Demolition (2015)

Rare film moet ik zeggen, met een vreemd werkende humor die door dit vrij zware drama verwerkt werd. Moeilijk om te beoordelen. Een man die zijn vrouw verliest in een auto-ongeluk raakt mentaal op drift. Hij leeft bewuster en begint zichzelf weer bijeen te rapen wanneer hij een tedere vriendschap ontwikkelt met een helpdesk medewerkster. Cliché vond ik het zeker niet. Fight Club is in enkele scènes ( de spijker in de voet niet veraf.

De vriendschap tussen Kate en Davis was volledig ontdaan van seksuele gevoelens en dat is toch een zeldzaamheid in Amerikaanse films. Ook de plotse binding met Kate's zoon start een positieve wisselwerking tussen twee mensen. De relatie met de schoonvader vond ik het zwakst. Was na afloop niet zo onder de indruk. Het was vooral het charisma en talent van Gyllenhaal die me aan het scherm hield. Verder : de vreemdste rouwverwerking die ik heb gezien tot nu toe.

“Dear Champion Vending Company: I put five quarters in your machine and proceeded to push B2, which should have given me peanut M&M's. Regrettably, it did not. I found this upsetting, as I was very hungry, and also my wife had died ten minutes earlier.”

Jake Gyllenhaal mag weer een vreemde rol aan zijn cv toevoegen en dit zijn de rollen waarin hij excelleert. Vreemde snuiters met ook een menselijke kant die moeten proberen een trauma te verwerken. Demolition heeft een erg vreemd uitgangspunt maar door het verhaal menselijk en down to earth te houden, ging ik wel mee in het vreemde verwerkingsproces van Davis, een man die zijn vrouw heeft verloren.

Ook Watts is goed en vooral de interactie tussen Gyllenhaal en Lewis (die het zoontje van Watts speelt) was uitstekend uitgewerkt. Ik vond Watts sterk acteren, maar haar karakter wordt niet goed uitgewerkt en vooral op het laatst heeft ze weinig meer te doen. Maar gelukkig is Gyllenhaal wel top en hij weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Demolition is een mooie film over een man met een vreemd maar toch ook herkenbaar verwerkingsproces.

Kan mij niet inleven of aansluiten met de hoofdpersonage! Als je niet meer weet waarom je met je vrouw getrouwd bent of wat je op deze aardbol doet...

Ik heb spijt deze film gezien te hebben, die tijd ben ik nu kwijt!

0* sterren film, script is f up.

Bizarre film die vooral de aandacht weet vast te houden door de cast met in het bijzonder Watts en Gyllenhaal. Watts blijft sowieso één van mijn favoriete actrices en Gyllenhaal heeft de laatste jaren al stevig uitgepakt. De film kent een vreemd en eigenaardig verloop, maar door de onvoorspelbaarheid en rare kronkels blijft het wel voldoende boeiend. 6/10

Nog een fantastische Gyllenhaal. Wat ben ik blij dat de man van Donnie Darko weer zo goed bezig is!

Over het algemeen weer een intrigerende film met zoveel humor, tristesse, anarchie, ontroering, enz. in. Juist de wat melodramatische onthulling naar het einde toe (op het feest ter ere van de overleden vrouw) vond ik wat een valse noot, hoewel het toch wel fascinerend is hoe hij eruit concludeert dat zij hem toch graag gezien heeft, ondanks de emotionele verwijdering en het fake leven dat ze samen leidden.

Gewoon triestig dat hij pas in staat was het fake en steriele leven dat hij met zijn vrouw leidde af te breken (to demolish) na haar dood. Hij betreurt het, denk ik, dat hij dat niet eerder durfde...

Mooi, ontroerend, hilarisch, hard.

Jake Gyllenhaal als kersverse weduwnaar wiens leven van de rails afglijdt ... te beginnen met een zakje M&M's. En dan duiken we in een vriendschap, net geen romance, met de dame van de klantenservice. En misschien nog meer met haar 15-jarige puberzoon. Thema van het leven dat letterlijk gesloopt moet worden is niet helemaal onbekend, maar levert boeiende filmstof. Dan zou ik nog wat te zeuren kunnen hebben over de laatste 10 minuten, maar azijnzeikers houd je altijd en deze film gaat gewoon mee als één van de betere van de afgelopen tijd.

Een bizarre film, een bizar goede film. Veel inlevingsvermogen is vereist om deze film te kunnen begrijpen. Niet een film die voor de brakke zondag is voor diegene die daar last van hebben. Ga er goed voor zitten en leef je vanaf de 1e minuut in, in de hoofdrolspeler. Iemand verwerkt op zijn manier de dood van zijn vrouw. Dit is een film die laat zien dat de gedachte van een mens werkelijkheid worden en de regisseur heeft dan ook besloten die gedachte erbij te verfilmen, goed inlevingsvermogen is vereist, maar voor diegene die het moeilijk vinden, beeldvorming bij gedachtes die verfilmd zijn dwingen je om je in te leven. Een goed verhaal dat in mijn ogen het tegenovergestelde is van een standaard 'feel good' film. Gewoon een film waar het op staat en waar de gedachte van een man tot op de komma nauwkeurig worden verfilmd. Bizar.

Ongewone film over verdrietverwerking.

Ik begrijp wel dat men de film kan interpreteren als het in beeld brengen van gedachten en gevoelens, maar niet iedereen ziet vernieling als een uitlaatpoort van verdriet. Daarom blijf ik het persoonlijk wel wat misplaatst vinden om van een driest overlijden een semi-komedie te maken.

Ook het slot van de film waarin plots nieuwe elementen in het verhaal opduiken is niet zo best.

Gyllenhaal trekt natuurlijk de aandacht.

Wat een domper. Het begint zo ongelofelijk leuk allemaal. Prachtig en gortdroog sarcasme dat perfect wordt gebracht door Gyllenhaal en de film wel wat doet denken aan films als Fight Club of American Beauty (toevallig speelt Chris Cooper uit American Beauty ook nog eens mee en lijkt de pierscène op het einde een beetje op het einde van Fight Club). Dat zijn op zich best oppervlakkige films maar wel gigantisch vermakelijke, en dat heeft Demolition aanvankelijk ook. Erg mooie dialogen en muziek, dromerig ook. Zo dromerig dat ik eigenlijk had verwacht dat Karen een inbeelding van Davis zou zijn, wat het des te leuker maakt als dat niet zo blijkt te zijn.

Maar dan slaat een film juist wel een voorspelbaar pad in, duidelijk toewerkend naar een happy end van emotionele afsluiting en wordt het zelfs steeds meer melodramatisch, wel het laatste dat je verwacht in een film die zo sarcastisch begint. Judah Lewis maakt veel indruk maar ik denk dat het verval zo ongeveer begint als zijn personage zijn intrede doet.

Het levert nog wat sterke scènes op met als hoogtepunt het gesprek tussen Davis en Chris over de seksuele geaardheid van laatsgenoemde, maar daarna gaat het qua klefheid en voorspelbaarheid van kwaad tot erger eigenlijk. Nadat ineens blijkt dat Julia zwanger was is de film al niet meer te redden eigenlijk, en dieptepunt is nog wel de draaimolen. Dat zwakke laatste deel kost een vol punt in mijn beoordeling. 3.0*.

Eens met bovenstaande. Demolition wisselt hypnotiserende scenes af met stukken die de film geen recht toe doen. De film mist richting op sommige stukken en maakt naar het einde toe verkeerde cliché keuzes terwijl het begin anders doet vermoeden. Aan Jake Gyllenhaal en Chris Cooper lag het in ieder geval niet!

Van de vijf films van Jean-Marc Vallée, die ik gezien heb, is dit veruit de minste. Met het toenemen van de vernielzucht van de protagonist, zakt het verhaal steeds verder weg. De antieke draaimolen op Coney Island komt veel te laat om deze film over sikkeneurige mensen te kunnen redden.

De vernielzucht en zelfdestructie vond ik juist heel herkenbaar.

Het is een manier van omgaan met verdriet, verlies en teleurstelling. Het is voor de hoofdpersoon een uitlaatklep.

En die omgang met zijn pijn is naar mijn idee juist het verhaal.

Sikkeneurige mensen vind ik een misplaatse uitdrukking, voor mensen die dealen met verlies en of andere innerlijke pijnen.

Deze eens bekeken en vond het wel een goeie film. Een beetje een vreemd uitgangspunt, maar toch werkte het wel. Dit mede door de prima cast was het een boeiende film.

Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Prima film.

Uitstekende film over een man die het overlijden van zijn vrouw op een onconventionele manier verwerkt. Een origineel verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Scherp, grappig en hier en daar ook ontroerend (alhoewel het einde wellicht iets te gemakkelijk was). Een boeiend hoofdpersonage die wederom sterk wordt neergezet door Jake Gyllenhaal.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Jake Gyllenhaal en Chris Cooper en

ook een bekende actrice Naomi Watts...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het is een bijzondere film. Best wel goed eigenlijk. In het begin sterk. In het midden wordt die even wat minder. En naar het einde toe weer erg sterk. Vreselijk dat ik toch steeds de naam vergeet van één van de beste acteurs van de laatste 10 jaar. In deze film speelt hij de schoonvader van Jake. Chris Cooper. Super!!!!

Een bijzondere film over een man die weduwnaar wordt nadat zijn vrouw overleed na een auto-ongeval. Absurd en op zijn minst vreemd te noemen hoe Davis Mitchell (Jake Gyllenhaal) omgaat met zijn rouwproces. Een ideale rol voor hem, totaal op zijn lijf geschreven.

"Demolition" als therapeutisch effect om om te gaan met zijn verdriet. Hoewel hij later verklaart niet eens sterke emoties te voelen en hij toegeeft dat hij eigenlijk niet (meer) van zijn vrouw hield. Hoe moet je je dan gedragen? Wat is maatschappelijk aanvaardbaar?

Davis gaat op zoek naar zijn eigen identiteit door op destructieve manier invulling te geven aan zijn leven. De sloop van zijn woning is een topmoment, de ontmanteling van zijn PC, frigo, ... best grappig.

De film brengt ondanks het zware onderwerp een vrij luchtige boodschap, hier en daar doorspekt met wat humor. Het antwoordapparaat bijvoorbeeld was lekker satirisch. Zijn dansmoves gewoonweg leuk en aangenaam.

Het grootste probleem voor mij is de zeer stuntelige aanpak om Davis en Karen Moreno, de klantenservicemedewerkster, samen te brengen. Totaal ongeloofwaardig wat aan de kwaliteit van de film inboet. Daarom ook maximaal 3,5*.

Leuk en originele film die blijft boeien.

Gyllenhaal zorgt eigenlijk altijd voor een sterke rol die door hem vertolkt word.Ook Watts is altijd aangenaam om naar te kijken.

De film zit vol leuke maar ook ontroerende momenten....ik hou wel van dat soort films.

Orginele en echt bijzondere film.

Het verhaal van een man die er een nogal vreemd rouwproces op na houd.

Perfect vertolkt door Gyllenhaal!

Heerlijke, originele film.

Best zware onderwerpen. Natuurlijk het ongeluk en het verlies van je vrouw.

Maar zeker ook de problemen waar de zoon van Naomi Watts mee worstelt.

Of de persoon in de 'stationwagon'..

Veel verschillende emoties van heel uiteenlopende karakters die worstelen met hun problemen.

Perfect in beeld gebracht/verteld, mede door de ook aanwezige humor.

Gelukkig ook een bevredigend eind.

Ik was wel benieuwd naar de gedachte achter de slechte cijfers, hier..

Eigenlijk kun je dit geen slechte film vinden. Behalve dan dat het misschien niet 'youre cup of tea' is.

Het zou me niet verbazen als 'Demolition' (2015) zo'n film is die concessies heeft moeten doen omdat de producenten het liever een wat veiligere kant op zagen gaan. Het begint lekker venijnig en spottend als Jake Gyllenhaal de leegte van zijn eigen yuppenbestaan inziet als zijn vrouw, waar hij eigenlijk niet van hield, om het leven komt bij een auto-ongeluk. Opeens moet hij de rol aannemen van weduwnaar, terwijl hij niet eens weet wat zijn gevoelens precies waren naar de persoon die plotseling wegvalt. Hield hij van haar, of was zijn huwelijkse verbintenis een gemakkelijke keuze omdat ze hem wist te introduceren bij haar vermogende schoonvader? Wat volgt is een soort eenzijdige briefwisseling als in 'About Schmidt' (2002) waarin deze Davis contact opneemt met de klantenservice van een snoepautomaat, met als voornaamste doel om zijn rouwverwerking te delen met een onzichtbare ander. Maar - hoe absurd ook- dan neemt er ene Karen contact met hem op en heeft hij een luisterend oor voor zijn bekentenissen.

'Demolition' (2015) is een leuke offbeat komedie, met een paar smaakvolle scenes in slow motion en een sloopscène die uitnodigt om ook eens met een moker door het eigen leven te gaan. Jake Gyllenhaal is ook gewoon een fijne acteur voor een rol waarbij hij meestentijds met een ongeschoren baard rondloopt en tergend voor zich uitkijkt, terwijl hij toch ook weer luchtigheid uitstraalt omdat hij uiteindelijk een charismatische blockbusteracteur is. Toch leidt de inventieve premisse, waarin een briefwisseling tussen twee onbekenden meer veelzeggend is dan de menselijke contacten in hun beider levens, niet echt ergens toe. Ze komen te snel en te makkelijk op elkaars pad en dan maakt de sarcastische bite ook nog plaats voor voorspelbaar formulewerk. Een onorthodoxe mentor-figuur die zijn protegé volwassen leert worden. Een ongebruikelijke liefdesaffaire tussen twee mensen uit verschillende sociale klassen, waarbij het de rijkeluisman is die meer lijdt aan het leven dan zijn zwoegende vlam. Misschien is nog wel het kwalijkst dat de film een hoogst onbevredigende climax heeft: als het keurig alle losse eindjes weer bij elkaar brengt.

Best oké.

Met dank aan Gyllenhaal vooral, hij weet toch z'n personage de juiste toon te geven, zodat het in plaats van een redelijk modaal verwerkingsdrama een eerder apart filmpje is geworden. Het is alleen een beetje jammer dat hetgeen wat errond zit niet meteen van hetzelfde niveau is.

Als drama val het wat tegen. Komt vooral omdat er iets teveel randgedoe rondzit, wat maar weinig te maken heeft met de kern van de film. Vooral het homofiele zoontje dat dan ook nog eens in elkaar geramd wordt voegt maar weinig toe aan de film.

Wel leuk is de wat cynische komische toon die doorheen de film loopt. Gyllenhaal als glimlachend ijskonijn die stilaan de grip op de realiteit verliest is redelijk perfect, hij zorgt er dan ook voor dat je toch geboeid blijft kijken. Audiovisueel is het verder wat aan de magere kant, maar da's niet zo heel verwonderlijk.

Oké voor een keertje, maar veel meer is het jammer genoeg niet. Het potentieel was er nochthans.

3.0*

Precies dit. Rouwverwerking is slechts een subthema in deze film wat mij betreft.

Ik voelde me vanaf het begin gemanipuleerd wat te denken en voelen.... Not my cuppa tea. Heb na een half uur fijn overgeschakeld naar NatGeo voor heel wat lerenswaardigs.

Davis: What about the boys at school? Is there anybody that you like, that you find attractive?

Chris: Maybe Andrew White. He's a junior, and we have the same gym class too. We have to get changed together.

Davis: Do you watch him when you get changed?

Chris: No.

Davis: Well then I don't think you're gay, Chris.

Chris: I have to try not to look. I have to tell myself not to.

Davis: Yeah, no, that's normal, you know. I mean, you're young and curious, it's...

Chris: Sometimes I imagine his dick in my mouth.

Davis: Oh. That's different.

Ik ging helemaal stuk.

Prima cast die er een redelijk goede film van maakt. Had wel iets meer verwacht maar heb het toch met plezier uitgekeken.

Een wat tragisch verhaal, dat soms wat komisch wordt.

Maar het is dankzij de cast dat deze film de moeite waard is om te bekijken...

Behoorlijk mooi drama, die zich eigenaardig , door het vreemde proces heen werkt .

Davis is een boeiend karakter , die zoals hij wel vaker doet , word gedragen door gyllenhaal .

Goed dus , en de soundtrack met wat lekkere guitaar rock ( ik heb mijn spotify playlist weer wat rijker gemaakt ) was ook erg goed .

Op de een of andere manier vond ik het niet beklijvend .

Daarom een redelijke voldoende . 3*

Wat een originele en goede film! Jake Gyllenhaal speelt zoals wel vaker een vreemde, rare maar leuke en goede rol. Hoe hij met de dood van zijn vrouw omgaat is vreemd en vervolgens dat die bozer is op de kapotte snoepautomaat is ook vreemd. Na een tijdje komt Naomi Watts in beeld en er vormt een aparte band tussen haar en Gyllenhaal. De relatie tussen Gyllenhaal en het zoontje van Watts is ook fantastisch om te zien! Het einde is ook super top! Ga deze zien!

Erg vermakelijke, maar ook een maffe film.

Ik heb zelden een film gezien met een hoofdpersoon die zo onberekenbaar en vreemd kan reageren op emotionele situaties die zich in zijn leven voordoen als het personage wat door Jake Gyllenhaal wordt gespeeld. Dat levert uiterst komische, maar ook pijnlijke situaties op zodat je de hele film als het ware op het puntje van je stoel zit om te kijken welke kant het uitvalt.

Voor een personage als hierboven beschreven heb je een uitmuntend acteur nodig en gelukkig is Gyllenhaal erg op dreef. Een geweldige rol van zijn kant, al moet ik ook Chris Cooper een compliment geven. Ook hij levert een sterke acteerprestatie.

Alhoewel de film een aantal zware en gevoelige onderwerpen aanhaalt wordt het nooit echt zwaar. Komt vooral omdat er zich om de haverklap weer een komische situatie voordoet zodat het luchtig blijft. Helaas is het einde voor mij niet bevredigend genoeg en past het mijns inziens totaal niet in de sfeer van de film. Maar toch kan ik iedereen aanraden deze film te gaan zien, voor de speelduur hoef je het in ieder geval niet te laten.

Ruim voldoende, 3.5*

Bijzondere film. Ik vind de manier waarop Davis rouwproces verloopt haast poëtisch. Je kunt het vreemd of onrealistisch vinden, maar ik vind het vooral mooi en dromerig gebracht, de destructie, de waanzin. Goed gespeeld, en ik vind de zoon van Karen een erg leuk personage. De film bevat zware onderwerpen, maar blijft toch draagbaar, wat mij betreft. Een 7! 3,5*