Fantômas Se Déchaîne (1965)

De strijd tussen Fantômas en Juve, deel II

Eergisteren zag ik voor het eerst het eerste deel van de Fantômas trilogie. Ik was er in zijn geheel niet mee bekend en zag het eigenlijk alleen puur voor Louis de Funès. Nu dat eerste deel viel me eigenlijk goed mee en ik was dan ook benieuwd hoe het verhaal zich verder ging ontwikkelen vermits het eerste deel wel veel ruimte liet voor een vervolg. Gisteravond ineens maar eens opgezet en hoewel ik het niet had verwacht, vervolgen zijn meestal minder, is dit nog altijd een erg vermakelijke film.

Vooral omdat er deze keer wordt gekozen voor een duidelijke omlijning van misdaad en humor. Fantomas komt op zich niet enorm veel in het verhaal voor (toch niet in zijn grijze masker vorm) maar er wordt meer geconcentreerd op de capriolen van commissaris Juve en de zijnen. Dit zorgt voor een vlotte film waar eens regelmatig mee gelachen kan worden. Vooral omdat het nu meer bedoeld is als een parodie op James Bond in plaats van de Franse tegenhanger ervan te zijn. Fantômas deel 2 eindigt wederom op eenzelfde manier als het eerste maar daar was ik deze keer al meer op voorbereid waardoor het me niet zo hard stoorde als in zijn voorganger. Meer zelfs, het maakt me nog nieuwsgieriger naar de derde film en het slotstuk van de reeks. Qua verhaal is dit wel vrij vermakelijk te noemen. Het idee van het ontvoeren van geleerden om een superwapen te maken komt mij enorm bekend voor, volgens mij uit een Jommeke album, maar het werkt vrij goed. Voor de rest zitten hier iets minder spectaculaire scènes in dan zijn voorganger al was de parachute scène aan het einde van de film, en zoals aangeduid wordt op de eindcredits is het de eerste in zijn soort, knap gedaan.

Louis de Funès lijkt hier meer op zijn Gendarme personage dan in de voorganger. Dat komt omdat er veel meer ruimte is voor zijn uitbarstingen en dat vind ik toch nog altijd één van zijn grootste pluspunten. De manier waarop hij maar kwader en kwader wordt past perfect bij het beeld dat ik van de Fransen heb (hoogstwaarschijnlijk gevormd door Louis de Funès zelf) en ik kan er naar blijven kijken. Het is te hopen voor Jean Marais dat hij goed betaald werd voor deze reeks want waar hij in het eerste deel zowel Fantômas als Fandor speelt, komt er hier nog eens een derde personage bij, namelijk Lefèvre. Marais blijft in ieder geval nog altijd een uitstekend wederwoord tegen de drukte van de Funès en blijft zijn rol met verve spelen. Het leuke aan de film is ook dat alle hoofdpersonages uit de vorige film nog altijd door dezelfde acteurs worden vertolkt. Zo is de mooie Mylène Demongeot wederom van de partij als de verloofde van Fandor. Ze lijkt er zowaar nog mooier op zijn geworden en Hunebelle weet dat aspect dan ook nog goed uit te spelen. Ook leuk om Jacques Dynam in een iets grotere bijrol te zien verschijnen als de knullige rechterhand van Juve, Bertrand.

Een weliswaar verouderde film (die 'gadgets'!) die echter wonder boven wonder blijft boeien. Het verhaal heeft een leuk uitgangspunt maar het zijn vooral de rollen van de Funès en Marais die dit naar een hoger niveau weten te tillen. Ik ben benieuwd of het derde deel van eenzelfde niveau zal zijn, ik hoop van wel want anders is het wel een lelijke anticlimax.

3.5*

Dit was de opvolger van het leuke eerste deel "Fantômas (1964)", waarbij de bekende Franse komediant Louis De Funès lekker opdreef was. Waar in het eerste deel het verhaal nog leuk en goed (als kind zijnde vond ik het destijds ook spannend) was, daar is deze film wat minder in geslaagd. Dit geldt zowel voor de uitvoering van het verhaal als het verhaal zelf, wat een beetje aan de flauwe kant is. Maar toch weet Louis De Funès er nog iets leuks van te maken (vooral natuurlijk door zijn typische humor) waardoor ook deze film zich nog lekker wegkijkt. Ook Jean Marais als wederom Fantômas deed het verdienstelijk. Gewoon een redelijk vervolg, maar meer ook niet.

Het eerste uurtje is beslist genietbaar met het grappig intrige (de decoratie met de anticlimax, de persoonsverwisselingen...) en de Funès in goede doen maar daarna kunt ge het voor bekeken houden : herhalingen en al te clichématig (Bondsituaties) en gek-absurd.

Alweer de tweede uit de reeks en lag wel in de lijn van de vorige. Nu met wat meer snufjes, een beetje meer James Bond gericht. Tof dat de originele cast weer mee deed.

Op naar het laatste deel.