Neruda (2016)

Vanaf 8 december in de bioscoop (Imagine)

Goed gemaakt en vrij origineel, ook mooi vormgegeven. Toch vond ik het lastig om met de film mee te gaan, o.a. Door de weing empathische acteurs, die opzicht wel goed acteren maar afstandelijk blijven en heel veel tekst in de voice-over, het Spaans helpt dan ook niet natuurlijk.

ongeveer zelfde ervaring als Zeriel

Soort van als Malick en Mann samen een B-film besluiten te maken. Nu is mijn cijfer aan de hoge kant, maar zulke gekkigheid is alleen maar toe te juichen.

Wat zal Larraín Bertolucci's Il Conformista veel moeten hebben gekeken alvorens hij Neruda maakte. Natuurlijk is daar de gehele plot van een politieke dissident die door een regeringsagent wordt achtervolgt; de onbetrouwbare verteller; het exessieve camerawerk; de vervreemdende montage; het gebruik van dat neppe rear projection... zelfs het eindshot in deze film spiegelt het openingsshot in Bertolucci's klassieker.

Net als Bertolucci gebruikt Larraín dit verhaal om iets te zeggen over symbolen: eerstgenoemde toonde ons in de beste Platoonse traditie hoe de geschiedenis niet objectief verbeeld kan worden, zelfs niet door film. Laatstgenoemde laat ons zien hoe we symbolen, afbeeldingen en verhalen uit de cultuurgeschiedenis gebruiken en hergebruiken om hedendaagse helden te scheppen en te aanbidden.

Nu ben ik niet bekend met Pablo Neruda, maar wat maakt Larraín er een onsympathieke megalomaan van! Een narcistische politicus/dichter die alles op alles zet om van zijn politieke situatie een razendspannende achtervolging te maken om zo internationale allure te maken en zijn nagedachtenis tenminste veilig te stellen. Met nog een venijnige sneer naar het saloncommunisme uit de eerste helft van 20ste eeuw erbij. Zijn fans schijnen niet erg blij te zijn geweest met deze interpretatie maar het levert bijzonder fascinerende cinema op.

Minstens zo leuk is Garcia Bernal als evengoed omhooggevallen maar een stuk minder snuggere politieagent, die weigert een bijrol in Neruba's verhaal te spelen en voor zichzelf een rol als held in de traditie van de beste film noir weggelegd ziet. Dus rookt hij sigaretten in slecht belichtte ruimtes en levert hij zelf de voice over. Helaas breekt dat laatste hem zo nu en dan op, met meer Jacques Clouseau dan Sam Spade tot gevolg ("Waar zijn we? We zijn verdwaald.").

Dat de film er ook nog schitterend uitziet door het mooie gebruik van anamorfische lenzen, en op een fijne manier klassieke muziek in de soundtrack weet te integreren maakt de film helemaal een feestje.

Razend benieuwd naar Larraín's Jacky nu!

NYSe Bedankt voor de link naar Il conformista, goed gezien.

Heerlijke film. Bijzonder onconventioneel verteld terwijl toch altijd duidelijk blijft wat er speelt, fantastisch dynamische cameravoering met zeer stijlvast gebruik van stereotype montage technieken, veel out-of-focus plaatjes, mooie belichting, prachtige muziek (Grieg o.a.). Een emotioneel hoogtepunt kent de film niet echt, maar Neruda is gewoon over de hele linie van hoog niveau en laat je dus constant genieten.

Wat de persoon Neruda betreft, ik vond hem zeker niet onsympathiek en ook niet megalomaan overkomen. Hij was wel degelijk de steunpilaar van het volk, maar zijn tragiek is dat hij zelf niet tot het volk kan behoren, omdat hij eerst en vooral een kunstenaar is. Ook aan zijn keuze om zich niet gevangen te laten nemen en te kiezen voor de grootse ontsnapping, zitten meerdere kanten. Het knappe is dat de film Neruda noch zijn idealisme, noch zijn poëzie verheerlijkt, maar toch fascinatie oproept en zelfs bewondering voor hem.

Mijn eindejaarslijstje kan weer op de schop.

Mooie film, prettig en poëtisch. Hoewel ik niet erg thuis ben in de Latijns-Amerikaanse literatuur, is dit ongeveer wat ik me erbij voorstel. Magisch-realistisch, dromerig, een diffuse grens tussen feit en fictie. Daar zat hem tevens de crux: na de scène waarin aan inspecteur Oscar Peluchonneau verteld wordt dat hij is verzonnen, is de magie verdwenen.

Zo bleef ik, ondanks de prachtige slotscènes in de sneeuw, bekocht achter. Voor de zoveelste keer werd een ultieme kijkervaring vroegtijdig gesmoord in de onderschatting van de kijker. Je hoeft niet alles uit te leggen, ik spreek mijn verbeelding wel aan. Anders zou ik toch naar Pathé gaan?

Ik ben het met heel veel commentaren hierboven eens. De film an sich is interessant, soms mooi dromerig en heerlijk gemonteerd, het spel is prima (vooral Bernal is fantastisch en grappig) en de hele film is best bijzonder met zijn plot, ideeën, beelden. Maar ook is het soms afstandelijk en vind ik de voice-over soms vervelend. Met die beelden erbij lijkt het op recenter werk van Malick, maar het is net zo oninteressant dan om naar te kijken, die losse beelden en ideeën. Er zit nauwelijks vooruitgang in de film en hetgeen wel getoond werd vond ik ook weinig zeggingskracht hebben. Tegen het einde komt er meer plot in en wordt het allemaal nog wel wat vermakelijker en zeker de beelden in de sneeuw zijn prachtig, alsook het best mooi einde. Maar Jackie was een pak boeiender. En die projecties bij de auto's (ongetwijfeld wel zo bedoeld) vond ik echt afbreuk doen aan de look. 2,5*.

Goede film, met als onderwerp Pablo Neruda, een held voor veel linkse progressievelingen na de Tweede Oorlog, zoiets als de poetische tegenpool van Che Guevara. De film is bij vlagen spannend, zoals bij de tocht over de Andes en de vlucht naar Argentinie. Maar persoonlijk zou ik het interessanter hebben gevonden als er meer duiding zou zijn geweest van de politieke situatie in Chili tot aan Salvador Allende / Augusto Pinochet.

Neruda is een interessante film over een man die tegen de schenen van het Chileense regime van Videla trapt. Wat volgt is het onderduiken en wegvluchten van de man in kwestie om gevangenschap en foltering te vermijden. Geen idee hoe tot de idee kwam deze film mee te nemen uit de bib (geen hoge quotering op MM of IMDB, < 100 stemmen, saaie cover, ...), maar ik moet zeggen dat hij me redelijk beviel. Vermoedelijk dat de regisseur Pablo Larrain (Jackie met een geweldige Portman) me overstag gaan, en niet onterecht.

Verwacht geen blitse achtervolgingen of martelpraktijken van het regime. Dan ben je aan het verkeerde adres. Het is een serene film over een intellectueel die met woord en geschrift de wantoestanden aankaart van zijn land. Luis Gnecco als Pablo Neruda doet het uitstekend als norse narcistische flamboyante man. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van inspecteur Oscar Peluchonneau (Gael García Bernal) vanuit een steeds wederkerende voice-over. Hier en daar ook een erg mooie montage zoals bijvoorbeeld wanneer Neruda in die fotowinkel zich camoufleert achter een lege kader. Ook de beelden zijn mooi, vooral naar het einde toe wanneer de vlucht op gang komt, eerst in het woeste landschap, later in de sneeuw.

Leuke insteek was ook dat inspecteur Oscar Peluchonneau een personage bleek in een eerder geschreven roman van Neruda alsof hij de werkelijkheid kon voorspellen. Fijn gedaan. Neruda is een behoorlijke film, geen topper, maar kwalitatief best in orde. Minder hoogstaand dan Jackie, maar een degelijke 3,5* is op zijn plaats.

Schitterende film, over heel de lijn: beelden, muziek, cast, acteerwerk, regie, camerawerk, psychologiche uitwerking, plot, ... Ik vond vooral de uitbeelding van de "held" Neruda gewoon fantastisch: dichter, idealist, communist, populist, maar vooral... narcist...

Shitterende reacties ook van NYSe en eRCee.

Heb jij Jackie (2016) al wel gezien Thomas? Zo niet, dan zeker gaan kijken, ik vond dat als filmportret nog sterker. Larraín tilt het hele genre naar een hoger niveau, zou je zelfs kunnen zeggen.

Bedankt voor de tip, eRCee! Ga ik zeker bekijken!

Een prachtige productie die inventief is geregisseerd door Pablo Larraín. Maar het scenario van Guillermo Calderón schippert wat tussen verschillende genres waardoor het episodisch aanvoelt en er weinig dramatische opbouw is. Mooi om naar te kijken en goed gecast, maar het verhaal is weinig meeslepend.

De ingebeelde vijand van een verzetsschrijver. Zoals regisseur Pablo Larraín in 'Jackie' (2016) zo treffend Jackie Kennedy in de opkomende mediacultuur wist te plaatsen, zo fictionaliseert hij in 'Neruda' (2016) de strijd tussen Pablo Neruda met de Chileense autoriteiten. Luis Gnecco zet een aanstekelijke Neruda neer als de onhebbelijke querulant, die de hete adem van zijn vervolgers in zijn rug voelt. Voor wie vrouwelijk schoon evenzeer een drijfkracht is als de schrijnende armoede en rechtsongelijkheid in Latijns-Amerika. De verfijnde rechercheur Oscar Peluchonneau (Gael García Bernal) legt als een literaire criticus tegenstrijdigheden bloot in zijn onderzoekssubject. Peluchonneau prikt door de jubelzang van anderen en ziet een stukje van zijn feilbare zelf in het fascinerende mens dat hij dient te vervolgen. Hoe erg is de dichter werkelijk begaan met zij die in hem een spreekbuis zien voor hun reële misère? Of is het spel met de autoriteiten niet een lichtelijk narcistische zucht naar bewondering? En hoe beïnvloeden deze (ingebeelde) censors het werk van een kunstenaar? Door het smaakvolle kleurenspel en de ongebruikelijke perspectiefwisseling breekt 'Neruda' (2016) met de verstikkende mal van biografische films. Geen rechtlijnige opkomst en ondergang, maar een intelligente verhandeling over begrensde kunst en Pablo Neruda als een mens voorbij de kunstenaarsmythe.