The Defiant Ones (1958)

Een simplistisch, rechtlijnig verhaal, geschreven door Nathan E. Douglas (alias Nedrick Young, die echter op de zwarte lijst stond) en Harold Jacob Smith. Door een strakke regie en een magistrale vertolking wordt het gegeven ver boven de middelmaat uitgetild. De racistische sfeer in het zuiden van de States wordt schitterend weergegeven. Bekroond met twee Oscars. In '86 opnieuw verfilmd voor televisie...

Aardig drama over twee ontsnapte gevangenen die elkaar om verschillende redenen niet mogen en dus een moeizame trip voor de boeg hebben.

De twee rollen worden prima vertolkt door Poitier en Curtis, die er een waar dialogenspektakel van maken. Je merkt wel dat ze nog in een moeilijke tijd leven, want er is sprake van veel racisme in deze film. Echter hoort het bij de tijdsgeest en merk je in zo'n film eigenlijk pas hoe erg het vroeger was.

Jammer dat de film het wel teveel van de dialogen moet hebben, kreeg niet echt een avontuurlijk gevoel. Komt misschien ook omdat deze prent in zwart/wit is, de prachtige natuur die dit soort verhalen biedt komt toch het best tot z'n recht in kleur. Miste dat toch wel een beetje(heb overigens niks tegen oude, zwart/wit films hoor). Vond ik een film als Cool Hand Luke bijvoorbeeld wat beter, ondanks dat het thema daar wel anders is.

3*

Goede film, die niet echt subtiel of zelfs genuanceerd is, maar moet dat eigenlijk? Dat zou misschien zelfs flauw zijn, een film mag van mij ook gewoon eens lekker duidelijk zijn in wat ie is.

Het eenvoudige scenario is heel sterk, de acteerprestaties van de hoofdrolspelers ook (bijrolspelers vond ik iets minder) en het kijkt gewoon erg lekker weg. De moraal is overduidelijk, maar de uiteindelijke affectie voor elkaar is volstrekt geloofwaardig.

4 sterren. Kramer heeft erg veel goede films gemaakt.

Leuk jaren 50 filmpje die ik in eerste instantie enkel ging kijken voor Sidney Poitier. Maar toch was ik ook verrast bij Tony Curtis, deze 2 acteurs lijken echt gewaagd aan elkaar te zijn.

Het verhaaltje mag dan door de tijd heen wel heel veel zijn gebruikt, toch is deze film een erg lekker tussendoortje.

Hier en daar wat verouderd, zo had ik best wat meer spannende dialogen tussen deze 2 willen zien en vooral in de eerste helft van de film wat meer haat naar elkaar toe.

The Defiant Ones is op het eerste gezicht een simpele film, maar heeft een erg mooi en passend uitgewerkt einde waar ik zeker door verrast was

De hele film dacht ik aan een 3 door boven genoemde kritieken, maar omdat het einde me voor de verandering eens een keer echt beviel doe ik er een half sterretje bij.

3,5 dus!

Sterke film, die met een vrij eenvoudig zwart-wit verhaal het probleem van de rassenkwestie in Amerika nog maar eens eventjes aanhaalt.

Het is inderdaad niet al te subtiel, maar het werkt allemaal wel en dat is toch het belangrijkste. De kracht zit hem hier vooral in het acteerwerk en het samenspel van de twee hoofdrolspelers. Tony Curtis en Sidney Poitier spelen vol overtuiging, maken van hun personages echte mensen en zijn ten alle tijde geloofwaardig.

Daarnaast is de film bij vlagen best spannend en vond ik het einde gewoonweg erg goed. Eenvoud kan soms ook een sterke kracht zijn en daar is The Defiant Ones het bewijs van.

4,0*

Deze Drama / Thriller film mag zeker een klassieker genoemd worden en het is ook al een hele tijd geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb, ik meen zelfs ergens eind jaren 70 op een Duitse televisiezender zoals ARD of ZDF.

Ik was destijds natuurlijk nog zeer jong (en nog niet bedorven ) en ik kan me nog herinneren dat ik het een boeiende en spannend film vond met een fraaie visuele uitvoering ondanks dat deze film in zwart/wit is opgenomen. Toen (in de jaren 70) werden overigens nog regelmatig zwart/wit films uitgezonden en vond ik dat niet echt hinderlijk (nu overigens nog steeds niet want begin dit jaar heb ik de geweldige zwart/wit oorlogsfilm "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben" uit 1959 gezien, die zelfs op nummer twee terecht is gekomen in mijn persoonlijke Top 10).

Zwart en wit (oftewel racisme) is overigens ook het thema in dit verhaal, want het verhaal (speelt zich in het zuiden van Amerika af, wat destijds zeer racistisch was) draait om de blanke gevangene John 'Joker' Jackson (uitstekend en overtuigend gespeeld door Tony Curtis) en de zwarte gevangene Noah Cullen (ook uitstekend en overtuigend gespeeld door Sidney Poitier) die elkaar haten en aan elkaar geketend zijn. Toch weten ze samen op een gegeven moment te ontsnappen, maar omdat ze elkaar haten (dat levert de nodige goede dialogen op) gaat dat in eerste instantie niet van een leien dakje. Omdat ze toch van elkaar afhankelijk zijn moeten ze noodgedwongen samenwerken en dat brengt hun uiteindelijk dichter bij elkaar. Tijdens hun vlucht voor de politie, trekken ze over moeilijk terrein (wat dan niet handig is als je aan elkaar vast geketend zit) en moeten ze ook inbreken voor eten, maar dat is niet zonder gevaar.

Naarmate het einde van de film nadert komen ze in aanraking met de jongen Billy (verdienstelijk gespeeld door Kevin Coughlin), die hun onder schot houdt met een geweer. John en Noah weten echter de jongen het geweer af te nemen, waarna hij hun naar de boerderij van zijn moeder (goed gespeeld door Cara Williams) brengt. Daar krijgen ze eindelijk weer eens goed te eten en worden ze ook van elkaar bevrijdt omdat hun ketting wordt doorbroken. De moeder voelt zich aangetrokken door John en vanaf dan vindt er een spannend en mooi einde plaats, waarbij het vooral draait om vriendschap en respect tussen John en Noah terwijl ze juist in eerste instantie elkaars vijanden waren. Dat ze uiteindelijk net niet weten te ontsnappen (zeer spannende scene) en worden opgepakt door Sheriff Max Muller (goed gespeeld door Theodore Bikel) is natuurlijk lullig maar is dan niet meer het belangrijkste.

Al met al is dit een uitstekende film tegen rassendiscriminatie en zeker in de jaren vijftig was daar nog veel sprake van in Amerika. De cast tilt deze film naar grote hoogte en dat is vooral te danken aan beide hoofdrolspelers Tony Curtis en Sidney Poitier die uitstekend acteren. Deze film is destijds genomineerd geworden voor 8 Oscars maar heeft er uiteindelijk maar twee gewonnen. Dat zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben gehad met racisme Er is van deze film later ook nog een versie met twee vrouwen van gemaakt, te weten de Actie / Misdaad film "Black Mama, White Mama (1973)", maar die is erg slecht en enkel het begin daarvan is leuk vanwege Pam Grier (die speelt dan de rol van Sidney Poitier) en haar enorme mooie grote borsten.

" You can not lynch me, I'm white".

De film is één grote schets van de minachting van het zwarte ras - met als hoogtepunt in de film de houding van de vrouw - in de States in de jaren 50.

Nochtans is het zowel blank als zwart die hoopt op een beter bestaan.

Meerdere zeer goed gebrachte scènes die het thema van de film sterk onderlijnen.

"The Defiant Ones" is een goede film van Stanley Kramer, in zwart-wit, hoe kon het anders.

Tony Curtis, nochtans een grote uit die tijd, won nooit een Oscar maar werd met deze film toch voor ééntje genomineerd.

Goed idee was dat, om een blanke en een zwarte aan elkaar te ketenen voor een anti-racistische film. In de praktijk wellicht ondenkbaar, maar het is het lesje verdraagzaamheid dat telt hier. Ik vraag me wel af wat deze film met de Amerikanen heeft gedaan en hoe ze naar deze situatie keken... Curtis en Poitier zetten sterke prestaties neer; gaan enerzijds elkaar te lijf en leren anderzijds respect opbrengen voor elkaar. De remake uit 1996 ("Fled") vind ik erg verbleken nu ik het origineel heb gezien.

Na zijn soapy-debuut is in deze derde film de ware Kramer. Een niet al te subtiele idealist.En ook best een gewaagde film voor '58. Erg racistische wetten waren er nog volop. KIng was nog niet erg bekend. Zo gewaagd dat Poitier zou flirten met de boerin, dat kon nou ook weer niet, bovendien was zij er om fors racisme aan te tonen. Zijn veruit beste film zou Kramer drie jaar later afleveren. Ook daar was hij de idealist maar keek hij terug op het verleden. Ondanks dat de film een zeker voor die tijd weinig geloofwaardig uitgangspunt heeft en behoorlijk onsubtiel is is dit best goed. Soms is onsubtiel ook weer niet zo erg. Poitier en Cutis helpen zeer met prima rollen.

Gezien het hoge gemiddelde die deze film hier krijgt, had ik er toch meer van verwacht. Ik begrijp wel dat dit in 1958 een gewaagde film was, maar anno 2025 stelt het niet zoveel meer voor en is het weinig subtiel allemaal.

Sommige stukken duren ook iets te lang, zoals wanneer de 2 mannen in de put gevallen zijn en verschillende pogingen nodig hebben om naar boven te klauteren. Ik snap wel dat Kramer wilde aantonen dat ze door samen te werken elk probleem kunnen oplossen, maar als kijker had ik er erg weinig aan.

Het duurt ook een tijdje vooraleer de film echt op gang komt. In het begin is het toch vooral veel gepraat en geruzie en pas wanneer ze in het dorpje aanbelanden, krijgen we wat interessante scènes te zien.

Verder hebben we ook een sheriff en zijn bende die achter het duo aanzitten, maar verder wordt er met hun weinig gedaan. Nergens had ik het gevoel dat ze de ontsnapte gevangenen op de hielen zaten en dat zou de spanning wel ten goede gekomen zijn. Ook de romance tussen Tony Curtis en de boerin is eerder vervelend te noemen.

Een tegenvaller deze The Defiant Ones. Wel jammer, want van Stanley Kramer heb ik al beter gezien.

2*