat verklaart ook een hoop natuurlijk). Nog steeds niet perfect hoor, ik had nog steeds wat vragen bij de bewegingen van sommige personages, maar dat leggen ze zelf uit met het feit dat het toch poppen zijn, dus ja . Waar ik in de vorige film wat diepte en een filosofische kant miste, word je hier overspoeld met de meest 'diepzinnige' citaten, soms op het lachwekkende af, maar het geeft de film wel een extra dimensie. Ook hier leek het trouwens aanvankelijk om een wat conventioneel verhaal te gaan, maar dan spectaculair mooi in beeld gebracht (beetje het Sin City verschijnsel), maar de scenes in het kasteel maken heel, heel veel goed.

Ook deze film is in veel verschillende stijlen geanimeerd (en dat bevalt me wel, het geeft de film frisheid en zorgt ervoor dat je niet te snel 'went' aan een bepaalde stijl en de pracht ervan dan niet meer opmerkt, zoals ik vaak heb bij Ghibli), en zoals altijd levert dat een wisselvallig resultaat op, met als belangrijkste verschil dat de standaard hier kilometers boven het normale uitstijgt, en de beste stukken voor zover ik weet ongeëvenaard zijn. Problemen zijn zoals gezegd de bewegingen af en toe, en ook een beetje de gladheid van sommige digitale beelden, die zo perfect zijn dat ze niks meer te vertellen hebben. Maar als dat het probleem is, dan is er eigenlijk amper een probleem .

Nee, ik twijfel nog wat om dit tot beste animatiefilm ooit uit te roepen, maar het is in ieder geval een duidelijke 5*, een meesterwerk, waarvoor ik graag diep door de knieën ga. Nu maar eens op zoek gaan naar die andere films van dit genie .

Ik zou zeggen: Angel's Egg! Zijn beste naar mijn mening, maar moeilijk te pakken te krijgen naar het schijnt (met ondertiteling). Zie ook de discussie bij de film zelf.

Herziening heeft mijn eerste indruk absoluut bevestigd, en was ineens de aanleiding om mijn top tien nog eens hardhandig om te gooien . Grappig is dat 2001, A Space Odyssey eruit vliegt, ook al is dat een prachtige film, wat daarin wordt getoond over de relatie tussen mens en machine is met deze film vergeleken toch wel te gemakkelijk. De inhoud valt gelukkig niet in een paar zinnen samen te vatten, maar Innocence zet je enorm aan het denken over de status van mens, machine én dier, en de rol van bewustzijn, geheugen en bestaan. En dat in een fabelachtig mooie animatiewereld, man, wat een geweldige film!

Na een avondje Blade Runner was de zin in GitS wel weer erg groot, en direct werd ook weer duidelijk waarom deze film een stuk hoger staat. Geen typische badguys, geen flauwe muziek, geen goedkope romances, geen brakke non-acteurs die de sfeer komen verpesten... Oshii slaagt met gemak op alle vlakken waar Scott faalt.

Waar deel 1 gisteren nog steeds net dat beetje te kort kwam om echt geniaal te zijn, gooi ik er hier gewoon het laatste halfje bij. Na herziening weet Innocence alleen nog maar meer te overtuigen, en alle minpuntjes te overschaduwen met overweldigende pracht. Ik stoorde me de eerste keer net wat te veel aan een paar mindere scenes (vooral bij dat stukje in de winkel vind ik de 3D wat minder) om gelijk voor de volle score te gaan, maar de rest is eigenlijk zo onvoorstelbaar mooi dat ik niet meer anders kan. Het is niet alleen de animatie die zo overweldigend is, maar ook de kadering, de camerastandpunten... het ziet er allemaal zo achterlijk mooi uit dat het eigenlijk maar moeilijk te geloven is.

Andere grote troef van de film is ongetwijfeld de ongelooflijk mooie score van Kawai. Die 2 ‘normale’ nummertjes hadden van mij niet zo gehoeven, maar de rest is fenomenaal. Oshii put er in ieder geval weer een groot deel van z’n sfeer uit. Het is net wat anders dan in deel 1 misschien (minder ambient vooral), maar evengoed prachtig.

En dan zijn er nog de quotes. Volgens mij gaat het elke keer net wat makkelijker om gewoon (/vooral) van het esthetische aspect te genieten. Ik had er dit keer in ieder geval weer wat minder moeite mee. Ook het verhaal is best boeiend, maar doet een stuk minder terzake als je ziet wat Innocence verder allemaal te bieden heeft.

Oshii levert een groots meesterwerk af. Uiteindelijk kan ik dan ook niet anders dan 5* geven.

De zin in Avalon is nu ook wel heel groot, binnenkort maar eens opzoeken.

pracht van een film...