Beverly Hills Cop II (1987)

Blijkbaar heb ik de 2e BHC vergeten quoteren. Snel even meegepikt op Netflix vooraleer ik de 4e bekijk. Blijft een geweldige politie actiekomedie. Heerlijke Eddie Murphy als Axel Fowley en zijn 2 hilarische stijve sidekicks Rosewood en Taggart.

De film borduurt verder op het succes van de 1e film en de 3e film herhaalt hetzelfde concept. Het verhaal is steeds hetzelfde, maar Fowley maakt er iets geweldigs van. Ongelooflijk hoe hij zich telkens overal uit lult.

Het gedoe met de Ferrari was inderdaad overbodig, maar de vele andere explosieve actiescènes maken veel goed.

Deel een was een succes, en meestal werkt het dan zo dat dat concept door de studio uitgemelkt wordt - minder verhaal, kleiner budget, een herhaling van zetten met de B-crew.

Niet hier. Dit tweede deel is een voorbeeld van hoe het ook kan: zoek de beste regisseur van het moment, geef hem een veel groter budget, en zoek naast de oude crew wat interessante acteurs die het geheel nog wat meer fleur geven.

Mooi werk voor Nielsen - net wat films gedaan met Stallone en Schwarzenegger en Prochnow - toen vers van Das Boot. Maar wellicht indrukwekkender is de keuze voor Tony Scott, die toen net Top Gun afgeleverd had. Dan maak je wel een statement dat je serieus bent.

En dat blijkt ook wel. De hele film is gewoon leuker, beter, vlotter, mooier en fraaier dan deel 1. Het kan dus wel.

Aan mijn tienjarige zelf: 'Het is wel grappig hoe je als volwassene in 2024 ziet hoe jouw jeugdfilms beïnvloed zijn door tendensen. De eerste 'Beverly Hills Cop' (1984) straalt toch vooral gezelligheid uit, terwijl 'Beverly Hills Cop II' (1987) iets meer inhaakt op Miami Vice-invloeden. Het oogt allemaal wat stoerder en duisterder. Industriële synthesizermuziek op de achtergrond als onkreukbare slechteriken (korte kapsels, maatpakken) stoïcijns door de straten van LA spoken. Gelukkig blijft Axel Foley de nodige luchtigheid brengen met zijn gebruikelijke fratsen. Al voelt het iets meer als een herhalingsoefening en de grappen lijken zelfs iets minder scherp. Het helpt ook niet dat Taggart/Rosewood inmiddels goede vrienden zijn met Foley. Geen spanning of tegengestelde belangen, maar vooral veel flauwe gebbetjes. Meer actie maakt dus niet per se een betere actiekomedie.'

Deel 1 beviel me zeer dus direct doorgegaan naar deel 2. Het eerste deel speelde in de vrolijke naïeve jaren 80, dit vervolg is veel duisterder. Van toon maar ook met de nachtscènes en neonlicht en tonen van Miami Vice. Deels werkt dat prima, hoewel ik juist dat luchtige toontje van deel 1 erg prettig vond. Alleen wist deze film me veel minder te grijpen, helemaal de vinger op leggen kan ik niet maar het verhaal wist me simpelweg veel minder te boeien. Misschien wel omdat deze film een beetje een eigen touch mist. 3,0*.