MASH (1970)

Ik heb eerst de serie gezien voor dat ik me aan deze film waagde. Natuurlijk een enorme tegenvaller om dat verhaal met andere acterus te zien.

Niemand kan de geniale Alan Alda vervangen.

Kan nie anders dan hem een laag cijfer geven.

1,5

Ik ben een fan van de serie, maar vind de film ook een topper. De film, net als de serie, is een perfecte mix van comedy, drama en zwarte humor. Er valt veel te lachen, maar je wordt voortdurend met je neus op de feiten gedrukt. De hel van oorlog en de niet altijd even fijngevoelige humor zitten dan ook prima door het verhaal geweven. Een absolute aanrader, en voor de serie verwijs ik naar RTL7, waar de serie momenteel elke werkdag vanaf 19:00 te zien is.

geslaagde komedie, al lijkt het meer een dubbele aflevering als een volwaardige speelfilm.

Maar de humor is er niet minder om, 3,5*

Eens met Kos. Erg onderschat en tijdloos. Toegegeven, de eerste drie kwartier of zo zijn erg rommelig, chaotisch en een tikkeltje irritant. Maar daarna komt de film een beetje op orde en wordt het een bijzonder vermakelijke film, zonder daarbij ook maar eventjes zijn zware thema te vergeten. Erg knap gemaakt door Robert Altman, die zich nou voor de tweede maal voor mij bewijst als een bijzondere regisseur.

Ik las ook dat de film grotendeels geïmproviseert is en dat lijk je ook haast te merken. Ik denk zelfs dat het begin van de film daardoor zo chaotisch is. Wel grappig is dat de enige Oscar die deze film kreeg die voor beste scenario is, terwijl het scenario dankzij de improvisaties bijna niet gebruikt is. Goede acteerprestaties alom in ieder geval. Sterke casting.

Met de tv-serie ben ik overigens nog niet echt bekend, maar ik zal eens een kijkje wagen. En laat ik ook nog even de mooie titelsong noemen. Kortom: een geslaagde film. Als het begin niet zo vervelend was geweest had er een dikke 4,5 of misschien wel 5 in gezeten, maar nu zijn het 4 sterren.

Ik vind vooral Gould en Sutherland erg goed. Echt een geweldig grappig duo en het lijkt alsof ze hun karakters echt zijn.

Ook daar ben ik het mee eens. Ik ga de serie nu toch maar eens bekijken, maar de acteurs daar zullen het toch meoilijk krijgen om tegen dit duo op te wegen.

Ik vind de serie stukken minder. Veel meer echte grappen, maar lang niet zo maf als dit.

Onderschat? Er zijn weinig komedies gemaakt de afgelopen 40 jaar met zo'n goede reputatie.

Honderd keer beter dan de (op zich aardige) tv-serie, btw.

'hier' onderschat stond er .

Heb geen moment om deze comedie kunnen lachen. Was een zware zit. Moet zeggen dat ik de serie ook nooit echt veel gezien heb. Ik ging eerder voor series als Are you being served.

0,5*

Het zal misschien aan mij liggen, maar ik vond er ook erg weinig aan. Sutherland en Duvall spelen wel aardig, maar het verhaal van de film stond mij erg tegen op een enkele grappige scene na.

2*

Alhoewel de film en de serie over de koreaanse oorlog gaan was de link met Vietnam overduidelijk. vooral in de serie waren die links aanwezig. In de film valt dit ook in een paar scenes op, echter niet zo duidelijk als in de serie. Dat zal wel te maken hebben gehad met de periode waarin de film werd gemaakt, op het hoogtepunt van het Vietnam conflict. Doordat het een kleine productie was werden er toen onbekende acteurs gecast, voor een paar daarvan, Sutherland, Gould, Duval, Skerrit en Kellerman was dit het begin van een glanzende carriere. De serie is eigenlijk ontstaan omdat er voor een 2e deel van mash geen goed scenario kon worden geschreven. Dat het maken van de serie een schot in de roos was bleek wel uit het aantal afleveringen die er van zijn gemaakt. Men moet echter de fout niet malen om de serie en de film te vergelijken, de enige overeenkomsten zijn de tijd en het legeronderdeel en natuurlijk Radar O' Reilly . Maar beide zijn van hoge kwaliteit. Al zullen fans van die andere war/comedy Catch-22 die ook in 1970 uit kwam dat niet met me eens zijn.

Robert Altman had een soort geheime agenda. Hij wilde een kritische film maken over de (Vietnam)oorlog. Hij gebruikte de Koreaanse oorlog als dekmantel en hij wilde de obsceniteit van oorlog tonen: mensen met veel pijn en moeite oplappen en ze weer gevechtsklaar maken....Maar ook het tonen van het ordinaire (gewone en dus ook platvloerse) leven achter de gebruikelijke gedisciplineerde facades. De kern van de film kwam tot stand met veel geluk: twee Franse meisjes, die toevallig met de filmbaas, (die in Frankrijk was), meegekomen waren, woonden een proefvertoning bij en overtuigden door hun enthousiate verdediging op het laatst de filmbaas: de bloederige operatie-scénes mochten er toch in blijven.

M*A*S*H is typisch jaren zestig/zeventig tot stand gekomen: vrije sfeer en improvisaties op de set bepaalden de mooie brutale toon. Maar humor is vaak tijdgebonden. Dat ligt niet aan de kwaliteit van de film maar aan de veranderende tijden: de film wist in die tijd de juiste snaar te raken: tegenwoordig hebben we andere (en/of anders gespannen) snaren.

De beide hoofdrolspelers dachten dat Altman de zaak niet goed op een rijtje had: ze vroegen de producer om een andere regisseur.....

Maar de slimme Altman, die van de intrige niks wist, heeft zijn (korte-termijn) doelstelling toch kunnen bereiken: het maken van een invloedrijke "vrijgevochten" anti-Vietnamoorlog-film ....ondanks veel chicanes!

3,5....een vermakelijk rebellerende film....4*

Heerlijke film.

Het begin kwam een beetje moeizaam op gang en ik was al bang dat het mij niet zou liggen, maar zodra de film eenmaal grappig werd was het geweldig. Ik heb meerdere keren dubbel gelegen. De film was eigenlijk nergens echt realistisch, maar heel erg droog. Voorbeeld:

> Do you want to say hello to your mom?

< My mom is dead...

> Oh...

< But I do want to say hello to my dad, if that's allright.

> Well yeah!

< Hi dad.

-switch naar een andere scène.

Dit soort droge stukjes en de echte grappen maken de film, samen met een fantastische soundtrack, heerlijk luchtig om naar te kijken. Die football scène aan het einde duurde misschien iets te lang, maar was ook wel erg leuk. De manier van filmen en het aandurende geroezemoes op de achtergrond vond ik wel wat irritant. Maar dat haalt niet weg dat deze film zeer het bekijken waard is.

3,5*

M*A*S*H* is zo'n film die bij de kijker aanvankelijk zoveel vraagtekens oproept, dat je je genoodzaakt ziet je er volledig aan over te geven. Dat blijft echter niet zonder resultaat: wat begint als een trage komedie wordt langzaam een chaotische potpourri van grappen en grollen. Altman vuurt deze absuriteiten echter met zoveel precisie en subtiliteit af, dat het geheel nog ergens op slaat én dat de film - ondanks de bendenkelijke kwaliteit van de humor - toch een onvergetelijke belevenis wordt.

Ongetwijfeld een film om vaker te zien.

3,25*

Erg gedurfde film voor die tijd, de humor moet je een beetje liggen, maar ik heb iig flink gelachen, en de manier waarop overal een zooitje van word gemaakt is geniaal. Uitstekende casting. 4*

Dit was tevens mijn eerste Altman film, The Player heb ik hier thuis liggen en ik kijk echt uit naar meerdere films van deze regisseur, iemand die met zoveel perfectie een oorlogskomedie maakt moet wel een meester zijn.

Ik heb zo'n schurfthekel aan Elliott Gould dat ik deze film eigenlijk nooit nogmaals wil zien. Misschien verdient hij beter dan 2 sterren, maar ik wil er niet achterkomen eigenlijk.

Wat een vreselijke film, lijkt wel een Poolse landdag. De meeste gebeurtenissen en personages zijn niet uitgewerkt en volgen elkaar in een veel te hoog tempo op. Er zit weinig lijn in het verhaal of wat daar voor moet doorgaan. Alleen Donald Sutherland schittert bij vlagen en redt deze film van een vernederende 0,5. De serie MASH was van een veel betere kwaliteit. MASH de film is een deceptie van formaat.

Vind de serie een soort FC de Kampioenen vergeleken bij deze film.

Vandaag gezien, en ik vond het toch wel een vermakelijke film. Mooie rollen en mooi gefilmd. het nummer 'suicide is painless' is prachtig! Ik kon alleen niet echt in de humor komen, maar die werd ruimschoots goed gemaakt door de perfecte rollen.

Als start 3,5*

Voor mij was de film zeker niet geslaagd.
Misschien kwam dat door de status van klassieker en heb ik er wat te veel van verwacht, maar de film wist me noch te boeien, noch aan het lachen te brengen.
Vroeger was dit erg gewaagd, erg bijzonder, nu is het toch een beetje uit de tijd, volgens mij. Er zit geen verhaal in, het is gewoon een aaneenschakeling van kwajongensstreken van de chirurgen.
Zoals reeds door velen vermeld, is de titeltrack (die er overigens maar 2 keer in voorkomt: in het begin en bij de zogenaamde zelfmoordscène) erg mooi en vond ik het einde ook wel origineel, maar ik kon er niet inkomen en ik geef deze film daarbij, met veel spijt 2*.

Niet voor te stellen dat ik de film bijna 40 jaar geleden, voor de eerste keer gezien heb. Blijft een satirische kraker.

Klassieker in een genre dat een soort van army screwball comedy is. Inktzwart, puberaal, platvoers en nog een boodschap ook. Het tempo in de film is laag, vergeleken met vandaag, maar het boet niets in aan sterkte vwb grappen en rake dialogen.

De film zal niet iedereen liggen vanwege het cynisme en de grove grappen.

Persoonlijk vond ik de serie minder, ondanks dat Alan Alda een van mijn favoriete acteurs is. In de serie zijn de scherpe kantjes er van af geslepen.

Niettemin: 4*

Wat een leuke film zeg. Vind veel reacties hier erg tam. Vond de serie altijd wel leuk, maar op e.o.a. manier was het nooit van de film gekomen. De film lijkt gemaakt met een script van drie pagina’s, maar dat werkt verrassend goed. Net als de keus om het oorlogsdrama (zwaar) ondergeschikt te maken aan de humor. Het leger wordt op de hak genomen alsof het een grote kleuterschool is. Kleurrijke karakters, gespeeld door acteurs die het zichtbaar naar hun zin hebben. Veel sterke scènes die soms wat overkomen als losse sketches, maar dat is eigenlijk geen moment een probleem. Het wordt steeds gekker, maar de film vliegt nergens uit de bocht. Hoewel het allemaal niet heel realistisch zal zijn geweest, kwam het toch behoorlijk geloofwaardig over. Vind de strekking dat je het beste moet maken van een slechte situatie, aardig stroken met mijn eigen opvatting daarover.

De aparte regie van Altman (waar ik binnenkort veel meer van wil en ga zien), zoals veel karakters in beeld, die door elkaar heen praten van afstand gefilmd, die lijken te improviseren, was sterk. Ik moest er wel aan wennen, waardoor het eerste half uur nogal rommelig over kwam. 4 dikke sterren.

Heb deze film ooit eens een keer gezien omdat hij zo'n klassieke status heeft en ik er dus best benieuwd naar was, begrijp werkelijk niet waarom deze film zo hoog- aangeschrevens staat en zelfs zo populair was dat er een succesvolle serie volgde, vond de humor maar flauw en ondanks dat de acteurs wel leuk speelde kon ik de- typetjes die ze neerzetten niet goed waarderen. Verder vond ik het nog wel een leuk- filmpje maar toch wel erg overgewaardeerd.

2,5 sterren

Bijzonder lollige rommelige zwarte komedie. Blijkbaar kan de film niet iedereen hier bekoren, jammer, ik vind deze film zwaar ondergewaardeerd. Misschien is het vooral een kwestie van of de humor je ligt, en of je kan omgaan met de vele doelloze personages en de opeenvolging van chaotische situaties.

Enkele van de details die de film voor mij zo leuk maakte: de unieke 'communicatie' tussen Radar en de kolonel, de kerel met zijn clipboard die door iedereen genegeerd werd, de stotterende kampomroeper, en het liedje 'Suicide is painless' uit het begin van de film dat een heel andere betekenis kreeg door het personage Painless. Ook de afsluitende footballmatch vond ik erg lollig (let op oa de kolonel die er niets van bakt als coach en de fanatieke Hot Lipps)

Met Altmans filmstijl was ik door Gosford Park al bekend, dus ook redelijk goed voorbereid op deze film. Verschillende situaties wisselen elkaar af zonder duidelijk verhaal, wat van A naar B verloopt. Het heeft zijn glimlachmomenten (die announcer en die American Football-wedstrijd) en de close-ups van operatiescenes konden mijn aandacht ook wel trekken. Het geheel echter kan me niet echt bekoren.

Blijft voor mij één van de meest humoristische oorlogsfilms die ik ooit gezien heb. Fantastisch gespeeld en met een nog steeds (helaas!!!) actuele boodschap.

Film gezien na de serie. Wellicht heeft dat de doorslag gegeven, maar kan de film echt niet waarderen (i.t.t. de serie). Lange zit.