Lost in Translation (2003)

Trage films begaan toch al sinds het begin van de filmgeschiedenis? En het betrefd dan uiteraard ook geen genre, maar een eigenschap.

Da's waar, trage films bestaan al sinds het begin van de filmgeschiedenis.

Als je de zoektocht van twee mensen wil laten tonen in een land waar ze enkel elkaar hebben met dezelfde taal en cultuur, kan je dat moeilijk doen in een hyperkinetische videoclip als Moulin Rouge, maar moet je dat doen met een film als dit die werkt met emoties en niet met acties. Film is meer dan special effects en een tekst aframmelen!

heb Translation niet gevonden in de atlas

ik dacht trouwens dat ze in japan waren

ik dacht trouwens dat ze in japan waren

Dat waren ze ook?

Ik hoop dat dit niet serieus is?

wat denk je zelf

Waarschijnlijk zal ik één van de weinige zijn, maar deze film heeft mij geen moment geboeid. 1.5

Ik geef je volledig gelijk. Ik heb de film 1 ster gegeven.

Ik geef je geen gelijk. Weliswaar geen topfilm, maar wel een aparte voor mij boeiende film met twee goed acterende mensen Bill Murray en de mooie (maar wel teveel aandacht krijgende) Scarlett Johansson.

Als jij Free Willy een 5,0* geeft, snap ik niet hoe jij in aanraking bent gekomen met een relatief gecompliceerder film als deze.

Dit is absoluut een mooie en boeiende film: 4,5*

Prachtige film, uniek in zijn soort. Het is niet zomaar een liefdesverhaal, het ligt dieper dan dat. De man en vrouw die elkaar toevallig ontmoeten in deze film zijn allebei getrouwd, maar ze hebben geen gelukkig huwelijk. Als ze elkaar vinden, krijgen ze het samen voor elkaar om weer een beetje lol in hun leven te krijgen. Ze ontdekken alle vreemde aspecten van Japan met z'n tweeën en die zijn er dan ook in overvloed.

Het kan ware liefde zijn, misschien ook niet. Ik vind het nooit helemaal duidelijk worden in deze film, je kan het personage van Murray ook zien als een soort vaderlijk figuur voor het meisje(hij had ook best haar vader kunnen zijn). Ik vind het zo mooi hoe Sofia Coppola dat in het midden laat. Aan het einde van de film heeft de kijker een zeer prettige en ontspannende kijkervaring achter de rug, maar daarna is het over. Voor deze man en vrouw misschien ook wel, maar dat weten we niet. Je weet alleen na het zien van deze film dat vriendschap overal kan ontstaan en op elk moment, maar ook hoe ingewikkeld de betekenis van een relatie kan worden. Je gaat je afvragen of het huwelijk van zowel de man als dat van het meisje nog wel betekenis, maar daar kom je ook niet echt achter. Je levert een blik in het leven van beide in de bijzondere periode dat ze elkaar tegenkomen en samen plezier beleven en daar houdt het op. ik vind het prachtig hoe Sofia Coppola daar zo'n boeiende film over heeft weten te maken.

4.5, misschien 4 maar ik besloot toch maar even heel oppervlakkig een half sterretje erbij te geven voor een van de beste opneningshots ooit in de film.

da's dan wel weer waar...

Over huwelijken: Sofia Coppola's man regisseur Spike Jonze was inspiratie voor Charlotte's weinig inspirerende man (Giovanni Ribisi)... en zijn nu gescheiden (wat mogelijk dus al tijdens de opnames in ontwikkeling was).

Ik dacht dat Anna Faris alleen in slappe komedies speelde, maar hier is ze perfect gecast en speelt ook nog eens overtuigend. En ik vind dit eigenlijk niet echt een komedie... 4*

OMG, Translation is geen stad, dat meen je toch niet he, en ja, de film was niet heel boeiend, maar wel af en toe een komische Bill Murray, let maar op in de lift, hoe klein de Japanners zijn en hoe Bill Murray er met 1.80- 1.90 m uitsteekt!:)

Heel fijne film die je een goed gevoel geeft aan het einde. het verhaal is duidelijk nog niet afgelopen, en laat in het midden of er nog een vervolg aan hun 'liefde' komt.

De titel vind ik ook heel goed. En wordt in zijn letterlijke betekenis op een goede en grappige manier weergegeven. Maar ook de dubbele bodem erin wordt subtiel aangepakt.

Heel knappe film! ****

Bill Murray op z'n best. Een film met een diepe onderliggende betekenis.

* * * *

Hahahahaha je hebt je huiswerk gedaan...Free Willy is voor mij een soort van jeugdsentiment en dus gewaardeerd op een andere manier dan bijvoorbeeld een ander genre. Deze is dan ook zeker niet te vergelijken met een familiefilm als Free Willy. Ieder genre kan voor mij een heel interessante zijn, maar dan moet er voor mij wel iets in de film voorkomen wat "ik" leuk vind. Deze film vond ik gewoon niet leuk. Mijn mening. Alhoewel Bill Murray altijd wel ok is...

Ik heb een totaal andere mening gekregen van bill murray.

Ik vond het altijd een droogkloot, zogezegd.

Maar hij zet in deze film zo'n echt personage neer, dat het nogal moeilijk is om geen sympathie voor deze acteur te krijgen.

van scarlett wist ik dat ze kon acteren, na a love song for bobby long te hebben gezien.

Ik vond deze film zo puur en echt overkomen. De vriendschap die de twee hoofdpersonen opbouwen in een compleet vreemde stad kwam gewoon heel realistisch over. Ook de manier waarop amerikanen kijken naar een land als Japan en de onderlinge gemeenschappen tussen de acteurs waren vermakelijk om naar te kijken.

Ik vond dit echt een hele mooie film! 4 sterren.

Gisteren herzien en het blijft een magistrale film. Ben zelf net een maand in Japan geweest en de film valt op dat vlak op vrijwel geen enkel moment door de mand. (Wel erg veel herkenbare momenten.) Schitterend hoe deze zielen verdwaald zijn in de anonimiteit en inwisselbaarheid van het internationale zaken leven. Dit verhaal had zich in elke wereldstad kunnen afspelen, maar Japan heeft toch wel iets extra's. Niet alleen zorgt het 's nachts voor een schitterend visueel decor, ook de totaal andere cultuur biedt het ook geen enkele troost aan de verdwaalde zielen.

5* blijven fier overeind.

Over deze film heb ik een leuk verhaaltje. Zo'n ongeveer 4 jaar geleden wou ik samen met een vriend de film fighting fish in de bioscoop gaan kijken, aangezien deze film niet meer draaie (ivm vroege verwijdering) toen moesten we snel kiezen welke andere film we gingen kijken, en uit frustatie, kijkend naar het scherm boven ons met films die draaiden, zijden we allerbei-

lost in translation, mijn vriend dacht namelijk dat dit ook een actie film was (nou mooi niet dus). Ik heb me in die bioscoop, helemaal de tering zitten vervelen, vooral omdat ik in die tijd alleen maar naar actie en horror filmpjes keek en dit helemaal niet gewent was (er zaten dan ook maar, 3 ander mensen in de zaal.

Twee jaar later, toen ik al bezig was wat meer klassiekers uit de top 250 van imdb te bekijken. En toen stuiten ik op deze, ik had in eerste instantie helemaal geen zin, om deze film weer te gaan bekijken maar uiteindelijk heb ik toch door gezet.

En het leek werkelijk onwerkelijk maaar ik vond de film in ene fantastisch, het verhaaltje was prachtig, het acteerwerk was uitmuntent, murrey die normaal gesproken altijd een beetje in erg flauwe komedies te zien was (bleek geweldig te zijn in serieuze rollen), en over johannsson ben ik al hellemeaal altijd loven geweest (wat kan dat mens acteren zeg, wat een talent, en wat heeft ze een ontzettent lekkere sexuele uitstraling.

Voor de rest is het dromerige sfeertje in de film een stuk beter uitgewerkt als in coppola's eerste film the virgin suicides en vond ik dit dan ook prachtig in de film passen.

Voor de rest was de setting (tokyo) echt prachtige. En had de film een erg mooie score, wat perfect van toepassing kwam bij het dromerige sfeertje van de film.

Kortom: een filmpje die ik eerst niets aan vond, en nu als een meesterwerk beschouw

5 sterren

Al het positieve is al gezegd; en ik kan er niets aan toevoegen: 5*

Wat me trouwens wel opvalt bij deze film is dat hij op sites als deze eigenlijk ten onder gaat aan zijn eigen bekendheid. Als je willekeurig een aantal pagina's uit dit inmiddels 33 pagina's-tellende topic pakt, kan je grofweg zeggen dat men of heel pósitief is, of heel négatief. Het verschil met het grootste deel van de negatieve kritieken op deze film, en op een willekeurige andere film, is dat er bij 'Lost in Translation' duidelijk sprake is van mensen die zich gewoon niet thuisvoelen in het genre/ dit soort films. Opmerkingen als 'saai', 'gebeurt niets' enz. komen in mijn ogen voort uit een gebrek aan affectie met dit soort films (no offense: maar deze mensen zullen dan vrijwel geen enkele vergelijkbare film kunnen waarderen).

Om mijn punt te verhelderen: bij een film als Die Hard kom je ook geen kritieken tegen als, 'teveel actie' of iets dergelijks. Mensen die niet van het actiegenre houden zullen ook niet de moeite nemen om Die Hard te bekijken.

Dus doordat veel mensen de hype rond Lost in Translation mee wilde maken, kwamen er relatief gezien veel mensen op af die een film als deze, hoe goed dan ook, niet kunnen waarderen. Vervolgens geven ze de film een lage beoordeling met veelal een reactie zoals ik hiervoor beschreven heb.

Als deze film op wonderbaarlijke waze niet zo'n hype was geworden (vind ik nl. volkomen terecht, het is een pareltje), was er een 'gerichter' publiek op afgekomen - dat dus duidelijk op zoek is naar films als deze - en had de film hoger gescoord.

Niet dat het er verder toe doet, maar had even de drang om deze visie met jullie te delen

In ieder geval een juweel van een film die zeker niet in de vergetelheid zal raken.

Ik begrijp de hoge score van deze film niet.

Ik kon me maar niet inleven in de film, want het ging namelijk niet echt over iets.

Sommige dingen gingen veel te snel zoals wanneer.. Bob Harris Charlotte meeneemt in haar hotelkamer en op bed legt (alsof hij haar vader is), terwijl ze elkaar maar pas een dag kennen.
Verhaallijn bakte er vervolgens ook niets van en er klopten er meer dingen niet zoals.. de Japanse man een hele verhaal verteld en dat het blijkt dat hij hallo heeft gezegd. En de Japanners kwamen heel dom over terwijl Japanners in het algemeen een hele hoge IQ hebben.

Kort samengevat: Zeer Cliché, niet aan te raden.

Alleen omdat de acteerprestaties iets hoger dan de lage gemiddelde was, verdient het een 2,5*

Nou ja, de Japanners waren er zelf bij aanwezig gezien ze 'm mede geproduceerd hebben...

De nagel op de kop.

Maar de ware cinefiel zal natuurlijk evengoed een Die Hard of een Terminator als Eternal sunshine weten te waarderen.

Hoewel ikzelf gruwel van gruwelfilms (ben dus geen echte cinefiel )

Cinefielen kunnen ook een afkeer hebben voor een bepaald genre toch