Janghwa, Hongryeon (2003)

Zelden, zeg maar rustig nóóit!

Soms heb je van die films die zo goed in elkaar lijken te steken maar tegelijkertijd zo ontiegelijk ingewikkeld zijn dat het frustrerend is dat je de genialiteit niet vat. Je merkt zeg maar dat je naar iets bijzonders aan het kijken bent, maar als je er dan achteraf een oordeel over moet vestigen kan je in je stukje met vele positieve punten komen maar kom je vaak niet boven de voldoende uit. Vind het ook een vervelende eigenschap van mezelf dat ik sommige films te graag wil begrijpen, iets wat vaak afleid van de verdere positieve punten. Nouja je raad het al ''A Tale of Two Sisters'' is dus zo'n film voor mij. Het verhaal steekt erg inteligent in elkaar, de spanning is werkelijk om te snijden in sommige stukken. De schrikmomenten en het gebruik van muziek zijn hier ook stukken subtieler als in de meeste Amerikaanse geestenfilms (een genre dat daar als maar populairder lijkt te worden) van de laatste paar jaar. Toch is het meeste horrogeweld in die blockbusters maar voorspelbare bombast vergeleken met wat we hier te zien krijgen. Het verrasende was ook dat je als kijker verwacht dat je naar een horrofilm gaat kijken, wat natuurlijk ook wel zo was maar met meer drama elmenten erin verwerkt, die combinatie is echter erg geslaagd. Ben verder ook niet bekend met Aziatische horrorproducties (nouja behalve Ringu dan) maar dit belooft opzich veel goeds. Ook visueel gezien zijn de meeste scenes prima in orde, geen hoogstandjes maar gewoon erg subtiel zoals we dat gewend zijn van de Aziaten. Dan komen we bij het verhaal dat in het begin nog goed te volgen was, ik vroeg me zelfs af wat er dan zo vaag aan zou moeten zijn, gezien ik dat al in een aantal reacties had gelezen hier in het forum. Op een gegeven moment slaat het echter om en volgt de ene na de andere plottwist en kon ik het nog maar moeilijk volgen, iets wat ik erg jammer vond aangezien ik (zoals eerder gezegt) tot dat punt aan heel positief was over de film. Heb echter goede hoop en denk dat dit er eentje is uit het rijtje Donnie Darko en Mulholland Drive, ook films die het eerst moesten stellen met een ruime voldoende maar naar meerdere herkijkbeurten erg stegen in kwaliteit om vervolgens uit te groeien tot grote favorieten...

3,5 sterren

Aziatische horrorfilms zijn inferieur aan soortgenoten uit Europa en Amerika, dat staat voor mij als een paal boven water. Als nuchtere Nederlander kan ik sowieso weinig aanvangen met films over geesten. Het zijn vaak films die te laat op gang komen, leunen op simpele schrikeffecten of de stormmuur van complete belachelijkheid niet over geraken. Het is niet zo, dat ik niet graag eens mijn ogen toe zou knijpen maar Aziatische horror staat mij niet aan.

A Tale of Two Sisters weet lang boven verwachting te presteren door zijn geheimzinnige sfeer zo lang mogelijk te waarborgen. Onduidelijk is wat er allemaal aan de hand is met het huis, de stiefmoeder en de 2 zussen. Insinuaties genoeg, maar het lijken wel koortsdromen te zijn, die steeds zwaarder lijken te wegen op iedereen. De muziek bromt steeds krachtiger en het grote huis midden in de natuur is een ideale locatie voor deze film.

Helaas, verdwijnt alle sfeer plots als sneeuw voor de zon als bekend wordt dat een zus al dood is. Ineens vallen meerdere plotwendingen over elkaar heen. Mocht de regisseur na zo `n openbaring over een perspectiefswijziging ervoor gekozen hebben om zijn film gelijk op slot te doen, prima....dan kun je nog even nahuiveren. Maar nu, was de impact van zo `n onthulling nihil omdat er hevig doorgekoerst werd. Terwijl ik allang gelost was en zoiets had van: het zal allemaal wel! 3,5*

Je kan beter spreken over Aziatische suspense denk ik

Ik heb deze film nog niet gezien maar ben zeker van plan dit te doen. Ik heb de uninvited inmiddels wel al bekeken en ik vond deze echt heel goed (niet dat ik er verstand van heb waneer een film precies goed is, maar ik had er van genoten, was in spanning, was verrast aant einde, vond de hoofdroolspeelster goed en de muziek mooi enz. enz. dus voor mij is het dan een goede film x'd ) en aangezien de amerikaanse remake heel vaak minder goed is dan het origineel ben ik echt benieuwd Dus zodra ik hem gezien heb zal ik meteen even stemmen & opnieuw reageren

Ook ik snapte de film aanvankelijk niet, maar de imdb-link van jeroen bracht me veel bij.
Tijdens het verhaal van begin tot bijna-einde zijn maar 2 personen in het huis : Su-Mi en de vader. Enige tijd eerder (als flashback op het einde) pleegde de moeder zelfmoord in de kast van de kamer van Su-Yeon. Su-Yeon ontdekte dit, en bij de poging haar moeder uit de kast te halen, valt de kast voorover op haar, waardoor ook zij de dood vindt. Su-Mi heeft hierdoor verschrikkelijke schuldgevoelens. De vader kan niet anders dan haar in een inrichting plaatsen, en komt hierbij in contact met Eun-Joo (de stiefmoeder, althans volgens de interpretatie van Su-Mi). Of zij ook werkelijk een relatie met de vader heeft, of als Eun-Joo gewoon een verpleegster is, is niet duidelijk (eigenlijk ook niet echt relevant). Su-Mi "gebruikt" de figuur van Eun-Joo in haar hallucinaties, evenals haar zus Su-Yeon, bij haar terugkeer uit de inrichting (het begin van de film). Hierbij verplaatst ze zich telkens in één van beide andere rollen, en probeert ze zo haar trauma te verwerken. 1. Ze wilt er deze keer wel tijdig zijn voor haar zus. 2. Ze wilt alle schuld op Eun-Joo stoppen, die ze de rol van stiefmoeder toebedeelt (hoewel zij in werkelijkheid niet in dit huis is). Er volgen enkele kleine hints, zoals het feit dat ze alle drie tegelijk periodiek ongesteld zijn (uiteraard want ze vertegenwoordigt de 3 vrouwen samen) ; maar een eerste grote hint is er als de vader zegt dat Su-Yeon dood is. De latere confrontatie Su-Mi en Eun-Joo (o.m. met het gesleur van die zak) speelt allemaal in Su-Mi's hoofd af. Ik kan het nog niet allemaal exact plaatsen, maar bij een herziening zal me wel duidelijk worden dat alles zijn bedoeling heeft (en zo heb ik het graag). ik hou niet van abstractie omwille van de abstractie). Op het einde is er dan de flashback (met de zelfmoord van de moeder en de dood van Su-Yeon), en daarna de poging om terug de schuld in de schoenen te schuiven van Eun-Jo. (dit zijn beelden die bij Su-Mi opkomen, wanneer ze al terug in de inrichting geplaatst is)
Sommige waanbeelden blijf ik toch een beetje vergezocht vinden, al vind ik het zeer positief dat het totaalplaatje klopt, en dat er een goede sfeerschepping is.

Bedankt voor de uitleg 'vdc'. Het is mij allemaal wat duidelijker geworden. Ik vind wel dat de regisseur je het wel allemaal erg moeilijk maakt, misschien een beetje te moeilijk. Misschien deze film die ik nu voor de tweede keer bekeken heb nog maar een keer herzien.

Ben heel benieuwd

@ vdc: Bedankt vdc, ik vind het erg fijn dat je het verhaal van IMDB kort samenvat. Ik snap het nu helemaal.

Tweede keer bekeken en het begint me nu allemaal te dagen. Uiteindelijk vind ik het super hoe het verhaal toch klopt en dat het niet gewoon is om je in het ootje te nemen. Verder is de film vaak erg spannend, en word er prachtig geacteerd. De schrikmomenten van tijd tot tijd zijn niet erg want ze blijven sfeervol.

Stem verhoogd van 4 naar 4,5

* 4,5

Prachtige film, geniaal complot je vraagt je constant af hoe het nu zit tot de laatste seconde en een goede dosis spanning.
Zeker een toppertje.

Qua verhaal is dit wat ik ervan begrepen heb:
De vader had een affaire met de 'stiefmoeder' zij kondigen aan te willen gaan trouwen waarop de moeder zichzelf ophangt in de kast. Sun-Yeon (de zus) probeert haar te redden waarbij de kast op haar valt en zij vecht voor haar leven. De stiefmoeder komt binnen, ziet hen liggen maar doet niets en laat hen sterven. Su-Mi, niet wetende wat er in de andere kamer afspeelt snauwt de stiefmoeder af en vertrekt, de stiefmoeder geeft aan dat ze hier spijt van zal krijgen. Later zal blijken dat Su-Mi het leven van haar moeder en/of zus had kunnen redden als ze haar intuïtie gevolgd had en beseft dat de stiefmoeder hen heeft dood laten gaan. Door haar schuldgevoel ontwikkelt ze meerdere persoonlijkheden waaronder haar zus en de stiefmoeder.
Al die tijd was ze met haar vader alleen in huis. Ze probeert haar vader duidelijk te maken dat de stiefmoeder slecht is maar door haar ziekte wordt dit niet opgepikt en afgedaan als onderdeel van haar ziekte. De stiefmoeder komt er helaas mee weg

Een goede film is dit, met veel sfeer en ook best wel wat spanning. Er waren mij na afloop wel een aantal zaken onduidelijk, maar nu ik hier o.a. het stuk van vdc lees valt de puzzel op zijn plaats.

Toch best knap gedaan moet ik zeggen, want het blijft ook allemaal best lang mysterieus. Verder ziet alles er gewoon mooi stijlvol en verzorgd uit, iets dat Ji-woon Kim sowieso wel toevertrouwd is.

Ja ik heb me hier prima mee vermaakt. verwacht geen super enge film, maar wel een goed gemaakte met de nodige suspense en een verhaal dat uiteindelijk erg goed in elkaar zit, al wordt het soms misschien wat moeilijk gebracht.

3,5*

Net gezien, kan er nog geen touw aan vast knopen. Vaag verhaal en niet heel makkelijk te volgen. Een andere keer nog maar een keertje zien. Toch maar een 3* voor de spanning, acteerwerk en het was filmisch ook dik in orde, camerawerk was goed en het huis zag er heel tof uit en had een creepy sfeer.

goede film, zojuist voor de eerste keer gezien.

Wel een film om 2 keer te zien, maar ik vond alles nogal goed in elkaar steken.

Hollywood maakt deze film begrijpelijker en enger....

Maak uzelf dat maar wijs, prutnek

Ik heb deze film gezien na eerst het Hollywood exemplaar gezien te hebben. Ik was helemaal overdonderd door de film en heb hem nog een keer gekeken, waarna ik hem nog beter vond.
Toen ik op moviemeter las dat die film eigenlijk maar een slap aftreksel is van het Japanse origineel heb ik besloten om deze maar te gaan kijken.
Helaas viel hij mij erg tegen. Het verhaal is vele malen ingewikkelder dan de Hollywood variant, ik begon natuurlijk al met de voorkennis van the Uninvited: ik had al een vermoeden dat 1 van de 2 meisjes "gek" was maar op een gegeven moment wist ik niet meer wie er nu gek was. Iedereen begon spoken te zien. Dat de stiefmoeder en het zusje er allebei niet waren was pas doorgedrongen na het lezen van de berichten op dit forum.
Misschien dat ik hem na herzien meer ga waarderen, dit was bij the Uninvited ook zo, maar nu verdient hij voor mij niet meer dan 2,5*

Koreaanse origineel

Mysteryhorror.

En wat voor een. Zoals verwacht van Ji-Woon ziet de film er visueel geweldig uit. Een erg mooie fotografie en prachtige close-ups.

Ook bevat de film een goede cast. Gewoon goed acteerwerk, uitgezonderd enkele stukjes, maar dat stoort niet.

Aan spanning ook geen gebrek. Een paar nagelbijters zitten erin die in combinatie met de aanzwellende achtergrond muziek (zonder al te veel schrikeffecten) de rillingen over je rug doen lopen.

Maar het draait toch vooral om de twist en het verhaal. Een leuke twist, alleen zag ik hem al van tevoren aankomen. Jammer. Maar dat maakte de rest van de film niet saai, bij lange na niet zelfs. Ik bleef geboeid kijken tot de aftiteling. Alleen viel de film de laatste minuten moeilijk te volgen. Maar na de post van Jeroentjuhhhhh gelezen te hebben, snap ik er wat meer van. Een erg mooi verhaal, geweldig in beeld gebracht door Kim Ji-Woon, en het einde is mij nu duidelijker.

4*.

Ik begrijp dat juist jij dat zegt en dat dit wellicht door veel mensen zoals jijzelf ook zo word ervaren.

Tot nu toe naar mijn mening de minste van wonderaar Kim Ji-woon, alhoewel het nog steeds een redelijk formidabele film is. Het verhaal valt ietsje tegen, zit toch iets teveel tegen het voorspelbare aan en weet nooit echt of het nu een psychologische thriller of een bovennatuurlijke horror wil zijn. Naarmate de film vordert, blijkt het vooral het eerste te zijn waardoor het andere er maar als bij de haren bijgeslepen voelt. Jammer, want Kim weet wel degelijk een snijdende sfeer op te roepen die duizendmaal enger is dan het gemiddelde Hollywood horrortje, mede door zijn fantastische camerawerk en montage maar ook met de muziek (minimaal, maar daar waar het nodig is). Verder ook een fijn kleurgebruik in de film, veel rood en andere op zich felle kleuren maar allemaal iets vervaagd, waardoor het allemaal wat triestiger aan doet. Wellicht dat ik het bij een herziening beter ga waarderen, maar voor nu, 3.5/5.

Prima en soms erg spannende film, maar helaas wordt het nergens echt iets buitengewoons.

Ik had de film toen hij net uit was al een keer proberen te kijken, toen na een vijftien-twintig minuten stop gezet omdat ik er weinig mee kon. Het tempo was me veel te laag. Nu nog eens geprobeerd nadit ik de film getipt had gekregen. Ik kon het nu wel wat meer waarderen, maar nog steeds had ik problemen met het tempo. Daarnaast is de opbouw niet erg boeiend, en is het vooral werken tegen de verlies van de interesse. Wel kent de film enkele erg spannende momenten, een aantal keer goed geschrokken en veel kippenvel, en maakte het einde weer wat goed, al had ik dat liever wat anders gezien. Verder is de film erg sfeervol geschoten. Nog steeds geen topper, maar wel blij dat ik hem nu een keer helemaal heb gezien.

A Tale of Two Sisters is niet mijn type film. De sfeer is wel goed maar ook niet echt speciaal. Echt eng wordt het op een enkel moment na nooit, wat toch wel jammer is in dit soort film. Als het niet echt eng is, dan moet het dramagedeelte wel erg goed zijn om de film nog te redden. Helaas valt ook dat tegen, ik had de grootste moeite om mee te leven met de afstandelijke personages. Het kwam voor mij ook niet echt als een verrassing dat er maar één meisje was. Dat merkte je al snel aan het gedrag van de vader die zich elke keer tot één meisje richtte en nooit de andere aansprak. Ik ben ook niet iemand die na het kijken van deze film de behoefte heeft om tal van pagina's uitleg te gaan lezen op andere sites om exact te weten hoe de vork aan de steel zit. Daar vind ik de film niet boeiend genoeg voor. Ik wil best geloven dat het allemaal klopt wat er allemaal in de film gebeurt, maar ik ben van mening dat het allemaal onnodig ingewikkeld en warrig wordt verteld. Buiten dat vond ik het ook een vrij saaie film die ik niet snel aan iemand zal aanraden.

een aantal van jullie snapt de film niet of vindt hem moeilijk te volgen. Nou, dat snap ik nou weer niet. Gewoon de aandacht erbij houden. Moet dan alles tot in de puntjes uitgelegd worden net als bij Scooby Doo-tekenfilms? Kom op zeg, beetje moeite doen! Of overschat ik het IQ van de gemiddelde Moviemeter-gebruiker?

Misschien

Práchtig horror-drama uit het verre oosten.

Ik wist in het begin totáál niet wat ik moest verwachten.. maar heb de Amerikaanse remake al weleens gezien en die met een 3,5 ster bestempeld. Ik vroeg me dan ook echt af of deze ''over the top'' zou zijn, of een stuk rustiger. Daar waar ''The uninvited'' vooral rustte op verschijningen, en ''OH-NO-WHAT-HAPPENED''-scenes, blijft deze íets meer onder het genre ''drama'' steken. En hoe?! De spanning loopt vanaf de eerste/tweede scene al hoog op, en deze blijft gedurende de hele film vastgehouden. Ongelofelijk, al de symboliek die erin voorkomt, en hoe de clue steeds een stukje meer ontrafeld word. Sommigen zien dit als een nadeel, ik vind het prachtig! Verreweg de mooiste aziatische horror die ik gezien heb (van de +- 10 titels).

4,5 *

Best een aardig sfeervol filmpje.

Is soms wat lastig te volgen en het plotje vind ik uiteindelijk redelijk cliché, maar het sfeertje zit goed en het camerawerk is best fijn. De spanning zit er al vanaf het begin aardig in, en het is meer een nagelbijtertje dan echt eng, hou ik toch wel van. De schrikmomenten zijn gedoseerd, en werken toch wel redelijk goed allemaal. Al met al een aardige mix tussen geestenhorror en psychologisch drama, hoewel het ook zeker niet alles uit de kast weet te halen van deze losse elementen.

Had wat freakier gemogen, en op het einde gaat het wat te lang door, plus, de clou is zoals gezegd redelijk doordeweeks, maar verder is het best een mooi gemaakt horror-drama dat hoe langer hij duurt steeds meer op het drama focust.

Kan wel een kleine 3.5* vanaf.

Geen makkelijke film en het is haast onmogelijk dat je tijdens het kijken in de gaten krijgt hoe het nou precies zit. Een paar jaar geleden wel The Uninvited gezien en wist ik niet dat het een remake betrof, maar toen ik erachter kwam dat AToTS het origineel is, ben ik hem gaan kijken met The Uninvited in mijn achterhoofd waardoor ik sommige zaken natuurlijk al in de gaten had, maar toch weet deze film mij nog heel erg te verrassen en snapte ik er zelfs even helemaal geen hol meer van.

Wat een ervaring weer, deze A Tale of Two Sisters. Zuid-Koreaanse horrorfilms zijn over het algemeen best prima te noemen, maar dit pareltje zal wel het absolute hoogtepunt zijn. Want veel beter dan dit zal het niet worden.

Een ervaring is het juiste woord wel, want ik en mijn vriendin kropen af en toe wel tegen elkaar aan, zo beangstigend was het wel. Af en toe? Bijna de gehele tijd eigenlijk, 'ik zag een meisje onder het aanrecht'.
Maar het gaat veel verder dan alleen eng, want de relatie tussen de zusjes, de stiefmoeder en de vader zit prima in elkaar en de kijker krijgt al snel een bloedhekel aan zowel de vader als de stiefmoeder. Het dramatische aspect is succesvol en raakt mij geheel. Iets dat bij mij nog nooit is gelukt door een Aziatische film.

Er wordt overtuigend geacteerd en de film bouwt fantastisch op naar een fenomenaal hoogtepunt. Minimaal gebruik van muziek, maar als dit gebruikt wordt is het huiveringwekkend en doodeng.
Schrikmomenten zijn er niet heel veel, een huiveringwekkende sfeer is er de gehele (bijna) 2 uur.

Was A Tale of Two Sisters dan 5 sterren waard? Nee, ik wil na een film niet uren lang liggen nadenken over het einde, want onbegrijpelijk was het wel te noemen. Na het lezen van een uitleg hier op Moviemeter werd er al meer duidelijk, en het leek zelfs behoorlijk op mijn eigen verklaring.
Dit alles maakt het natuurlijk wel een leukere herziening, die er ongetwijfeld snel gaat komen! 4 sterren voorlopig.

Ik vond er werkelijk waar geen bagger aan. De film was te stil, ik vond het totaal niet eng. En ik begreep er ook daadwerkelijk geen ene moer van?! Goed dat 1 van die 2 meisjes niet bestond, en de ander gek was zover ben ik gekomen. Ik hoopte dat ik er niet door kon slapen, maar ik viel er haast in slaap door, zoals je kan zien is dat niet gebeurd. Misschien dat een hele uitgebreide uitleg deze film misschien nog wat extra puntjes geeft maar anders hou ik het bij een 1*.