Allemagne 90 Neuf Zéro (1991)

Kreeg in Venetië terecht een speciale prijs voor "the way sound conveys meaning in the film" !

Haha, klinkt als een soort parodie op een prijs.
Hoe dan ook: sequel van Alphaville en in zekere zin-zoals de titel suggereert- Germania anno zero, waarin de ouwe Constantine nog eens op mocht draven, met zo mogelijk nog meer kraters in zijn bakkes dan 30 jaar eerder.
De synopsis geeft in feite de gehele inhoud van deze verder plotloze film weer: Lemmy, de zgn. laatste spion, is door de val van de muur overbodig geworden en bevindt zich in een existentiële crisis, waarin wij autobiografische elementen van de regisseur mogen vermoeden. . Voor zo'n bejaarde communist als Godard was de triomf van het kapitalisme toch even een tikkie. Ook lijkt hij Karina te missen, neem het hem eens kwalijk.
Hoe dan ook, we zouden deze film warempel romantisch kunnen noemen: het landschap congrueert precies met de zieleroerselen van de held. Een Winterreise dus die duidelijk is geinspireerd door de schiderijen van Friedrich, en verder door de gebruikelijke modernistische beelden van de post-industriele grootstadswoestenij.
Niet dat Godard zich zomaar gewonnen geeft: hij spreekt en passant het doodvonnis over het kapitalisme uit en behelpt zich met one-liners als:
Nu de koude oorlog voorbij is, heeft het geen zin meer om Amerikaan te zijn.
Unbelehrbar, die Godard.

In postmoderne stijl wordt de gehele film gelardeerd met beelden van tig andere, klassieke films en de onvermijdelijke KZ footage.
Allicht worden we ook weer getracteerd op een tsunami aan citaten die hier zijn aangepast aan de setting, dus Goethe/Schiller/Hölderlin/Hegel/Marx enz.
Wat het reeds gememoreerde geluid betreft: Constantine begeleidt zichzelf als voice-over, terwijl de score natuurlijk wordt geleverd door de Teutoonse klassieken.

Blijft bijzonder hoe sterk en eigenzinnig de montage i.c.m. met het geluid is. Dit deed/doet niemand hem toch na.