Almost Famous (2000)

Aardige film, die het vooral moet hebben van de sterke sfeer, die de gehele film duurt. De muziek is typisch jaren zeventig en op zich houd ik daar meestal wel van. De acteurs zijn ook niet verkeerd, waarbij vooral Hudson me in positieve zin opviel. Leuk ook dat spanningsveld dat zich gedurende de hele film tussen haar en William bevindt.

Toch is het allemaal net wat te braaf en niet altijd leuk genoeg om de gehele tijdsduur te blijven boeien. ook begint het richting het einde allemaal net wat te ongeloofwaardig te worden allemaal, maar desondanks is het allemaal erg vakkundig gemaakt en leuk genoeg om toch makkelijk nog een voldoende te scoren.

3,0

Na de film 2 x te hebben gezien was het nu eens tijd voor de Director's cut met commentaar van de regisseur. UIteraard ophemelend over z'n eigen film, maar in dit geval wel informatief. Tenslotte gaat het over werkelijke gebeurtenissen van Cameron Crowe en worden bepaalde scènes en uitspraken nog beter gesitueerd met de link naar de echte rockers. Cameron's moeder die in de in de film gespeeld wordt door Frances McDormand, geeft mee commentaar trouwens.

Je voelt wel dat dit een persoonlijke film is en de sfeer zit er wel in. Soms net iets te luchtig, maar één ding probeert Cameron vooral duidelijk te maken. Iedereen heeft het over Sex, drugs en rock 'n roll maar als dat in beeld wordt gebracht komen vooral sex en drugs aan bod. Terwijl - en zeker in de periode die belicht wordt - muzikanten ook enorme muziekliefhebbers waren. Sex en drugs hoorde bij het onvermijdelijke circus, maar de grote essentie was nog steeds de muziek.

De ongeloofwaardige scènes die soms wel héél toevallig bleken te zijn, waren volgens de commentaar van Cameron Crowe gewoon zo echt gebeurd. Zoals het moment waarop de zus van William in de vlieghaven haar broer tegenkomt, wat enorm Hollywood lijkt te zijn. Maar dat gebeurde echt. Al is het misschien de vraag wat primeert natuurlijk in een film: wat de kijker ziet of wat de intentie is achter de film van de regisseur. Niet dat de commentaartrack een groot pluspunt is, maar het brengt wel wat kanttekeningen bij bepaalde scènes. In elk geval een film die door m'n liefde voor het genre wel goed bevallen is.

Ik heb de lange versie gezien, die was soms wat te lang uitgesponnen (3 happy-ends na elkaar enzo), heb het gevoel dat de korte beter is.
Verder vond ik het wel een aardige periodefilm. Crowe brengt de jaren '70 goed tot leven. Ook veel gave muziek natuurlijk, met name "Search and Destroy" van the Stooges en "Roundabout" van Yes (je kunt nauwelijks 2 nummers bedenken die muzikaal verder uit elkaar liggen ).
Grote deel van de cast acteert gewoon goed, maar Patrick Fugit (William) niet... Als hij boos moet zijn, valt zijn spel hopeloos door de mand.

Een betere film over 70's kids is Dazed and confused .

Ooit eens op televisie gezien, en er toen van genoten, uiteraard door de muziek en het seventies sfeertje.

Deze film nu voor 10 € in dubbele uitvoering, met een director's cut zomaar op de snelweg gevonden (in een shop, niet op de rijweg ) en die ga ik dit weekend herbekijken en mijn bevindingen dan eens meegeven, zie, FatherMcKenzie nog eens aan toe!

Leuk leuk leuk, dit zijn nou films waar ik van houd.

De film geeft een mooie coming of age gevoel bij de 15 jarige William. Hij gaat mee met een rock-groep om als journalist een artikel over ze te schrijven.

In het begin is het natuurlijk allemaal extreem vrolijk en worden alle mooie kanten van het rocksterren leventje uitgelicht. Dit levert lekker veel sympathieke en vermakelijk momenten op. Tuurlijk loopt dit leventje niet altijd op rolletjes en dat komt ook extreem goed naar voren.

Dit wordt allemaal in beeld gebracht met zeer sfeervolle jaren 70 muziek, een razend enthousiaste jonge cast en een speelduur waar ik WEL vrolijk van wordt, vooral in zo'n genre als dit. Enig puntje van kritiek is het dialoog met Hudson in New York in dat parkje, niet helemaal overtuigend van Fugit, kan me wel in goongumpa's commentaar vinden, hij heeft geen koppie om boos te zijn

Almost Famous is een zeer goede coming of age film, verpakt in een rock wereld jasje. Een aanrader voor liefhebbers van het genre.

4*

Deze gaat op de lijst. Ik vind The Allman Brothers Band erg goed!

En met zo'n soundtrack kan dit toch niet anders dan geweldig worden?

Ik zou zeggen, wat let je

De director's cut gezien zonder commentaar van de regisseur. Sfeer- en stijlvol, 'n tikje sentimenteel, visueel sterk, boeiend, maar het verhaal was 'n beetje van 'n "geen vlees en geen vis gehalte".

wat een gestoorde moeder. wie laat zijn 15jarige zoon nu op tour gaan met een rockband. en dan steeds maar bellen. opsluiten die gek

Wat een prachtige film. De sfeer is, daar zijn geen woorden voor. Het verhaal is prachtig, maar oogde toch wat ongeloofwaardig soms. Na wat research bleek het nog te kloppen ook. De personages waren allemaal geweldig om te volgen, de film bleef daardoor boeien. Het einde was goed, maar niet denderend, precies zoals ik het wil. Ik wil de directors cut zo snel mogelijk zien! 4,5¤

Dit is een hele mooie sfeervolle film. Het verhaal is zelfs redelijk ondergeschikt aan de geweldige sfeer die de regisseur hier weet over te brengen. Vooral omdat je het vooral vanuit het oogpunt van de naieve William ziet die alles vol verbazing, adoratie en verbijstering gadeslaat. Vooral de adoratie die hij heeft voor het karakter van Hudson is heel mooi om te zien.

Een prachtige parel (director's cut) over: een jonge would-be journalist, zijn karaktervolle zus, zijn alleenstaande overbezorgde eigenzinnige moeder, (maar op de keper beschouwd een geweldig wijf), een rock-roll band met bus en een mysterieuze groupie: de ultieme muze Penny Lane....als perfecte nimf.

En één van mijn favoriete nummers van Led Zeppelin....That's the way.

2e keer gezien. Het blijft een toffe film. Vooral door de soundtrack, humor en sfeer. Het waargebeurde verhaal is ook fantastisch, maar valt in het niets van de 3 eerder genoemde. Raar dat deze film in eerste instantie geflopt is.

Fijne film,

Wie maar een beetje van het typische Rock&Roll sfeertje houdt zal hier met gemak van kunnen genieten, want dat sfeertje is vrijwel de hele film aanwezig.

Gewoon prima vermaak, verhaal dat nergens heel bijzonder is maar ook nergens storend en natuurlijk een geweldige soundtrack. Enige waar ik me wel aan irriteerde was het nogal slechte acteerwerk van Patrick Fugit. De rest van de cast acteerde echter wel sterk, vooral de rol van Kate Hudson was erg leuk.

3.5*

Aantal weekjes geleden gezien. Achteraf bleek dat we de director's cut hadden gezien. Vond de film al iets te lang duren, met scènes die er zo uitgeknipt konden worden.

Erg fijne coming-of-age filmpje, met een goede rol van Patrick Fugit, die een onschuldig journalistje neerzet. Wat mij betreft meteen de kracht van de film, dat alles bezien wordt uit de ogen van zo'n ongekunsteld mannetje. Meteen ook het minpunt: de film is, net als William, veel te braaf. Had graag wat meer pit gezien.

Hudson doet het niet slecht, maar probeert wel net wat te geforceerd bijzonder te zijn. Bij vlagen lukt het, maar overall is het niet feilloos.

Er komen genoeg amusante scènes voorbij, maar de fijnste vind ik toch wel het moment dat ze met z'n allen de dip van Russel eruit zingen tijdens Tiny Dancer van Elton John. YouTube - ‪Almost Famous - Tiny Dancer‬‏

Eentje om te herzien en in te lijsten, al is het niet in het grootste frame.

4*

Je weet dat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd?

Morgen te zien op rtl8!

Heel aardige film over de rockscene begin jaren '70 met een prima hoofdrol van Patrick Fugit en een leuk bijrolletje van Zooey Deschanel. Lekker tempo, sfeervol gefilmd, leuk verhaal en prima soundtrack. Goed gedaan.

Erg goede film het bevat muziek, drama, romantiek en genoeg komische momenten. Deze tezamen vormen een echte feelgood roadmovie. Patrick Fugit speelt als nieuwkomer een goede rol, als eerlijk en naïef schooljongetje dat zijn eerste stappen in de onbetrouwbare wereld van de rock & roll zet. Hij begint zijn 1e echte schrijfopdracht oorspronkelijk over de band Black Sabbath. Toevallig loopt hij echter een heel andere, opkomende band tegen het lijf: Stillwater. De bandleden nemen hem mee op sleeptouw, en hoewel William eigenlijk als journalist met hen meereist raakt hij naarmate de tijd verstrijkt meer met hen verbonden dan dat hij voor mogelijk hield...

Frances McDormand speelt altijd goed, zeker als de liefhebbende moeder die haar kinderen koste wat kost tegen de boze buitenwereld probeert te beschermen.

Voor mij zijn het echter Kate Hudson en Philip Seymour Hoffman die de show stelen. Het verdriet om een onbeantwoorde liefde dat haar personage doormaakt is prachtig vertolkt.

Mijn stemt geld voor de directos cut.

Heerlijke muziekfilm alias roadmovie, dat is ook het genre waar ik helemaal gek op ben. Deze bevat ook gewoon al zijn ingredienten: een heuse jaren 70 sfeertje, een soort van middelvinger tegen de betuttelingen van Amerika, mooie muziek, hartverwarmde momenten en een vracht schitterende typische roadmovie-kiekjes. Zie overgens net dat de hoofdrolspeler ook in Wristcutters heeft gespeeld, ook een zeer mooie film. Hierin doet ie het ook weer fantastisch als een wannabe rockjournalist die toch wel slimmer is dan ie lijkt maar door iedereen maar als een naief 15 jarig kontkrummeltje word aangemerkt. (vooral met dat stukje met Philip Seymour Hoffman. ) Zijn droom word toch waarheid als hij word verwelkomt door de band Stillwater, die hem dus wel gelegenheid geven om ze te observeren en bovendien ook nog met ze mee op avontuur mag. Dwars door heel Amerika, maar ook in een wereld van Sex, Drugs en Rock and Roll. Ja, William krijgt de avontuur van zijn leven en zelfs meer dan hij had kunnen wensen. En dat word op een kleurrijke en uiterst verzorgde manier neergezet en weet de kijker gewoon een tevreden glimlach op het gezicht te toveren. Ook de uiteindelijke hechte band tussen William en Russell Hammond was schitterend en ook die ontmaagding van William was geweldig.

Maar dit alles is in eerste instantie ook niet naar wens van Williams moeder die wel erg aan de tijd voor de normvervaging zit vastgenageld. Die moeder word overgens ook schitterend neergezet door Frances MC Dormad. Die uiteindelijke comfrontatie door de telefoon tussen haar en Hammond was ook onvergetelijk.

Maar verder is dit gewoon een heerlijke feelgood film, waar ik zeer over te spreken was en waar ik er niet genoeg van kan krijgen.

4,5*

Heerlijk gewoon ! Ik heb er echt van genoten. De lange duur stoort totaal niet. Gewoonweg genieten.

Had deze rocking film al een tijd geleden gekocht en in de kast neergezet.

Gisteren eindelijk eens de gelegenheid genomen om het eens te mogen aanschouwen en

het resultaat Almost Famous is een rocking film met de nodige fan glamour en de mooie

lach van kate hudson....de einde ging wat van ups en downs , maar voor de rest it rocks.

Deze film is me altijd bijgebleven door de cover, maar de film zelf had 'k eigenlijk nog nooit gezien. 'k wist eigenlijk niet echt wat te verwachten, maar gelukkig viel hij nog mee. Een soort van muzikale roadmovie. De muziek zelf viel nog reuze mee. Het was Rock & Roll, maar zeker te doen voor de mindere fans van het genre.

De cast deed het ook niet slecht. De film moet het dus vooral hebben van de muziek en de sfeer en die zat wel goed.

'k vond hem wel eens het bekijken waard, niet waw, maar zeker ook niet slecht ('k heb de 122min versie gezien).

Ik vond het allemaal wel erg braaf, leek wel een kinderfilm.

Er zitten leuke stukken bij, maar veel scènes zijn eigenlijk een hoop gedoe en weinig wol. Alle scènes met Penny Lane vond ik sowieso irritante aanstellerij, en Williams personage heb ik geen moment kunnen plaatsen. Een ventje met een babyface die er een beetje tussenloopt en per scène wisselt van wereldwijs naar kinderlijk. En dan nog een band met hun sores die geen moment voor me zijn gaan leven. Erg lekker uitgewerkt is het allemaal niet. Het kan dan vooral om 'de sfeer' gaan, die hier zo bejubeld wordt, maar persoonlijk vond ik het niet fijn wegkijken.

Alleen de muziek was een fijne kapstok. Waaraan helaas een verhaal opgehangen is over een scene waar ik niks mee kon. Vooral Penny Lane en haar verhaallijn maakt dit een zeer lange en ergerlijke zit.

2 - 2,5*

Prachtig!

Ongeloofwaardige reporter, ongeloofwaardige band, stompzinnig verhaal. Raakt de tijdgeest totaaaal niet, en volgens mij was dat nou net de bedoeling...

Redelijke film, maar vond er over het geheel genomen niet veel aan. Leuk gespeeld dat personage van William alleen het kwam nogal onnatuurlijk en tam over; zo makkelijk als hij dat leventje inrolt, de manier waarop ze met zo'n knulletje omgaan in die omgeving, het reilen en zeilen rondom de band. De muziek tussendoor en een van m'n favoriete actrices Francis McDormand konden het niet helemaal rechttrekken.

Mc-Dormand tegen haar zoon die onderweg is naar Black Sabbath: "don't do drugs"

Zielig.

Dit soort cliché onzin kan de matige regisseur Cameron Crowe maar moeilijk weerstaan.

Het had zoveel beter kunnen zijn qua vertelling, qua het portretteren van de tijdsgeest en wat te denken van deze cast.

Speciale vermelding voor icoon Seymour-Hoffman die hier wéér een ijzersterke rol heeft neergezet