Jeux d'Enfants (2003)

Een zeer verfrissende film, met een zeer inventief scenario, vol leuke vondsten. Visueel enorm sterk, en sommige 'steken onder water' komen ook bij de kijker behoorlijk hard aan. De vergelijking met Amélie zal ongetwijfeld gemaakt worden, maar Amélie wil de mensen gelukkiger maken, terwijl de hoofdfiguren in deze film... Ik zal niet te veel zeggen, deze film is ook echt wel mooi, maar bezit het venijnige staartje dat Amélie naar mijn mening een beetje miste.

Hoe komt het trouwens dat ik die film vorige week gezien heb, en hij in Nederland nog meer dan een maand moet wachten? Dat is bij ongeveer alle Franse films zo. Is dat misschien de reden waarom er in Metropolis Antwerpen meer Nederlanders dan Belgen zitten?

Hmmm...ik snap die hele vergelijking met Amelie niet zo.

Waar Amelie ècht harten verovert komt Jeux d'Enfants op me over als een film die teveel probeert de sympathie van de kijker te vangen.

Het gegeven van de film vind ik erg sterk maar de uitwerking...bwuuuh.

Alleen al de opdrachten die Julien en Sophie elkaar geven : mij te braaf en zonder ingenieuze vondsten. Ook worden de tussenpozen tussen de 'uitdagingen' groter en groter, wat de vaart behoorlijk uit de film haalt. Om het nog niet eens over het einde te hebben....eiheiheindeloos..:)

Verder vond ik dat er nogal wat acteurs ge-miscast waren zoals de vader,moeder en het schoolhoofd.

En dan het uiterlijk van de film.....tja.....er zaten zeker een paar mooie shots in de film maar het overgrote deel was nogal gewoontjes gefilmd. Een aantal beeldtruukjes werden menigmaal herhaald waardoor de frisheid ervan al snel ging verzuren.

Het geheel was gewoon niet stijlvast.

In het begin van de film leken (lees: waren) alle decors -met name binnenshuis- van karton, dit kwam op mij nogal knutselachtig over.

Niks mis mee maar het kwam op mij allemaal net te veel over als "kijk-eens-wat-wij-een-geweldige-frisse-setting-hebben"

En toen was er ook nog de muziek: eindeloos krijg je in verschillende versies hetzelfde strontvervelende nummer te horen...daar is deze jongen niet blij mee..

Conclusie: ik ga deze film maar eens van mijn grijze-interne-harddisc wissen...maar eerst nog effe stemmen..

Beter goed gejat dan slecht verzonnen moet Yann Samuell gedacht hebben. De hele film ademt de sfeer van Jeunet, met name door het absurdistische verhaal en het kleurgebruik. Het niveau van Jeunet wordt echter (bijna) nooit gehaald. 3*

Mooi verhaal, inventieve humor, lieve, aangename sfeer, flitsend gemonteerd en klasse geacteerd... dit vind ik echt mooi!

Zag gisteren een trailer van deze film op de dvd van Dogville. Deed me ook erg aan Amelie denken, maar dan iets rauwer. Als het zover is maar eens huren.

Vond je dit echt mooi? Ik vond het absoluut niet bijzonder vormgegeven (lelijk zelfs ) en dat herhalende muziekthema geestdodend.

Dit is meer Jeunet in een natte krant.

Neu hoor, ik lul maar wat

Eindelijk een keer met je eens.

Moeilijk om te oordelen als je de film nog niet gezien hebt natuurlijk.

Whoa, heftig einde.

Ik heb gisteren de film gekeken. Ik moet zeggen dat de film mij in het begin niet echt pakte. Maar later veranderde dit. Toch een erg leuk filmpje voor een zondagavond. Jammer dat de muziek niet erg afwisselend en orgineel was, zoals dat bij Amelie. 3.5 sterren

Waarom worden alle Franse films die in de zalen komen direct vergeleken met Amelie? Deze film vertelt toch een geheel ander verhaal? Ik vond de cinematografie heel sterk. Prachtige vertolkingen. En een indrukwekkend einde.

De sfeer is toch echt wel vergelijkbaar met die in Amélie (enkel iets donkerder), en ook de dromerig-fantasievolle manier van vertellen en filmen. Ik denk trouwens dat niemand het in zijn hoofd zal halen om, ik zeg maar wat, Ma mère te gaan vergelijken met Amélie

Ik denk trouwens dat niemand het in zijn hoofd zal halen om, ik zeg maar wat, Ma mère te gaan vergelijken met Amélie [/quote]

Hehe. Het zouden idioten zijn. Maar tis toch best opvallend. Je kan niks meer zeggen over een Franse film of Amelie passeert.

Alsmede heb ik ook een hekel aan het feit dat de originele titel weinig aangehouden wordt bij Franse films. Alsof Frans zo een moeilijke taal is .

Hoezo, wat bedoel je? Dat 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain' wordt afgekort lijkt me logisch, en ik heb nog niemand horen praten over 'Children's games' of zo eigenlijk?

Waarom is dat logisch? In Belgie is de film uitgebracht als Le Fabuleux destin d`Amelie Poulain` en niet als Amelie.

Er is ook niemand die het heeft over 'the Lord of the Rings: The Fellowship of te Ring', dat is 'Fellowship' geworden. Om maar te zwijgen over 'The Englishman who went up a hill but came down a mountain', maar gelukkig komt die ook niet zo vaak ter sprake.

In Belgie heeft trouwens iedereen een Frans toetsenbord, dus al die accenten en seeseedijes (of hoe je dat in godsnaam moogt schrijven, wat is Frans toch een moeilijke schijttaal ) en zo zijn niet moeilijk om te typen, enkel de lengte telt in dit geval.

Ook waar.

Mooie film .

In Belgie heeft trouwens iedereen een Frans toetsenbord, dus al die accenten en seeseedijes (of hoe je dat in godsnaam moogt schrijven, wat is Frans toch een moeilijke schijttaal ) en zo zijn niet moeilijk om te typen, enkel de lengte telt in dit geval.

Ik zit hier op een heel oud toetsenbord te typen (op mijn stage) waar geen enkele klinkers staan met accenten. Vandaar dat ik Amelie zo schrijf, zonder accent etc.

Jij denkt dat het om de lengte van de film gaat en niet omdat de mensen de filmtitel niet kunnen uitspreken?

Nee, tuurlijk niet! Ik heb het over de lengte van de titel, het is gewoon te veel werk om elke keer die hele titel te typen, zeker als hij ook nog vol accenten en andere rotzooi staat.

Ah oke. Maar ik had het eerder over het feit dat Franse filmtitels in Nl en andere landen altijd uitkomen onder een Engelse titel. En dat vind ik een beetje spijtig. vandaar mijn reactie `Het Frans is toch niet zo een moeilijke taal` met een ironische kwinkslag.

Is dat zo? Misschien is dat inderdaad (nog) wel een verschil met Belgie, waar zo goed als alle engelstalige films zelfs tweetalig Frans-Nederlands zijn ondertiteld, laat staan dat de Franse films hun titel zouden laten verengelsen.

Dat is idd zo. En ik zal er maar vrede moeten meehebben, dat dat nooit zal veranderen.

Zeker geen onaardige film. Het begin deed ook mij sterk aan Amelie denken, zo zoet zag alles er uit. De weddenschappen waren leuk om naar te kijken maar op een gegeven moment begon het me een beetje te vervelen. Ook was de film lang niet altijd even pakkend voor mij. Het einde maakte wel weer veel goed. 3 sterren.

Wat blijft die poster trouwens verschrikkelijk mooi! Een van mijn favorieten.

Ik vind dat je deze film zeker met Amelie kunt verglijken. Het is uiteraard een totaal verschillend verhaal, maar de manier van vertellen en verfilming (idd dat dromerige) vind ik toch enigzins op elkaar lijken. Tenminste zo kwam het bij mij over.

Als je hem voor de tweede keer bekijkt, merk je toch dat deze film vooral op zijn verrassingseffect is gebouwd. Dan wordt alles plots een stuk meliger.

Maar hé, hij is en blijft leuk! BRILJANT EINDE!

Zeer vermakelijk filmpje. Wel veel te luchtig om met Amelie vergeleken te worden. Dat hoogstaande niveau wordt dan ook nergens in de film gehaald. Wellicht wel enkele vergelijkingspunten, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

3,5*, dat wel...

Ik deel de mening van Pjotr; ik vind het een compleet overbodige film.

Yann Samuell heeft het gele kleurenfilter van Amelie geleend. Ook de introductie is a la Amelie, een onbeschaamde kopieeractie. Maar allemaal minder leuk dan grote zus Amelie. Daarnaast zijn de manier van vertellen; de gekke statistiekjes uit het dagelijks leven die het hoofdpersonage zo nu en dan opsomt overgenomen. De voice over verwondert zich op dezelfde manier over het rare leven dat hij leidt, alleen heeft Amelie veel betere teksten.

De film zit boordevol special effects en beeldtrucs. Waar die in Amelie nog functioneel zijn, dient het hier om het slappe drama verhaaltje te maskeren.

OK, genoeg over Amelie. Het verhaal is op een bierviltje samen te vatten en valt uitentreure in herhaling. En steeds maar weer dat stomme blik dat de personages krampachtig koesteren. Het kinderachtige spelletje heeft wat afwisseling nodig, en dus wordt het tijdbestek en de schaal van de acties opgerekt.

De jonge acteurs vond ik erg leuk. Ik had graag dat het verhaal tot hun belevingswereld beperkt was geweest. De oudere Julien en Sophie vind ik een stuk minder. Marion Cotillard als Sophie vind ik zelfs ronduit slecht. Totaal geen uitstraling en erg weinig diepgang in haar spel.

1,5*

niet een beetje overdreven? Ik respecteer je mening uiteraard, maar je moet denk ik niet teveel verglijken met amelie. De manier van vertellen is idd wel hetzelfde, maar buiten dat gaat deze film toch over iets heel anders.