Capturing the Friedmans (2003)

Het lijkt wel alsof ik naar een geheel andere documentaire heb gekeken dan de fam FK/DF.

Nee hoor, een documentaire hoeft je niet alles uit te leggen; een documentaire mag ook je verstand prikkelen. In Capturing the Friedmans gebeurt het laatste, omdat het duidelijk is dat de gehele waarheid niet bekend is.

De documentaire is vakkundig in elkaar gemonteerd en dankzij de camcorder-hobby van de familie Friedman krijgen we uniek materiaal voorgeschoteld.

Maar de tagline van deze documentaire, Who do you believe?, zegt alles. Mijn gevoelens en gedachten werden iedere keer hevig door elkaar geschud. En nog steeds heb ik geen 100% volwaardig antwoord. En dat is de kracht van deze documentaire, maar is tegelijkertijd ook haar zwakste punt (zie reacties fam FK/DF).

Op de al eerder genoemde epiloog na een geweldige docu. Uitermate fascinerend...

4,5*

Interessante docu met zelfs fascinerende stukken, ongemakkelijk kijkvoer. Film die inderdaad vooral vragen oproept ipv ze te beantwoorden. lastig te beoordelen, 3 sterren dan maar...

Ondanks dat er duidelijk een poging is gedaan om alle kanten van het verhaal te laten zien vind ik dat het standpunt van de maker er toch vrij duidelijk doorheen schijnt. Ook af en toe door verklaringen bewust na elkaar te monteren. Nou zijn er behoorlijk goede argumenten voor het standpunt dat de ten laste gelegde feiten niet kloppen, dat Jesse volledig onschuldig is en dat Arnold pedofiel was en wel wat lichtere vergrijpen op zijn geweten heeft. Helemaal als je wat verderleest (over het verhoren van kinderen bijvoorbeeld en over massahysterie rondom vermeende massale seksueel misbruikzaken in met name de tweede helft van de jaren '80 en begin jaren '90 en de gevaren van een rechtssysteem waar je doormiddel van gedeeltelijke bekentenissen strafvermindering kunt krijgen.)

Het is ook een documentaire waar dingen die je in de media niet ziet in zo'n mediarechtszaak ingevuld worden.En dat is vooral de kracht van de film. Het blijkt toevallig zo te zijn dat de familie enorm veel homevideo's heeft gemaakt. Dus zien we bijvoorbeeld het dansen en toneelspel voor de rechtbank ineens in de context en zie je bij de extra's op de DVD zelfs het feestje dat de leerlingen van Arnold organiseerden ter gelegenheid van zijn pensionering. De veroordeelden worden mens. De rechtbank een podium, de homevideo's de backstagebeelden.

Ik vond het maar een merkwaardig gebeuren dit. Dat is soms positief, maar zeker niet altijd.

Van de ene kant zou je kunnen zeggen dat de invalshoek erg slim is, aangezien er toch niets zeker is in deze zaak, dus dat komt zo ook over op de kijker.

Aan de andere kant... wat moet ik hiermee, het doet me een beetje aan Elephant denken. Ze laten van alles zien en het ene zou tot het andere kunnen leiden of toch weer niet. Allemaal nutteloze theorietjes en balletjes opwerpen onder het mom van 'laat het maar over aan de interpretatie van de kijker' (die natuurlijk nog net zoveel weet aan het begin van de film als aan het einde aangezien hij puur een collage beelden ziet die geinterpreteerd zijn door de filmmaker.) Super pretentieus dus.

Hierin krijg je een halucinant beeld te zien van een, op't eerste zicht, normale en welstellende Amerikaanse familie, maar schijn bedriegt...

De vader van de familie, een ietwat timide figuur, wordt ervan beschuldigd zich aan kinderen uit de buurt te hebben vergrepen.

Zijn zoons en vrouw reageren vol ongeloof, hoe is het mogelijk dat hun liefhebbende vader zoiets zou hebben gedaan...?

Gaandeweg krijg je een beter zicht op wat zich daadwerkelijk in dit gezin heeft afgespeeld, naar't einde toe denk je hélemaal anders over dit modelgezin

Het bijzondere aan deze documentaire is, dat het meeste filmmateriaal afkomstig is van de familie zelf, die namen zowat alles wat er binnen hun gezin gebeurde op met een videocamera, weird huh

6/10

Hij kon me genoeg boeien om tot't einde uit te zien, maar 't is er eerder een voor de écht geinteresseerde docu-kijkers onder ons, want dit vraagt enige inspanning

Deze eens bekeken en het was een speciale film/documentaire. Het was wel een erg speciaal gezin. Oké de man heeft waarschijnlijk niet al die kinderen misbruikt en de politie heeft wel erg onorthodoxe ondervragingsmethodes gebruikt (hopelijk hebben ze er ook iets van geleerd), maar totaal onterecht is hij toch niet opgepakt.

Misschien het de docu ook wat dieper moeten ingaan in de gezinssituatie van die man toen hij klein was. Tja de waarheid zullen we wel nooit weten.

Al bij al een docu die 'k eens de moeite vond om te bekijken, maar het zal wel bij een keertje blijven.

Erg sterk documentaire over de Friedmans, een dysfunctionerende familie, waarvan de vader en de jongste zoon beschuldigd worden van kindermisbruik. Maker Jarecki doet de hele geschiedenis op een boeiende manier uit de doeken en laat gaandeweg verschillende kanten van het verhaal zien. Hierdoor wordt het wel gecompliceerd voor je als kijker om een zorgvuldig oordeel te vormen. Dat hoeft echter ook niet, het geeft genoeg stof tot nadenken. Wat waarheid en niet de waarheid is, is bij dit soort zaken lastig vast te stellen, zeker als er verkeerde ondervragingstechnieken gebruikt worden. Of ook als je vermoedt dat familieleden niet het achterste van hun tong laten zien.

Het mooie van deze docu is dat Jarecki geholpen wordt door een utigebreide collectie van home-video-beelden van de Friedmans, die ogenschijnlijk laat zien dat het gezin gelukkig is. Als het proces van start gaat tegen de vader en vervolgens de zoon, blijven de twee oudere zoons door met filmen, wat nog een hoop interessante en indringende verwikkelingen binnen de familie oplevert. Uiteindelijk bleef ik min of meer verward achter na het zien van deze docu. Je blijft zoeken naar antwoorden naar het hoe en waarom van het gedrag van gezinsleden.

Een redelijke documentaire over een zeer eigenaardig gezin, en een zaak, waarvan de eindjes bijzonder lastig aan elkaar te knopen zijn. Er zijn zeker schuldigen en sommige zaken lijken wel terecht, maar het is en blijft lastig te beoordelen.

Ondanks dat je de zaak van diverse kanten belicht ziet, gooit de maker er zijn eigen mening toch wel duidelijk doorheen. Daarnaast worden er zoveel theorieën op losgelaten, dat je aan het einde nog niet heel veel wijzer bent. De toevoeging van de home-videobeelden vond ik overigens wel goed en werkt soms verfrissend.

Toch kon het me richting het einde toe allemaal niet zo heel erg meer boeien, als toen ik begon met kijken. Het onderwerp is zeker interessant, maar de uitwerking is dat slechts een beetje.

2,5*

Zeer intrigerende documentaire die met compassie wordt verteld. Het is lang geleden dat ik zo geraakt was door een docu. Wat is dat Amerikaanse rechtssysteem toch een drama..

Heel indringend en confronterend. Een documentaire heeft altijd een voyeuristische inslag, maar doordat de maker gebruik maakte van privé filmbeelden van de Friedmans, krijgt het woord voyeuristisch een extra dimensie. Als kijker voelde ik mij hierdoor soms wat ongemakkelijk.

De documentaire geeft geen antwoord op de ultieme schuldvraag. De documentaire toont wel aan dat geen hoofdrolspeler (zowel van de kant van de familie als van politie en justitie) vrij van schuld is. in welke vorm dan ook.

De maker neemt niet direct stelling, maar toch sijpelt zijn overtuiging aan het einde door als hij de betrokken detectives vraagt naar hun ondervragingstechnieken m.b.t. de slachtoffertjes.

De maker verlaat hier even het objectieve pad, maar dat was voor mij allerminst storend. Ik vond het eerlijk gezegd wel opluchten om bij de hand te worden genomen om (net als de maker) toch nog even lekker stelling te kunnen nemen.

Uitstekende documentaire over een gezin waarbij vader en zoon beschuldigd worden van misbruik van kinderen. Een bizar verhaal dat zich afspeelde eind jaren '80 en waarbij de direct betrokkenen aan het woord komen hierover. Het meest boeiende aan deze documentaire zijn de vele home-video's van het gezin van de tijd waarin dit alles zich afspeelde. Dit geeft wel een unieke en intieme kijk.