The Station Agent (2003)

Oke, totaal niet eens met wat de meneer hierboven zegt

Enorm leuke, ontspannen kleine film. Die hoofdpersoon van 1 meter 30 is gewoonweg briljant en de rest van de cast is ook erg goed gekozen. Naar het einde toe werd het iets minder, maar vooral het eerste halfuur is echt geweldig.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4, maar ik hou het wel op het laatste als morele steun aan de kleine film

Leuke film.

Zo nu en dan kom je een film tegen die op het eerste gezicht niet bijzonder is, maar wel net de juiste snaar weet te raken.
Dit is er zo één. Zo een typisch Amerikaans Arthouse filmpje waar mensen niet al te veel doen maar gewoon een beetje babbelen en worstelen met het leven.

Vooral bepaalde scenes deden me goed. Bijv. Als Fin de moed heeft en voor de klas gaat staan. En dan word er toch wat gezegd. Ik was even bang dat hij allemaal scherpe dingen ging zeggen en als held het klaslokaal zou verlaten. Maar gelukkig niet, en word de jongen alleen de klas uitgezet en gaat hij verder.
Dus gelukkig niet; laten we de dwerg de held van de film maken.

4 sterren voor deze fijne film.

Vooral eens met Macmanus.

Weinig tot niks van verwacht, maar het draait uiteindelijk wondermooi uit. Zo'n lekker rustig niets aan de hand filmpje met lekkere interessante en warse personages. De hele film ademt een rustig, understated sfeertje uit. Net genoeg humor, net genoeg drama, erg veel hart.

Visueel deden sommige scenes me een beetje aan Kitano denken. Starre camera die erg rigide een landschap observeert, waar personages komen ingelopen, vaak van de zijkanten. Jammer dat McCarthy deze scenes niet iets meer tijd gunt, en vaak nogal vroegtijdig wegcut. Muziek is aangenaam, maar doet weinig meer dan een lekker loom sfeertje scheppen. En ook het acteerwerk is sterk. Zeker gezien de cast, die mij toch een samenraapsel reeks van slechte sitcomacteurs. En erg leuke personages, vooral de combo dan. Veel chemie opgemerkt.

Niks dan lof, behalve dat het nooit echt speciaal of apart wordt. Gewoon een heerlijk "zak weg en geniet" filmpje. En itt de meesten hier, met hét ideale einde. Toen die scene uitfade had ik het gevoel "en hier dient de film te stoppen". Normaal komen er dan nog drie nutteloze afsluitscenes, gelukkig hier niet. Chapeau daarvoor.

4 warme sterren.

Sympathieke film die gelukkig geen medelijden wil opwekken voor de liliputter. Ik vond hem op sommige momenten zelfs best wel bruut. Dan doel ik vooral op de vriendschap tussen Fin en Joe . Terwijl de een toenadering zocht, hield Fin hem een beetje afzijdig. Natuurlijk uit zelfbescherming, maar de relatie tussen beiden bleef ietwat eenzijdig. Ondanks, dat Joe Fin wel zo ver kreeg om naar een kroeg te komen .

Sommige momenten waren ook erg komisch. Vooral omdat je eenvoudigweg niet verwacht dat tot 2 keer toe een liliputter over het hoofd ziet. De muziek paste ook goed bij het dorpse ons kent ons sfeertje, niet bombastisch, maar fijn ingetogen, kenmerkend voor de prille realtie tussen de 3 hoofdpersonen die elkaar verkennen, zonder daarbij overgeromantiseerd of te dramatisch worden neergezet. Sommige scènes deden mij denken aan Stand By Me, al was het maar omdat ook daar een groot deel van de film in het teken stond van een spoorlijn. 4*

Mooi, klein filmpje met een paar fijne karakters. Ontroert en amuseert zonder overigens *echt* te beklijven. Een lekker tussendoortje derhalve.

3,5*.

Grappig dat ik eerder op de avond bij Barton Fink wel in slaap viel en later bij deze mijn aandacht er voor 100% bij was. Terwijl dit in potentie een film is die je heerlijk in slaap kan wiegen met de mooie beelden, rustige muziek en het verhaal zonder noemenswaardige gebeurtenissen.

Vond het dan ook een erg mooie film, die naast de beelden en muziek ook sterke personages biedt die allemaal uitersten van elkaar vormen, maar een zeer geslaagde combinatie zijn.

Ik had nog nooit van 'The Station Agent' gehoord, maar een onverwachte topper dit!

4*

Heerlijk filmpje, die bewust alles klein houdt. Met mooie beelden, fijne muziek en interessante personages (wat een heerlijk naïef mannetje, die Joe). Erg mooi om te zien dat, hoewel een aantal zware thema's behandeld worden, de film erg luchtig blijft. Prachtig einde ook, pastte precies bij de toon van de film.

Meer van dit graag! 4*

Aardige film, met name omdat er nauwelijks zijwegen te bekennen zijn, maar alles rechttoe rechtaan is. Geen begrafenis of ander gedoe, nee gewoon één shot van een dode vent op de grond .

Joe en Fin zijn leuk om te volgen, Streep is zoals altijd irritant, al viel ze hier redelijk mee en hoefde ik me niet constant aan haar te ergeren. Niks grotesk, eerder minimalistisch, wel fijn. Film zakt helaas wel wat weg na een tijdje.

3.5*, wel benieuwd naar The Visitor.

Een schoolvoorbeeld van een komisch drama.

Al vond ik het komisch gedeelte hier nogal binnen de perken blijven, het wordt nooit ergens grappig (voor mij moet dat overigens niet) maar het losse sfeertje en feel-good gevoel was er wel. En hoe het er was, één van de beste op dat vlak.

Het was allemaal erg genietbaar met genoeg drama ertussen. Zien hoe niet enkel ons dwergje zich evolueert maar ook zijn 2 vrienden. Echt een zeer goed uitgewerkte tocht zowel op verhalend gebied als film zelf. Visueel erg fris overkomt met goed camerawerk en locatie.

Here I am, take a look

4,5*

Geweldige verrassing!

Toevallig kwam ik vandaag bij deze film uit op MM, hoe dat kon weet ik niet precies meer en ik zag de toch wel hoge score staan. Opeens realiseerde ik me; hé, heb ik die film niet gratis bij Elephant gekregen, als dubbel-dvd? En ja hoor, direct opgezet, na weer (zoals de hele week) de nodige uurtjes in de zon te hebben doorgebracht

Echt een filmpje waar ik niet veel van verwachtte, maar toch direct zin had om te bekijken toen ik erachter kwam dat ik 'm in bezit had. Eigenlijk heb ik niet veel aan te merken op dit ''kleine pareltje''. Geweldige personages, waar ik vooral Bobby Cannavale helemaal geweldig vond. Niet alleen omdat ik vind dat hij degene is die de band tussen de drie creëert en uiteindelijk dus ook verantwoordelijk is voor het behoud daarvan, maar gewoon omdat hij heerlijk relax is. Aardig, cool, vol met praatjes - gezellig dus - en grappig. Een perfecte match voor ''de andere twee''. Hoofdrolspeler Peter Dinklage en Patricia Clarkson. Vooral erg goed dat er niet ''overdreven'' wordt met emotionele momenten, iets wat met een dwerg in de hoofdrol en in de situaties die zich in deze film voordoen nogal voor de hand ligt. Nee; Fin blijft van het begin tot het einde een dwerg en daar blijven ze hem voor aankijken, nakijken etc. etc. In de kroeg en ook een sterke scéne in de klas, wanneer het jongetje tegen hem begint. Had eigenlijk verwacht dat iedereen hem ineens erg cool zou vinden, maar dat was gelukkig niet het geval. Nou moet ik wel zeggen dat ik het eerste half uur het leukst vond, vooral dankzij de luchtige scénes met Cannavale, Dinklage en - soms - Clarkson. Lekker sfeertje en erg vermakelijk om te zien, met steeds een kleine (ongeforceerde) emotionele ondertoon, heerlijk.

De film zit vol met prachtige scénes, al betreft het constant maar een simpele setting. Geweldig ook wanneer Fin en Joe samen achter die trein aanracen en het filmen. Ja, een heerlijk rustig filmpje, leuke karakters en ondanks dat het thema toch aardig zwaar is, blijft het luchtig, op een paar scénes na. De eindscéne was prachtig, waar we de drie vrienden weer bijelkaar zien. Had niet beter gekund, of anders gehoeven. Ook leuk om Michelle Williams te zien trouwens, ook een leuk, mooi en hartverwarmend personage. Ik heb genoten; 4 dikke sterren.

Een greep uit het leven van Fin McBride.

Ik had van McCarthy al het zeer goede "The Visitor" gezien op het filmfestival van Gent. Hierdoor stond ook zijn debuutfilm op mijn wishlist. Net zoals in "The Visitor" is het hoofdpersonage een mensenschuwe, eenzame man. Deze momenten in het leven van drie personages lieten me toch wat onverschillig, omdat ze niet diep doordrongen in hun werkelijke levens. Joe heeft een zieke vader en Olivia zit met een scheiding die haar depressief maakt. En dat is er nog het meisje van de bibliotheek, dat zwanger is, en het zwart meisje Cleo, dat Fins interesse in treinen deelt. . Ze komen allen met hun problemen bij hen, zodat Fin als iedereens pispaal overkomt.

Wat Joe, Olivia en Fin samenbrengt, is de behoefte om niet alleen te zijn. Ze zijn een rare combinatie als je hen zo ziet. Heel verschillend, en toch passen ze bij elkaar. Jammer dat het allemaal wat oppervlakkig blijft.

Eindelijk weer eens een topfilm gezien. Erg hoge verwachtingen had ik niet van The Station Agent, dus dit was een heel erg aangename verassing.

The Station Agent is een heerlijke rustige en fantastische film waar je lekker onderuitgezakt van kan genieten. De drama die erin verwerkt zit wordt nergens te zwaar en het geheel is dus lekker luchtig gehouden. Leuke personages die allen hun eigen verhaal hebben. Het gaat gewoon over de dagelijkse kleine dingen die ons allen kunnen overkomen. Ook mooi dat alles klein wordt gehouden en nergens erg moeilijk wordt gedaan. Het komt gewoon feel good over, en je wordt er ook wel een beetje vrolijk van. Komt met name door Joe die de harten van Fin en Olivia opent en hen weer van het leven laat genieten. Leuke contrasten ook tussen de karakters, dit doet de film gewoon erg goed. Af en toe ook erg mooie beelden en erg fijne muziek. Op het laatst wist de film mij toch wel te raken.

4.5* voor deze erg mooie kleine film.

Prachtige film!

Ik kreeg deze gratis bij een andere gratis dvd. Ja, mooier kan natuurlijk niet. Totaal geen verwachtingen bij, maar wat ben ik blij dat ik deze film gezien heb. The Station Agent is een erg rustige film met prachtige scenes. Veelal met een glimlach op mijn gezicht gezeten, maar er zitten ook een aantal ontroerende momenten tussen. De personages zijn stuk voor stuk boeiend en aangenaam. Mooiste was natuurlijk de vriendschap tussen Joe, Olivia en Fin.

4,5*

Zeer genietbare film, die net als de hoofdrolspeler klein is in op zet en eenvoud, maaar daarentegen een ongekend grote warmte weet uit uit te stralen. Dit is nou echt zo'n filmpje, waarbij de combinatie van muziek en acteurs goed werkt. De drie mensen om wie het vooral draait zijn aan de ene kant best wel tegenpolen, maar aan de andere kant hebben ze op een gegeven moment, mede ook door het goede acteren, zo'n chemie met elkaar dat het gewoon heerlijk is om te zien. Elk personage krijgt de nodige diepgang mee en daarnaast weet McCarthy de combinatie tussen humor en drama uitstekend in balans te houden. daarnaast komt alles nog eens erg natuurlijk over. Finbar blijft op het eind dezelfde problemen houden als dwerg en is niet ineens een held ofzo; waar ik net als een paar anderen ook even bang voor was. Nee het einde is perfect en soms kan eenvoud zo mooi zijn, zo bewijst dit filmpje toch maar weer.

dikke 4,0*

Erg prettige independent-film, die net als de hoofdkarakters boeiend en een tikkeltje eigenzinnig is. De hoofdpersoon is een mensenschuwe, op het eerste gezicht norse dwerg (Dinklage), die na een erfenis op het platteland gaat wonen en komt daar in contact met nieuwe mensen. De relatie tussen de dwerg met een hotdog en koffie verkopende Cubaan is vooral eenrichtingsverkeer van laatstgenoemde: wat een spraakwaterval is het ook . Het contact met een kunstenares gaat iets gemakkelijker, maar ook daar behoudt de dwerg in eerste instantie zijn defensieve houding. De twee bedoelen het allemaal goed, waardoor je als kijker niet meteen de sympathie van de dwerg krijgt.

Ben hoe dan ook benieuwd naar meer werk van Thomas McCarthy en dit soort recente independent films. Heb er de laatste maanden jammer genoeg echt te weinig van gezien.

Omdat ik van deze regisseur zijn laatste film "The Visitor" totaal niet kon waarderen had ik van deze film eigenlijk helemaal niets verwacht, maar tot mijn aangename verrassing wist deze film mij af en toe best wel flink te raken. Ik vond het echt een film uit het leven gegrepen met een lekker rustig sfeertje ook door de zeer rustgevende soundtrack. In ieder geval kon ik mij zeer goed inleven met de nogal stugge hoofdpersoon Finbar die gewoon rust wilde maar die die niet kreeg van zijn erg drukke maar goedwillende buurman Joe. Toch had ik soms best wel moeite mijn aandacht bij deze film te houden want er gebeurde eigenlijk maar weinig, hoewel ik de scènes waarin lillyputter Finbar over de spoorrails sjokte geweldig mooi vond, evenals de scènes van Finbar met Emily. Ontzettend lief en aantrekkelijk vond ik deze Emily gespeeld door Michelle Williams, een van mijn favoriete actrices de laatste jaren. Erg jammer dat zij niet zo veel in deze film te zien was.

Kort samengevat; "The Station Agent" vond ik een zeer aangenaam filmpje, stukken beter dan "The Visitor" die bij mij uitblonk door een zeer ongeloofwaardig verhaal, wat van deze film absoluut niet gezegd kan worden.

3,5*

Geen tempo, geen flitsende dialogen, weinig of geen actie, geen verrassende wendigen maar toch boeiend en hartverwarmend in al zijn eenvoud. De muziek, niet onbelangrijk in deze film, onderlijnt uitstekend de gevoelens van eenzaamheid enerzijds, de nood naar belangstelling en vriendschap anderzijds.

Goede film. Goed acteerwerk.

Sterk debuut.

The Station Agent is een luchtig zomers drama met een paar komische noten. De film is veel sterker dan de tweede film van Thomas McCarthy The Visitor, al is het maar, omdat de regisseur deze keer niet probeert z'n film in het teken te stellen van 'politiek correctheid'.

Deze film blinkt immers uit door z'n fijne ("feelgood") sfeer, de mooie locaties en de leuke shots. Ook op het acteerwerk was weinig aan te merken. Puntje van kritiek is wel dat de regisseur te veel probeert te vertellen. Daardoor ontstaan er allerlei (onnodige) subplots. De rol van de ex-man van Olivia leek mij bijvoorbeeld een onnodige.

De film is het leukst wanneer die vriendelijk overkomt, wanneer vriendschap een hoogtepunt speelt in het leven van een eenzame dwerg. Iets dat beeldend ook erg mooi naar voren komt. De muziek was verder aardig - niet meer dan dat - maar paste wel perfect in luchtige zomerse sfeer van de film.

Dikke 4*

Aardig filmpje hoor, maar meer zie ik er ook niet in. Rustig tempo, goed camerawerk, personages een tikje karikaturaal en niet altijd geloofwaardig, prima muziek, lekker sfeertje, mager verhaal. Dat is het toch gewoon? Zeker geen arthouse-meesterwerk ofzo.

Oprecht filmpje. Het begin was even worstelen met Patricia Clarkson maar zodra de drama-elementjes de overhand nemen wordt het stukken beter, best aandoenlijk hoe de drie met hun problemen samenklitten. Soms is het inderdaad wat karikaturaal en neigt het naar moralisme maar storend wordt het niet. Ik denk alleen niet dat het lang zal blijven hangen, hoewel je de lilliputter niet snel vergeet Goed gespeeld trouwens door hem, met een erg veelzeggende en mooie scene over de presentatie voor de klas.

Een film die ik absoluut never nooit gezien zou hebben als ik hem niet getipt had gekregen. Het is dan ook geen film die me direct aanspreekt. Soms komt de film dan alsnog verrassend uit de hoek, maar ik ben bang dat The Station Agent morgen alweer vergeten is.

Het grote probleem is dat de film me niet raakt noch amuseert. De hele treintjeshobby is niks voor mij en ik vind Fin eigenlijk een beetje een duf personage. Plaatjes waren soms fraai geschoten, evenals de soundtrack die lekker rustig is.

Het was mij eigenlijk niet duidelijk waar de film heen wilde, en misschien wilde het ook nergens heen, maar een dagje in het leven van een dwerg die langs het spoor woont boeit me niet veel. De humor is te subtiel, daar waar ik persoonlijk van wat platter hou en het drama is te klein gehouden om te imponeren. Teleurstellend.

Aardige film, die nergens echt in uitblinkt. Rustig sfeertje en een verhaal dat eigenlijk nergens heengaat. Het acteerwerk is aardig, vooral van Dinklage. Naar het einde toe werd het wat minder interessant, maar al met al een vlot wegkijkende film.

Normaal gesproken heb ik niet zoveel met midgets, maar Peter Dinklage - de kleine man met grote daden - zet een glansrol neer.

Patricia Clarkson heeft (in Station Agent) een erg fijne uitstraling, waarmee ze me al voor een groot deel weet te overtuigen. Bobby Cannavale is erg komisch als luidruchtige, hulpgevende macho. Vooral het moment dat hij nonchalant uit een bakje zit te vreten en David met grote ogen aankijkt is schitterend.

Wel is het ietwat ongeloofwaardig dat Joe telkens maar weer contact zoekt met Fin(bar - voor het gemak weggelaten door zichzelf, vanwege zijn hekel aan bars), na de zoveelste afwijzing, en zelfs kilometers met hem gaat wandelen, terwijl hij geen weerwoord krijgt en een - oké, niet goedlopend - barrelcafé moet runnen. Verder is de inhoud die Thomas McCarthy brengt oprecht en weinig moraliserend.

Mooi gegeven dat Fin juist door z'n geringe lengte niet door de trein wordt vermorzeld.

3,5*

Een film met een lach en af en toe een traan over drie totaal verschillende mensen, die –soms tegen wil en dank– langzaam maar zeker naar elkaar groeien, waardoor een oprechte vriendschap ontstaat. Film voelt daardoor aan als een heerlijk, warm bad. Mooi ook om te zien hoe, zonder te forceren, op haast natuurlijke wijze allerlei kostelijke situaties ontstaan. Een bijzonder aangename film, niet alleen door het verhaal maar ook door het uitstekende acteerwerk van de hele cast.

Dit is na het puike The Visitor (2007) de tweede film van Thomas McCarthy, die mij uitermate goed bevallen is. Snel op zoek dus naar zijn laatste film Win Win (2011).

Schat van een film. In andere handen had het zomaar een loodzwaar of gezwollen drama kunnen worden, maar de milde en kalme wijze waarop McCarthy zijn personages en problematiek presenteert, maakt het een ontzettend innemende en sympathieke worp. Er is wel wat voor nodig om dit bittere mannetje te laten ontdooien, maar zelfs op de meest donderende momenten blijft hij beheerst binnen de lijntjes kleuren. Tegen die tijd heeft de film ook al behoorlijk wat krediet opgebouwd.

Neem alleen al de relaxte scènes waar het drietal over de rails onder begeleiding van tokkelende muziek het beeld en de natuur van Newfoundland komt binnenwandelen. Cannavale is sowieso regelmatig goed voor een glimlach als opdringerige, luidruchtige Joe die Finbar, met de beste bedoelingen, maar voor de voeten blijft lopen. Tot en met het slot een oprechte film die weigert te verdrinken in grote, geparfumeerde emotie. Finbars reactie in het klaslokaal zegt alles. Klein, knus en fijn.

Aangenaam drama waarin een lilliputter van plan is om zijn rustige leven voort te zetten en door het initiatief van twee onbekenden eigenlijk per ongeluk een vriendschap weet te sluiten. Niet hilarisch, evenmin zwaarmoedig. Daarmee is er een excellente balans gevonden waarbij niet wordt aangedrongen. Het was vooral Joe, de assertieve levensgenieter, die Fin's blik op het leven ietwat deed oppeppen maar ook de omgang met de bibliothecaresse had invloed. Doordat Olivia zelf problemen had met haar ex, zie ik haar bijdrage meer als een kans voor Fin om iemand te kunnen ondersteunen. Overigens vond ik het wel passend dat de treinmedewerker geen high-five gaf wanneer Joe daar een poging toe deed (toen ze daar vrolijk naast de rails stonden). Iets kleins, maar dat zijn van die details waaraan je kunt zien dat we niet zomaar met iets flauws te maken hebben.

Heb deze film gekeken als onderdeel van een soort 'spel'. Iemand koos 'm voor me uit terwijl ik vantevoren helemaal niet wist wat ik te zien ging krijgen.

Verrast was ik dus om ineens 'Tyrion' te zien.

Het weet met vrij weinig middelen vermakelijk te zijn. Zowel de humor als de tragiek werken allebei heel goed. De rol van Dinklage is natuurlijk top. In het begin zat ik me wat te ergeren aan zijn chagrijn, maar later valt dat wel op zijn plaats. Daarnaast is hij ook gewoon heel erg filmgeniek. Hij hoeft weinig te doen om leuk en charismatisch te zijn, maar dat kan ook zijn omdat ik hem door Game of Thrones echt geweldig vind.

Het is leuk om te zien hoe hij langzaam ontdooid en een vriendschap aangaat met Joe en Olivia. Dat vond ik overigens allemaal wel wat onwaarschijnlijk. Dezelfde mensen die elkaar heel de tijd per ongeluk expres weer tegenkomen, supervriendelijk zijn (vooral Joe tegen Fin is op het ongeloofwaardige af), doe mij zo'n wereld. Maar goed, uiteindelijk niet echt belangrijk natuurlijk.

Het abrupte einde is jammer. Ik snap dat de film niet teveel wil voorkauwen, het laat ook zelden meer zien dan nodig is, maar het geheel had toch wel een mooiere climax of afronding verdiend om echt impact te maken. Nu blijft het verhaal wat hangen in enigszins losse eindjes, en dat voelt alsof het potentieel niet helemaal benut is.

3,75*

Een introverte dwerg die van treinen en wandelingen houdt. Dus.

De hoofdkarakters hebben allemaal hun aparte trekjes en dat geeft de film een fijn eigenaardig sfeertje. De lichtvoetige donkere humor komt prima tot zijn recht. Het is makkelijk in te leven in alle karakters en zeker in een drama is dat erg belangrijk, je voelt het.

Het is geen drama dat superdiep gaat, wellicht dat het daarom af en toe wat te leeg aanvoelt. In het tweede deel wordt het ietwat voorspelbaar en standaard qua drama. Het einde wordt subtiel en niet op de uber-Amerikaanse manier afgerond; een grote plus.

Mooi klein filmpje over vriendschap.

Een kleine film, en wel eentje die leuk en luchtig is en fijn wegkijkt. Het kent een lekker rustig tempo en heeft ook enige diepgang wat betreft menselijke reacties en interacties. De drie hoofdrolspelers dragen de film en van de korte duur wordt elke minuut benut. Drama en komedie zijn mooi in evenwicht. Richting de 3,5*.

Uitstekende film over een treinfanaat die een klein station erft die niet meer in gebruik is. Het begin laat goed zien hoe het is om als klein persoon door het leven te gaan. Verder is dit simpelweg een mooie film over vriendschap en mensen toelaten in je leven. Een rustig tempo, charmante personages en een fijne cast. Een geslaagd regiedebuut van Tom McCarthy.