Macchie Solari (1975)

Behoorlijk krankjorem deze Euro-trash, maar daar zaten we natuurlijk precies op te wachten!! Massa-suicides onder invloed van de Zon, oversexte pathologen, oversexte lijken, krankzinnige priesters en meer van dat moois uit de jaren zeventig in Italië. Feitelijk een misdaad-thriller, maar dan allemaal een stuk meer expliciet, vol met niet-functioneel naakt, allerhande smerigheid, een plot vol met idiote situaties en een Morricone-soundtrack. Zo worden ze niet meer gemaakt!!

Autopsy begint eigenlijk best goed met heel wat zelfmoorden onder invloed van de zon, een student pathologie ( Farmer ) die enge hallucinaties van lijken krijgt met een redelijk sleazy gehalte, een rare priester ( Primus ) die overal weet op te duiken, een bezorgde vader die zijn dochter ( Farmer ) voortdurend in de gaten wilt houden en allerhande bizarre situaties waardoor het mysterie en moordzaak niet te voorspellen lijkt. Uiteindelijk draait het ook niet zomaar om een killer die aan het moorden slaat want hij/zij heeft een bepaalde queste die aanzet om die moorden te plegen. De opzet is goed, maar het wordt wel wat minder naarmate de film vordert. Prachtige locaties in Florence en Rome, vooral de laatste scène boven het Piazza Navona wordt mooi gefilmd. Misschien had deze scène wel een uitwerking met meer spanning verdiend. Daarbij ook de muziek van Ennio Morricone nog vermelden die de juiste sfeer weet te benaderen. 6,5/10

Een giallo uit 1975 die zich onderscheidt van andere films in het genre doordat het, gezien de titel die horror oproept, niet een pure horrorfilm is. Zeker de openingsmontage vol brute zelfmoorden (Het feit dat een man zelfmoord pleegt met een machinegeweer is ronduit verbazingwekkend.) en de daaropvolgende autopsiescènes in het mortuarium inclusief necrofilie hallucinatie zijn geweldig.

Er is daarna nog maar weinig bloedbad op het scherm. Je volgt de lieftallige Mimsy Farmer als jonge forensisch patholoog die deze golf van sterfgevallen onderzoekt en die vermoedelijk door zonnevlekken zijn veroorzaakt. Dit zorgt ervoor dat ze seksueel disfunctioneel wordt met haar playboyvriendje, (de Engelse acteur Ray Lovelock, de hippieheld van The Living Dead in Manchester Morgue) hoewel dit ook iets te maken kan hebben met het feit dat ze zich aangetrokken voelt tot een autoracer die priester is geworden (?)

De film laat volledig de alom gevierde handelsmerken van de giallo zoals de zwarte handschoenen, de scheermessen, de mannequins of de weelderig uitgevoerde moorden in een first-person perspectief achterwege. Ter compensatie geeft regisseur Crispino ons een blik op koude zwart-witfoto's van post-mortem foto's, een kijkje in een misdaadmuseum en krijg Simona Sanna te maken met intimidatie op de werkplek, ongewenst betasten en pogingen tot verkrachten. Net als de meeste films in dit genre blijf het moordmysterie op de achtergrond, en is weinig meer dan een bijzaak.

Dit is een goed gemaakte meer karakter-gedreven film met een geduld-eisende moordenaarspuzzel. Redelijk effectief op de wijze hoe het de paranoia en desoriëntatie van het hoofdpersonage overbrengt. Tussendoor is er wat sleaze en naaktheid, echter is het geen bloederige feestje. Daardoor is het misschien meer iets voor de gevorderde giallo-kijkers.