MASH (1970)

Leuker, grappiger en beter dan bijv. Dr. Strangelove. Het absurdisme en de humor zijn een beetje te vergelijken met Russ Meyer, maar dan zonder borsten ( of juist wel )...

Aardige film maar niet meer dan dat.

Serie was volgens mij beter en leuker. De titelsong van beiden is gewoon de beste. Laatst gezien hoe deze tot stand kwam en dat was nog leuker.

Ik vond Alan Alda ook veel leuker en Elloit Gould gewoon irritant.

Hotlips is nog het leukste maar gezien de tijd 1970 en de intentie van de film geef ik het toch nog een 3.0.

Leuke komedie die me toch beter beviel dan verwacht. Qua sfeer is dit quasi hetzelfde als Animal House. Een beetje een voorloper van de American Pie humor, maar dan minder dom. Dit is met momenten iets droger. Beetje chaotisch, deels in sketchvorm, maar het is niet slecht. M*A*S*H is gewoon een film over een hoop kwajongens in het leger die niets liever doen dan grappen met elkaar te maken en achter de vrouwen te zitten.

Groot minpunt is dat er niet echt één verhaal inzit, waardoor het concept beter blijkt te werken als tv-serie. Visueel is dit ook enorm 70's en ondertussen sterk verouderd. Ook zij sommige grappen wat passé, al valt het over het algemeen best wel mee. Een film waar ik van heb genoten, maar die op het randje zweeft van genre Police Academy...

Origineel, degoutant, satirisch en bijzonder grappig. Jammer naar het einde toe dat de inspiratie het laat afweten en we bijvoorbeeld getrakteerd worden op enkele echte clichématige scènes.

Prachtig acteerwerk van zowat de ganse cast.

Ik ben het volledig eens met de mensen die stellen dat M.A.S.H. een staaltje vergane glorie is. Het hoge gehalte aan mafkezen in deze film werkt lang niet altijd zo verademend als vooraf gehoopt. De karakters zijn allemaal stuk voor stuk karikaturen en veel grappen en grollen behoren tot Police Academy - niveau.

Daarbij doet Robert Altman geen enkele poging om zijn film op wat voor een manier dan ook te stileren, waardoor je naar een soort: Het is hier fantastisch, gefilmd op een 1 sterrencamping zit te kijken. De satirische noot die de film zo graag aan wil slaan is nogal eens ver te zoeken tussen alle puberale humor.

Gelukkig heb ik mij nergens echt verveeld en kon ik vaak nog wel lachen om sommige situaties en dialogen. De biecht waarin een soldaat kwaadspreekt over een andere soldaat die pokeren als 'maar' een spelletje bestempeld is uiteraard wel tijdloos en dè bekentenis van een tandarts + vervolg was ook zeker de moeite waard!

Ik heb er een hard hoofd in of Robert Altman met nog wat beters op de proppen weet te komen dan Shorts Cuts. Een 2,5*

MASH viel me enigszins tegen. Ik heb de serie nooit gezien, al kende ik het begindeuntje wel, dat natuurlijk wel erg herkenbaar klinkt.

De film zelf is niet zo heel bijzonder. Het verhaaltje zelf stelt bijzonder weinig voor en de film moet het vooral hebben van de grappen en het hele gebeuren in het kamp. Gelukkig zitten er soms nog best wat leuke gebeurtenissen in en zijn sommige grappen en streken nog wel aardig leuk. Vooral Donald Sutherland is af en toe echt lekker bezig.

Toch oogt het allemaal niet zo bijzonder en ziet de film er soms behoorlijk gedateerd uit. Ook zijn alle personages lang niet allemaal even boeiend of grappig, mede ook doordat er soms veel mensen door elkaar heen praten, waardoor de film soms nogal rommelig overkomt. Altman zelf is een regisseur die wel een eigen stijl heeft ontwikkeld, al vind ik hem nogal wisselvallig in zijn films. Binnenkort nog maar eens een Altman opsporen.

2,5*

Lollige en erg vermakelijk komedie, die helaas wel wat opstartproblemen kent. Pas na drie kwartier werd de film erg leuk. De film volgt geen verhaal, maar we zien gewoon een kleine twee uur wat chirurgen wat kloten de hele dag. De film moet het voornamelijk hebben wat een paar erg leuke stukken. Zoals bijvoorbeeld de microfoon scene (jeweetwel, de scene met Duvall en Hotlips) en de voetbalwedstrijd. Voor de rest had het zeker een prima niveau allemaal, al had ik er toch stiekem ietsje meer van verwacht. Sunderland en Gould was een uitstekend koppel trouwens. Erg vermakelijk filmpje verder. 3*

And then there was.... Korea.

Hot Lips?

Suicide is painless.

Ja, uiteraard is het niet zo leuk als de televisieserie M*A*S*H, met geniale, briljante rollen van met name Alan Alda, Jamie Farr en co, en is deze film niet helemaal te verteren, maar kent 'ie op sommige momenten wel het niveau van de teevee-serie. Leuk om Radar te zien, degene die de rol van Hot Lips speelt, doet dat wel met net iets meer kracht dan Loretta Swit.

Wel een onderhoudende film, verder, met een paar scenes die dus aan de televisieserie deden denken. Wel fijn, dat zeker, maar het haalt het eigenlijk niet bij de serie.

Als je het zo stelt, dan valt er niet echt meer over te discussiëren, je legt een voldongen feit op tafel... Ik ben het ook totaal niet met je eens. De serie vond ik leuk, maar de film is mijns inziens leuker. Het is wat minder braaf, wat rauwer. Mij kon dat heel erg bekoren, en ook meer dan de serie.

Ik zou dat omdraaien. De film was wat eerder dan de serie. De serie heeft dus een aantal elementen die aan de film doet denken. Of je de film nu leuker vindt of de serie.

Hele grappige film. Het duurde wel even om erin te komen. 3,5*

Ik heb het eerder al eens gepost op Musicmeter, maar ik vind het zo'n opmerkelijk verhaal dat ik het hier ook doe:

De tekst van Suicide is painless is geschreven door Mike Altman, de zoon van Robert. Hij was toen 14 (!). Robert Altman kreeg 70.000 euro voor het regisseren van de film, Mike werd miljonair door het liedje.

Zou dit eens moeten herzien.

Heel leuke satire. Mijn favoriete Altman-film.

Erg fijne satire, bekeken vanuit een bijzonder standpunt, dat het mobiele ziekenhuis is. Altman maakt hier een geweldig geïmproviseerd geheel van, dat geen lijn kent, maar ons een verzameling aan omstandigheden laat zien. Het houdt het realismefactor hoog en geeft de acteurs alle ruimte zich van hun beste kant te laten zien. Het sfeertje is zeer aardig en de balans tussen de gruwel van de oorlog en satire is gevonden. Erg fijne film die aan de basis stond van een van de meest succesvolle series ooit.

4*

Matige film waarin twee militaire chirurgen tijdens de oorlog meer met ongein bezig zijn. De film begint nogal chaotisch en onsamenhangend. Verder is de satirische humor in deze anti-oorlogsfilm niet geheel voor mij weggelegd. De bloederige operatie-scenes staan intentioneel haaks op de rest van de scenes. Donald Sutherland en Elliott Gould doen het wel leuk samen. Net geen 3.0 sterren voor deze klassieker.

Deze film was een leuke voorloper van de legendarische serie MASH (de serie begon in 1972), die ik persoonlijk beter vond. Maar ja de serie heeft natuurlijk ook ruim 10 jaar gedraaid en dan krijg je al gauw een band met de serie en de figuranten erin. De serie zelf heb ik destijds eerder gezien dan deze film, dus het was wel even wennen aan de cast in deze film die totaal anders is. Maar ook deze cast deed het goed en leuk en dat kon ook eigenlijk niet anders met grootheden als Donald Sutherland, Robert Duvall en in mindere maten Elliott Gould. Het verhaal is opzicht best aardig en er valt ook geregeld wat te lachen. Ook visueel zag het er wel allemaal aardig uit en de opening song blijft natuurlijk sterk en heeft men later ook gehanteerd bij de serie.

P.S. Sally Kellerman (als 'Hot Lips' O'Houlihan) kan misschien niet tippen aan Loretta Swit die dezelfde rol speelt in de serie, maar ze was wel tenminste bloot te zien

Het eerste uur is echt fantastisch, erg leuk sfeertje. Maar zoals hierboven reeds aangehaald voelt het vooral aan als een hoop verschillende scènes zonder echte samenhang en da's prima. Jammer genoeg valt de film wat ineen tijdens het American football-gedeelte, dat kan aan mij liggen maar dat boeide me nu eenmaal totaal niet, beetje jammer dat de film dit als soort van climax gebruikt.

Het abrupte einde vond ik dan ook teleurstellend.

Moeilijk te doorgronden dat MASH destijds de Palme d'or won, terwijl dit pareltje ook meedraaide in de competitie

Juryprijs is een fooi.

Ik ben 34, maar heb nooit een aflevering van M*a*s*h* gezien.

De nog iets oudere collega's op het werk spraken er schande van dat ik daarnaast als filmliefhebber de film óók niet heb gezien. Benieuwd wat ze roepen als ik ze morgen vertel dat ik het maar zozo vond.

Het is een opgave om een film te maken die zowel om te lachen is, als over de gruwelijkheid van oorlog gaat. En beide lukt, volgens mij dan, in MASH. Hoe waanzinnig moet je worden om als arts, levensredded en pijnbestrijder, te moeten werken onder condities zoals aan het front. Waar je jonge jongens oplapt om weer stukgeschoten te worden.

Even de film los zien van de serie, want de serie is toch iets anders: om iedere week een aflevering van 20 minuten neer te zetten, of een avondvullende film te maken: dat is toch een verschil.

De waanzigheid van de oorlog, en om hun eigen geestesgezondheid te bewaren, drijft de artsen tot de acties zie zij ondernemen. Ze willen daar ook helemaal niet zijn. Dat ze een obsessie hebben met de verpleegsters, die in de tijd natuurlijk allemaal dames waren, is niet meer dan een reactie op de dood die hen voortdurend omringt. Zou jij dan ook niet met alles en iedereen seks willen, om vooral het leven te vieren? ... Okay, te persoonlijke rhetorical question. Laat maar, negeer.

En dan over de serie: het is leuk om te weten dat de anti-oorlogsboodschap uit MASH ertoe leidde dat het amerikaanse leger zijn personeel blijkbaar verbood om de serie (en misschien wel de film) te zien. Ik zou dat eigenlijk nog eens moeten opzoeken hoe dat zat.

En hoewel ik de serie erg grappig vind, zitten er soms van de depri afleveringen tussen dat we seizoen 7 even opzij hebben gelegd om bij te komen. Maar we willen het wel helemaal afkijken.

[quote]Daenelia schreef:

Het is een opgave om een film te maken die zowel om te lachen is, als over de gruwelijkheid van oorlog gaat. En beide lukt, volgens mij dan, in MASH. Hoe waanzinnig moet je worden om als arts, levensredded en pijnbestrijder, te moeten werken onder condities zoals aan het front.

Zou jij dan ook niet met alles en iedereen seks willen, om vooral het leven te vieren? ... Okay, te persoonlijke rhetorical question. Laat maar, negeer.

Dat was toch die serie met Hawkeye en Hotpants? En Suicide is Painless.

Volgens mij was de serie de eerste Spin Off van een bioscoopfilm.

Tja, Hotpants, het zal wel de eerste milf zijn geweest met wie ik begon te masturberen. Je moet ergens je eerste jeugdzonde mee beginnen.

Hotlips. En Frank Burns. Leuke scene, waarin haar nickname gevonden wordt. Wel heel lief dat zo'n sterke vrouwelijke persoonlijkheid jongens inspireerde tot zelfliefde Go you!

Ach ja, je hebt gelijk: Hot Lips.

Volgens mij heette de acrice Loretta Swift (of Swit) Geen idee wat ze

na Mash nog heeft gedaan, kan me zo niet herinneren of ik haar nog

ergens in een bijrol heb voorbij zien komen.

Loretta Swit - IMDb tot en met 1998 nog in hoofdzakelijk tv-films/series gespeeld.

Oef.

Nooit van wat de serie gezien, gaat er na deze film ook niet echt van komen denk ik (al ga ik ook niet beweren dat ik enige verwachting bij de serie had). Oorlog, comedy en klassiek zijn geen al te beste combinatie voor mij (ik denk meteen terug aan Stalag 17), en hoewel deze zijn humor toch net iets anders brengt is het weer een complete misser.

Allicht dat het vroeger redelijk gewaagd was, maar ondertussen is het zeer flauwe, platte humor in oorlogstijd. En van een operatie meer of minder kijk je tegenwoordig ook niet meer op, die passeren gewoon ook op TV. Wie z'n hoop vestigt op de regie komt ook bedrogen uit, is was al geen Altman fan en hier laat hij nog maar eens zien waarom. Het oogt allemaal erg ongeïnspireerd.

Deze film gaat vooral onderuit door de slechte humor en de vervelende personages. Irritante ettertjes die niet veel beters weten dan de hele tijd infantiele (en vrouwonvriendelijke, voor de liefhebber!) streken uit te halen. Het is allemaal erg aangedikt, maar blijft wel braaf onder de grens van het absurde, waardoor ook daar niks te halen valt.

Een plot is er ook niet, meer een hoop sketches aan elkaar verweven. Je zou het zo een langere aflevering van een serie kunnen noemen, alleen was de film er eerder. Dus zit je 2 uur lang naar ongrappige, vervelende onzin in legertijd te kijken.

0.5*

De serie en de film zijn niet erg vergelijkbaar vind ik.

Dat klopt. (Maar voor hem zal het niet uitmaken)

Oei.

Bij bekende namen en klassiekers doe je altijd je best de vermeende virtuositeit te ontwaren. Waarschijnlijk uit psychologische angst dat jij de genialiteit niet begrijpt of een essentiële gelaagde boodschap zal missen. Wanneer echter gaandeweg blijkt dat er naar je gevoel weinig te genieten valt, ontspant zich een heus tweegevecht tussen je conformistische inslag om dat gevoel weg te drukken en voor een illusie te houden en je geestelijke onafhankelijkheid om puntje bij paaltje te houden en zonder blikken of blozen af te gaan op je intuïtieve oordeel. Zo verging het mij met deze film ook een beetje. Een naam als Altman schept verwachtingen. Om na zo'n 10 minuten al de inclinatie te hebben dat je naar een wanproduct zit te turen, is vanzelfsprekend van een koude kermis thuiskomen. Dit is zo niet mijn kopje thee, dat mijn persoonlijke oordeel het won van autoriteitsvrees.

Het ergste aan deze prent vind ik nog dat hufterig gedrag onder de noemer van pranks gedoogt wordt. Want wat is het toch leuk om een te ernstige, bijbelgezinde majoor (Duvall) weg te pesten en overste Hot Lips (hilarische naam!) in haar nakie te exposeren. Een toeschouwer sympathiseert altijd met een rebel vis-a-vis de starre autoriteit dus hem een vrijbrief geven om maar ongemanierd zijn gang te gaan, wordt maar al te graag vergoelijkt in deze smakeloze film. Niet dat ik mezelf nou met Duvall en Hot Lips associeer, maar Sutherland en Gould hebben gewoonweg geen humor.

Vond het op zich wel een aardige komedie, maar ook wel gedateerd. Niet alleen visueel, ook inhoudelijk is MASH niet helemaal bij de tijd. De grappen van Hawkeye en consorten zouden nu pestgedrag worden genoemd (feministen kunnen deze film beter links laten liggen) en bekroning met prijzen zou ongetwijfeld tot de nodige protesten leiden.

Maar goed, in 1970 was dit ongetwijfeld heel fris: een losse seksuele moraal, amorele chirurgen, die tussen hun cynisme, losbandigheid en drankmisbruik de nodige levensreddende operaties uitvoeren. Dat alles terloops in beeld gebracht, rommelig, waarbij vaak door elkaar gepraat wordt, waarschijnlijk met de bedoeling om het realistischer te doen ogen. De voorspelbare football finale doet helaas afbreuk aan de eerste anderhalf uur van de film.

Al met al had ik toch wel iets meer verwacht van deze bejubelde film van Altman.

Zo'n klassieker waarvan je de naam ontzettend vaak voorbij hoort komen, maar de serie heb ik nooit iets van gezien, en tot vanochtend de film ook niet. En echt veel heb ik er niet aan gemist, merk ik. Wat een ontzettend ongrappige film is dit. Misschien was dit inderdaad toendertijd grensverleggend, maar veel meer dan een onsamenhangende serie belegen (seks-)grappen, wat slechte practical jokes en horkerig gedrag kan ik er niet van maken. Het kijken naar wat zuipende, amorele lui zou een stuk fijner zijn als er nog iets van een boeiend verhaal of uberhaupt grappige momenten bij kwamen kijken, maar dat is helaas niet het geval. Een dikke tegenvaller.