Macchie Solari (1975)

Betere poster:

http://www.moviegoods.com/Assets/product_images/1010/48977.1010.A.jpg

Deze zou hier moeten staan, maar kan hem alleen klein vinden:

http://lnx.ilcancello.com/gallery/files/2/1/9/1/macchiesolari.jpg

Zoekt u een betere poster,zoek ik een betere speelduur:op de kop af 100 minuten in de onverkorte,Italiaans gedubde versie(ooit een giallo van meer dan 2 uur gezien?).

Meer inhoudelijk:aanvankelijk lijkt het erop dat Crispino een soort arhouse giallo wilde maken en de eerste 20 minuten zijn behoorlijk weird.We worden in het begin vergast op een crosscutting tussen allerhande gezellige zelfmoorden en footage van zonnevlekactiviteiten.

Vervolgens verplaatst de enscenering zich naar een ontleedzaal,wat Crispino de gelegenheid geeft om gore en sleaze volmaakt te combineren door copulerende lijken in beeld te brengen terwijl hij uiteraard de broodnodige dosis necrofilie aan de kant van de levenden toevoegt.

De hallucinante sfeer wordt echter naarmate de film vordert steeds minder en uiteindelijk krijgen we een tamelijke standaard giallo te zien ,opgezet volgens het bekende procédé,waarbij de regisseur helaas zo overdreven met red herrings strooit dat een beetje ervaren giallo tifoso al meteen met tamelijke zekerheid de identiteit vd killer kan achterhalen.Het is trouwens opvallend dat bepaalde elementen in de intrige vooruit lopen op INDR.

Zoals reeds gezegd komen gore & sleaze voornamelijk van de doden,al wordt er pro forma nog wel wat geneukt,helaas met het mannetje bovenaan en zonder lesbo's.Wel cool was de ranzige sequentie waarin een shock-kunstenares trots haar collectie van verminkte mensen toont,alsmede de quasi-authentieke silent porn voorstelling.Gloved killers en grafische moordpartijen bliven helaas achterwege.

Over de locaties niets dan goeds:Rome en Florence,met een finale boven het Piazza Navona.

Qua acteerwerk zien we de als gebruikelijk hysterische blondine Farmer en de als gebruikelijk gladde Lovelock aan het werk ,het meest opvallend is echter Primus als getormenteerde priester .

De soundtrack tenslotte werd verzorgd door Morricone en deze houdt zich keurig aan de stijl van de film zelf:eerst post-industriele takkeherrie,maar op het eind horen we de gebruikelijke klanken zoals Ennio ze standaard voor gialli leverde.

Heb de betere poster opgekuist en ter correctie ingediend.

Behoorlijk krankjorem deze Euro-trash, maar daar zaten we natuurlijk precies op te wachten!! Massa-suicides onder invloed van de Zon, oversexte pathologen, oversexte lijken, krankzinnige priesters en meer van dat moois uit de jaren zeventig in Italië. Feitelijk een misdaad-thriller, maar dan allemaal een stuk meer expliciet, vol met niet-functioneel naakt, allerhande smerigheid, een plot vol met idiote situaties en een Morricone-soundtrack. Zo worden ze niet meer gemaakt!!

Hoewel ik het wel eens ben met wendyvortex dat de film behoorlijk van de pot is gerukt, vond ik het toch allemaal minder leuk dan verhoopt. Door de lange speelduur (ik heb de uncut versie gezien van 100 minuten) begon het halfweg toch behoorlijk te slepen. Uiteindelijk was er naar mijn zin toch wat te veel focus op het verhaal en iets te weinig op smerigheid en kills. Neen, dan vond ik Enigma Rosso toch een pak leuker.

Autopsy begint eigenlijk best goed met heel wat zelfmoorden onder invloed van de zon, een student pathologie ( Farmer ) die enge hallucinaties van lijken krijgt met een redelijk sleazy gehalte, een rare priester ( Primus ) die overal weet op te duiken, een bezorgde vader die zijn dochter ( Farmer ) voortdurend in de gaten wilt houden en allerhande bizarre situaties waardoor het mysterie en moordzaak niet te voorspellen lijkt. Uiteindelijk draait het ook niet zomaar om een killer die aan het moorden slaat want hij/zij heeft een bepaalde queste die aanzet om die moorden te plegen. De opzet is goed, maar het wordt wel wat minder naarmate de film vordert. Prachtige locaties in Florence en Rome, vooral de laatste scène boven het Piazza Navona wordt mooi gefilmd. Misschien had deze scène wel een uitwerking met meer spanning verdiend. Daarbij ook de muziek van Ennio Morricone nog vermelden die de juiste sfeer weet te benaderen. 6,5/10

Teleurstellend. Gezien de positieve berichten die ik over deze film gelezen heb had ik hier toch iets meer van verwacht. Het boeide mij eerlijk gezegd allemaal te weinig. Dit soort films heb ik allemaal veel beter gezien. Interessant daarentegen waren de beelden van Rome en Florence. Ik zag mijn bezoeken van tig jaar geleden aan die steden weer helemaal voor mij. Voor de rest nogmaals is voor mij Macchie Solari niet meer dan een doorsnee thriller.

3,0*

Een giallo uit 1975 die zich onderscheidt van andere films in het genre doordat het, gezien de titel die horror oproept, niet een pure horrorfilm is. Zeker de openingsmontage vol brute zelfmoorden (Het feit dat een man zelfmoord pleegt met een machinegeweer is ronduit verbazingwekkend.) en de daaropvolgende autopsiescènes in het mortuarium inclusief necrofilie hallucinatie zijn geweldig.

Er is daarna nog maar weinig bloedbad op het scherm. Je volgt de lieftallige Mimsy Farmer als jonge forensisch patholoog die deze golf van sterfgevallen onderzoekt en die vermoedelijk door zonnevlekken zijn veroorzaakt. Dit zorgt ervoor dat ze seksueel disfunctioneel wordt met haar playboyvriendje, (de Engelse acteur Ray Lovelock, de hippieheld van The Living Dead in Manchester Morgue) hoewel dit ook iets te maken kan hebben met het feit dat ze zich aangetrokken voelt tot een autoracer die priester is geworden (?)

De film laat volledig de alom gevierde handelsmerken van de giallo zoals de zwarte handschoenen, de scheermessen, de mannequins of de weelderig uitgevoerde moorden in een first-person perspectief achterwege. Ter compensatie geeft regisseur Crispino ons een blik op koude zwart-witfoto's van post-mortem foto's, een kijkje in een misdaadmuseum en krijg Simona Sanna te maken met intimidatie op de werkplek, ongewenst betasten en pogingen tot verkrachten. Net als de meeste films in dit genre blijf het moordmysterie op de achtergrond, en is weinig meer dan een bijzaak.

Dit is een goed gemaakte meer karakter-gedreven film met een geduld-eisende moordenaarspuzzel. Redelijk effectief op de wijze hoe het de paranoia en desoriëntatie van het hoofdpersonage overbrengt. Tussendoor is er wat sleaze en naaktheid, echter is het geen bloederige feestje. Daardoor is het misschien meer iets voor de gevorderde giallo-kijkers.