The Majestic (2001)

Weinig indrukwekkende tranentrekker die het hoofdzakelijk moet hebben van de werkelijk fantastische decors en goede sfeerschepping.

Helaas is de rest van de film zo afschuwelijk melig, dat ik er naar het einde toe gewoon niet meer tegen kon. Ook het voorspelbare verhaaltje wordt nodeloos lang uitgesponnen en is bij momenten nogal naïef en simplistisch. En vooral omdat het allemaal zo ontzettend lang duurt, kan je al lang van te voren voorspellen hoe het zal aflopen. Darabont probeert duidelijk om de sfeer van de klasieke Capra-films te imiteren, maar verzandt regelmatig in nodeloos sentimentele lofbetuigingen, waarin de hoofdrolspelers om de haverklap huilend in elkaars armen vallen.

Ook Jim Carrey doet zijn uiterste best om 'serieus' te acteren, maar komt over de hele lijn niet erg geloofwaardig over. Zijn acteerprestaties in The Truman Show of Man on the Moon waren wat dat betreft stukken beter.

Het beste stukjes uit de hele film vond ik nog de fragmenten uit de niet-bestaande klassieker 'Sand Pirates of the Sahara' (met Bruce Campbell als Held); een heerlijke knipoog naar de vervlogen Gouden Tijden van Hollywood. Maar voor de rest was The Majestic ronduit teleurstellend.

2 sterren.

Ondanks de toptitels The Green Mile en Shawshank Redemption op zijn CV is The Majestic van regisseur Darabont mij totaal niet tegengevallen. Een uitstekend filmpje met een interessant verhaal, dat erg boeiend wordt verteld. Ik vond de film dan ook geen moment te lang duren of beginnen te vervelen.

Verder zit de film bomvol met geweldig acteren. Carrey doet het erg goed en ook Laurie Holden speelt erg overtuigend. Martin Landau stal voor mij de show met een erg indrukwekkend en sterk stukje acteerwerk. Verder nog een aantal leuke bijrollen voor David Ogden Stiers, Bob Balaban en vaste Darabont- acteur Jeffrey DeMunn.

Majestic is zo nu en dan zeker wat aan de zoete kant, is af en toe behoorlijk overdreven en over-the-top en is zo nu en dan ook erg voorspelbaar. Vreemd genoeg keek ik hier abnormaal makkelijk over heen en heb zo alleen maar kunnen genieten van deze erg aangename film vol drama, humor en romantiek.

4 sterren.

Oh ja, en daarbij is het natuurlijk altijd top om die beste Bruce "The Chin" Campbell in een film te zien opduiken!

Toch wat onderschat (meester)werkje van Darabont. Verhaal is meeslepend en weet wederom bij mij alle emoties op te roepen die het wil. Carrey is geweldig als altijd... Een film die het verdient meer gezien te worden.

4*.

Ben ik het mee eens mooi verhaal een beetje romantiek ik dacht eerst dat het een komedie was omdat jim ubane carrey (of zoiets) in veel komedies speelt maar ja ik vond het jammer dat ik hem bij de vidiotheek had gehaal ik had hem liever zelf gehad

Goed drama met een excellente Carrey dat, in tegenstelling tot andere werken van Darabont, vaak vergeten word.

Je hebt van die films die echt op het randje balanceren tussen goed en slecht. The Majestic is daar één van.

Allereerst verdient Carrey een enorm dikke veer in zn reet voor de magistrale acteerprestaties die hij in deze film levert. Het is dan ook aan hem te danken dat de film niet in duigen valt. Andere pluspunten zijn de warme sfeer die film over t geheel uitdraagt. De kleuren, kostuums, het decor en de muziek, zorgen dat je echt in de sfeer meegezogen wordt.

Grootste manco aan deze film vind ik toch wel het script. Schrijver Michael Sloane heeft er toch een x aantal 'cheesy' scènes ingeschreven.. De twee meest tenenkrommende waren toch wel de volgende:
- Wanneer Harry Trimble (Landau) op zijn sterfbed ligt en Peter Appleton (Carey) hem bijna vertelt dat hij zijn zoon (Luke) niet is, bedenkt Peter zich op t laatste moment.. Verschrikkelijk slecht moment in de film.
- Wanneer Appleton dan wel aan Adele (Holden) vertelt dat hij Luke niet is, volgt echt de meest belabberde dialoog in de film. Erg jammer!

Het is dan ook aan het script te wijten dat deze film in mijn ogen in t schemergebied tussen goed en slecht blijft hangen. Erg jammer, want het verhaal verdient een overduidelijk goede film.

Poeff na the Truman Show, Man on the Moon en Eternal Sunshine of the Spotless Mind was ik natuurlijk al helemaal overtuigd van het talent dat Jim Carrey bezit. In the Majestic is Carrey weer fenomenaal bezig, wat is deze man veelzijdig zeg. Ik heb echt genoten.

Het uitgangspunt van het verhaal is zeer leuk, moet zeggen dat ik de hele sfeer die de film uit ademde ook erg mooi vond. Het verhaal neemt lekker rustig tijd om alles te vertellen, wat er voor zorgt dat alles wat er gebeurt in de film ook echt geloofwaardig is. Soms heb je wel is in films dat je zou willen dat iets wat meer uitgediept zou moeten worden, zulke gaten heeft deze film niet. Het laat je met een volledig tevreden gevoel achter, al kan ik best begrijpen dat mensen deze film te lang zouden vinden, hier en daar voelt het soms ook net even te langdradig aan.

Het is allemaal verder een mierzoete boel, een film als dit moet je echt liggen denk ik, het balanceert soms op het randje, maar bij mij aan de goede kant. Heb me nergens eraan geërgerd o.i.d.

Het einde is natuurlijk uit het boekje, nergens gewaagd, maar wel heel erg emotioneel, wat werkte bij mij. Dit gecombineerd met de lekkere ouderwetse muziek maakten deze film toch wel een unieke kijkervaring.

Darabont en Carrey hebben het wat mij betreft weer gefikt!

4*

Niet echt aan mij besteed, dit soort sprookje. Deed me wat denken aan een Big Fish, hoewel minder feeëriek. Is allemaal nogal sentimenteel, vind ik.

Op zich best degelijk, maar eigenlijk toch een duffe bedoening wat mij betreft. En dan die vreselijke finale . Darabont had waarschijnlijk een emotionele climax voor ogen na dik twee uur, maar mij beviel het allemaal niet zo goed.

Gewoon niet mijn soort cinema, maar nog net 2,5*.

Gisteren gezien op groot scherm in een bescheiden maar erg gezellig filmhuisje. De film zal me grotendeels bijblijven omwille van de nogal chaotische inleiding door Antwerpens markantste filmregisseur: Robbe De Hert. De beste man stond erop om na afloop een filmbespreking te houden met het publiek. Aangezien we maar met een hanvol waren, resulteerde dit in een vermakelijk onderonsje waarin hij op schalkse wijze allerlei interessante wetenswaardigheden uit "de cinema" met ons deelde.

De film zelf dan. Zonder de in het oog springende affiche was ik hem waarschijnlijk nooit gaan zien. De afbeelding ademt de jaren '50 en dat was in de film net zo. Kostumering, muziek, ... maar vooral de scènes die zich afspelen in The Majestic bioscoop hebben iets "magisch".

Met Darabont aan het roer weet je dat je een sentimentele film kan verwachten. Dat is met The Majestic niet anders, maar tot op zekere hoogte wordt die zeemzoete toon wel gerechtvaardigd door de drijvende verhaallijn: de identiteitscrisis van een B-filmscenarist die aanzien wordt voor een lokale oorlogsheld en zich gaandeweg gaat spiegelen aan de persoon die hij niet is, maar wel wil zijn. De metamorfose die hij vervolgens doormaakt (van zelfzuchtige lafaard tot idealist) is uiteraard geromantiseerd, maar ze levert wel een prachtige slotredevoering op. Toch verkies ik persoonlijk de nuchtere vorm, zoals bv. in 12 Angry Men.

Leuk om Carrey weer eens in een serieuze rol tet zien maar verder niet meer dan doorsnee.

Van het verhaal moet de film het niet hebben want je kunt het verloop van verre al zien aankomen. Dit wordt prima gecompenseerd door de goed spelende Carrey die de film zijn verschillende gezichten geeft. Daarnaast wordt het dorp op een sfeervolle en kleurrijke wijze neergezet wat het qua dat tot een prettige kijkervaring maakt.

Door het vele sentiment wordt het psychologische aspect een beetje ondergesneeuwd, en dat is juist wat ik nu interessante aan dit verhaal vind. Hier en daar zijn er zeker wat mooie scenes te bespeuren maar was het voor mij wachten op het voorspelbare eind.

Zeker een aardige film die het vooral van Carrey moet hebben om interessant te blijven. Een tegenvaller.

3*

Gewoon een aardige drama maar meer ook niet. Normaal speelt Jim Carrey altijd komische rollen maar hier speelt hij toch min of meer een serieuze rol en hij deed het best aardig. Het verhaal is best leuk gevonden maar helaas bevat het ook ook veel clichés en is het te voorspelbaar waardoor het allemaal net niet is. Slecht is de film zeker niet en hij kijkt ook lekker weg. De cast deed het best aardig en Laurie Holden zag er niet slecht uit.

Eindelijk.. sinds een zeer lange tijd heb ik deze herbekeken. Jim Carrey was vroeger mijn favoriete acteur en is de reden dat ik op MovieMeter zit. Ik genoot erg van zijn komedies. Zijn serieuzere films kon ik toen nog niet zo waarderen. Ik wil ze allemaal nog eens herzien (Man on the Moon, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Truman Show). Maar ik begon met die ene wat ik vroeger al goed vond.

En dat was The Majestic. Ik weet niet waarom deze me al vroeger aansprak, maar dat was wel het geval. Nu nog steeds. Jim Carrey is komisch.. maar kan ook prima het serieuzere werk aan. Dat laat hij in deze film zien. Ik vond zijn rol echt heel erg goed. Maar daarnaast is ook de rest van de cast overtuigend. Het verhaal is erg mooi en blijft boeiend. Hij duurt wel lang, en misschien wordt hij op het einde een beetje lang maar daardoor nog niet echt saai. Ik vond zelfs de rechtszaak een interessante scene. En het eine is ook leuk. Daarnaast heeft de film een bepaalde, warme sfeer die hij de hele tijd bij zich draagt. De restoratie van The Majestic is ook erg leuk om te zien. En natuurlijk een erg vreemd moment waarop Peter zijn eigen film ziet en weet wie hij is. Wederom overtuigend geacteerd door Carrey.

Misschien is de film een klein beetje zoetsappig. En hij is ook niet zo goed als de twee bekendste titels van Frank Darabont. Maar desondanks dat vind ik dit toch een bijzonder filmpje. Het simpel, maar wordt wel erg goed in beeld gebracht. Het hele verhaal kwam ook goed op me over. Ik ga hem daarom dan ook niet veel verlagen in cijfer. Want het blijft een mooie film. Dat vond ik 5 jaar geleden.. en nu dus nog steeds!

4,5*

Wederom zien we Carrey weer eens in een serieuze rol en dat kan die zeker (wat die zeker heeft bewezen in eternal sunshine...) Mooie film, mooi en redelijk origineel verhaal en goed acteerwerk...

Een sentimentele krachttoer met een suikerzoet laagje van Frank Darabont, die bij mij iedere keer wel een snaar weet te raken. Altijd eigenlijk altijd al een zwak voor deze prent gehad.

Een prachtige speelfilm, wat mij betreft geen drama, die uiterst rustig maar niet minder aandoenlijk zijn weg zoekt met veel feel good en sentimentele momenten. Hoewel ik snap dat mensen het over the top zullen vinden, klopt het wat mij betreft precies, met de nostalgische uitstraling en de fijne '50 sfeer, maar vooral het verhaal dat exemplarisch geweest zal zijn voor steden, dorpen en zelfs families doet mij wel wat. Het slaapstadje schud wakker wanneer een van de meest gedenkwaardige karakters lijkt terug te keren en dat terwijl het stadje haar meeste toekomst verloren leek te hebben door het offer aan WO2. Aandoenlijk is toch te zien hoe graag ze één van de verloren zonen zo graag weer in de armen willen sluiten, wat eigenlijk alleen nog maar andermaal benadrukt wat voor litteken al dat verlies is van jonge mensenlevens. Luke wordt onmiddellijk opgenomen en ik moet zeggen dat het me geenszins een slecht plekje lijkt, vooral als je Laurie Holden zo nu en dan eens van de hik af mag helpen. Naast zijn eigen twijfel en ontdekkingen, vind zijn verleden hem letterlijk, en ontpopt hij zich voor de commissie alsnog nog tot iemand die hij dacht niet te durfde te zijn en waar de mensen in het dorp hem juist wel voor zagen.

Bijzondere sobere en prima rol van Carrey, vallen de vele bekende gezichten op met Landau, Whitmore die heerlijk scherp is in het begin, Stiers, DeMunn, Rifkin, Balaban en Holbrook. Daarnaast is Holden erg prettig voor het oog. De soundtrack werkt overigens aanvullend mooi op de film met kwetsbare doch mooie melodieën. En als laatste toch een verscheidenheid aan boodschappen die je uit de film kan halen zoals bijvoorbeeld naastenliefde, hoop en vooral de breuk en keuze van Peter met het eerdere leven van roem, geld en ego om in een slaapstadje een bioscoop te gaan bestieren. Niet bepaald een droombestaan maar wel iets met voldoening en gevoel. Ik vind daar weinig verkeerds aan, wellicht wat te zoet voor sommigen maar ik vind het geheel absoluut een bepaalde charme hebben.

Gewoon een mooie film.

Goeie film over een scriptschrijver in de problemen die na een ongeluk zijn geheugen verliest. De film speelt zich af begin jaren '50 en is in die hoedanigheid prima aangekleed. Er is ook een fijne nostalgische sfeer naar het oude Hollywood. Een mooi verhaal en alhoewel het wellicht best wat korter had kunnen zijn, zijn 3.5 sterren toch op hun plaats.