Keetje Tippel (1975)

Significant beter dan Turks Fruit; Verhoeven zat in de lift die hem uiteindelijk naar Soldaat van Oranje bracht. Met de aankleding en het spel van Hauer is niet zoveel mis, maar de film is wel erg fragmentarisch en weet zeker niet de hele speelduur te boeien.

2,5*.

Een 3 vanwege de bloedmooi Monique van de Ven destijds (nu ziet ze eruit als een draak). Wat een mooi lichaam had ze toen en acteren deed ze ook nog eens goed.

Weer zo'n typische film met een geschiedenisvertelling door Paul Verhoeven. Dan kan je uiteraard weer een hoop geweld en sex verwachten. Dat was hierin natuurlijk ook het geval. Keetje Tippel was opzich weer een hele leuke film met na Turks Fruit weer een nieuwe come back van Rutger Hauer en Monique van de Ven samen in een film. Ondertussen heb ik Monique van de Ven nu wel erg vaak in der blote reet gezien. Erecties en kutjes zijn natuurlijk weer van de partij. De decors vond ik wel ietsje te goedkoop maar ach... Je moet toch wat met een geschiedenis vertelling.

Gewoon weer een amuserende Paul Verhoeven film. Wel minder dan Soldaat van Oranje, Turks Fruit en De Vierde man maar toch wel weer het kijken waard.

3,5*

Typische Nederlandse film van Verhoeven. Wat onaangepaste taal en naakte scene's mogen weer eens niet onderbreken. Alhoewel uitwerking van de film nog niet eens zo slecht is. Ook hoe de film is opgezet ziet nog best vrij sympathiek uit. 2,5.

Ik ben niet zo heel erg onder de indruk van Keetje Tippel. Nou ja het hoofdpersonage zelf, is misschien wel het hoogtepunt van de film. Monique van der Ven speelt haar rol met verve en is het stralende middelpunt van een verder wel redelijke film.

Keetje Tippel was destijds de duurste Nederlandse film ooit gemaakt en Verhoeven schept een goed tijdsbeeld van het Amsterdam van toentertijd. Zoals gebruikelijk komt er het nodige bloot in voor, wat op zich niet vervelend is. Ik vond hier vooral dat de overige personages niet goed worden uitgewerkt en erg oppervlakkig blijven. Daarnaast komt het allemaal vaak nogal fragmentarisch over, en lijkt Keetje Tippel ook niet echt een einddoel te hebben. Wel positief is het trouwens dat Verhoeven qua personages geen onderscheid maakt tussen arm en rijk en iedereen er haast even goed of slecht vanaf laat komen.

Keetje Tippel is al met al redelijk, maar haalt het duidelijk niet bij Turks Fruit, de vorige samenwerking tussen Van der Ven en Verhoeven.

2,5*

Klassieker uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Maar het is toch een flutfilm. Overdreven en ongeloofwaardig naief verhaaltje over een meisje van het arme platteland dat naar de grote stad trekt met haar familie en daar het "echte" leven leert kennen. Uiteraard met het nodige bloot al dan niet functioneel, zoals het in de jaren zeventig moest. Maar het meest stuitend is toch wel dat ook de creme de la creme van de Nederlandse acteurs in die tijd voor het grootste deel niet kon acteren. Zelfs Monique van de Ven komt niet overtuigend over in deze film. Alhoewel als halverwege Rutger Hauer ook ten tonele verschijnt leeft de film wel wat op. De chemie tussen die twee doet het nog steeds. Maar je gaat wel haast denken dat "Turks Fruit" die voor deze film kwam, toch eigenlijk een toevalstreffer was.

Had hem wel eens ooit eerder gezien maar viel me nu toch behoorlijk tegen.Vond hem ook behoorlijk aangetast door de tand des tijds.Ook het scenario was niet best,weinig diepgang in de personages en verder een allegaartje van sex scenes en andere ongein.Van de Ven en Hauer deden het nog wel aardig en het goede camerawerk zorgde voor een mooi tijdsbeeld maar meer positiefs kon ik niet uit Keetje Tippel halen.Toch wel één van de minste van Verhoeven.

Ook een typische Nederlandse Verhoeven film, maar wel een tikkeltje beter dan Turks Fruit (een vergelijk ligt toch voor de hand aangezien de regisseur + hoofdrolspelers dezelfde zijn). Ik begrijp wel de populariteit van de laatste film ten opzichte van deze. Die straalt toch het vrijgevochtene uit van die jaren uit, wat destijds meer zal hebben aangesproken dan de historische setting van deze film. Die setting vind ik dan weer wat interessanter, al is de uitwerking nog steeds vrij oppervlakkig.

Gebaseerd op de autobiografie van een schrijfster die destijds zelfs als kanshebber op de Nobelprijs voor de literatuur werd gezien, voelt dit toch meer als typisch Verhoeven aan. Veel nadruk op seks dus, wat samen met voedsel de hoofdmotivatie van ieders daden in deze film lijkt te zijn. Alleen de hoofdpersone lijkt zich daarvan te onttrekken, maar blijkt naar het einde toe toch ook niet gespeend van opportunisme te zijn om het maar beter te krijgen. Niet al te diepgaand dus, althans in de figuurlijke zin.

De beelden zien er net als in Turks Fruit wat stoffig uit, op een mooie bootscène aan het begin na; de muziek valt wel wat meer op. Het hoofdthema van Van Otterloo is erg mooi, en verder past Offenbach ook wel bij de betreffende parkscène. Hier zit toch vooral het beetje extra in ten opzichte van Turks Fruit. Mede daarom een halfje extra ten opzichte van die film. 2*.

Aangename verfilming van Neel Doff’s autobiografische romans over haar jeugd en haar ervaringen in de prostitutie. Het fraaie camerawerk van Jan de Bont geeft de film een authentiek uiterlijk. Daarnaast is het verhaal, vooral vanwege het feit dat het gebaseerd is op echte belevenissen, boeiend genoeg om het over het algemeen nogal matige acteerwerk een beetje door de vingers te zien. De film behoort niet tot het beste werk van Paul Verhoeven, maar is zeker niet slecht.

Ach zo verkeerd was dit nog niet op fraaie wijze werd ons een blik op de geschiedenis van Nederland eind 19e eeuw getoond. Op kosten of moeite werd niet gekeken want destijds was het de duurste Nederlands film ooit gemaakt. De film is gebaseerd op de dagboeken met levensverhaal van prostituee /schrijfster Neel Doff. Daardoor is het meer een anekdotische verfilming geworden. Door Monique van de Ven's mooie en vrolijke verschijning als Keetje blijft de film een continue luchtigheid over zich heen houden. Terwijl op de achtergrond van de film, je de armoede ziet in Nederland, de daaruit voortvloeiende opkomst van het socialisme en ook de belabberde omstandigheden van vrouwen. Verder een vrij typisch Nederlandse film van die tijd. Wat betekent dat er niet werd geschroomd met banale zaken als poepen, scheten laten, verkrachting, zelfbevrediging van een vrouw of een mannelijke erectie. Dat soort scènes kwam maar weinig in andere cinema terug en door zijn hardheid en het expliciet tonen was het beslist geen Hollywood-film. Uiteindelijk leverde het wel regisseur Paul Verhoeven, cameraman Jan de Bont en acteur Rutger Hauer genoeg succes op om te kunnen slagen in Hollywood.