Bambi (1942)

Mooie animatiefilm

Dacht vroeger altijd dat het een meisje was,terwijl de hele tijd 'PRINS Bambi' gezegd word

Goede tekenfilm. Al heel oud, en voor die tijd toch wel erg goed gemaakt.

Vind het verder een vrij saaie en niet echt boeiende film, maar moet nog altijd huilen als Bambi's moeder word doodgeschoten, Ik loop nu al vol met tranen.

Verder is het wel een vermakelijke film hoor, met enigszins kleine hoogte puntjes.

Mnee.

Jeugdsentiment is het zeker. Volgens mij de eerste film die ik ooit in de bios gezien heb, samen met m'n ouders. Jammer genoeg gaat de herinnering meer over de ervaring dan de film zelf, daar wist ik amper nog wat van.

Wat opvalt is dat Bambi eigenlijk erg weinig vlees in de kuip heeft. Het is al een erg korte film, maar er gebeurt verder ook echt geen bal. De helft van de film is gevuld met dartele tekenfilmdiertjes die rustig hun ding doen of het nodig vinden te zingen. De overige tijd wordt bestaat aan een "full circle", Bambi van baby tot trotse vader.

De dood van de moeder is amper sentimenteel te noemen, het is een klein blipje binnen de film dat eigenlijk amper aandacht krijgt. Visueel ook wat tegenvallend, de score is vooral véél te aanwezig, maar het is dan ook bijna een halve musical.

Had echt moeite om wakker te blijven, wat toch apart is voor een film die amper een uurtje duurt. Mnee, heb al veel betere Disney classics gezien.

1.0*

Heb sinds kort weer eens naat bambi en er valt 1 ding wel op in de film.

De jonge bambi ontmoet een meisje hert ganaamd feline en ze heeft mooie blauwe ogen, maar als feline volwassen is dan heeft ze ineens gele ogen.

Maar tegen het eind van de film heeft ze toen ze een tweeling kreeg waren haar ogen weer blauw.

Dat viel me wel op maar de film op zich vind ik wel leuk en een geweldige muziek!

Ben gestart met de grootste disneyklassiekers opnieuw te kijken. Begonnen met een, waarvan ik niet zulke hoge verwachtingen had. Dan denk ik toch meer aan Sneeuwwitje, Pinokio, Dumbo of delen van Fantasia.

Maar Bambi blijft een leuk, lief en kleurrijk sprookje. De momenten waarop Bambi leert lopen, vriendjes maakt, het voor het eerst regent of sneeuwt of wanneer ze verliefd worden, zijn warme scenes. Feelgood cinema op zijn Disneyst. Niet echt speciaal, maar zeker wel leuk.

De combinatie van dierenmanieren, met menselijke trekken is best slim gedaan. In veel animatiefilms van nu zijn het eigenlijk gewoon dieren die zich gedragen als mensen.
Het duurt lang voordat de spanningsboog zich aandient, maar Bambi is op momenten ook dramatisch best sterk (Bambi's moeder die doodgeschoten wordt, de komst van de mensen of de bosbrand). Ik kan me best voorstellen dat dit indruk maakt op de allerkleinsten, hoewel ik niet meer goed weet wat voor indruk het bij mij achter liet. Animatie is op veel vlakken achterhaald, maar vond het er overwegend gewoon prima uitzien hoor. Niet storend in elk geval en op momenten zijn de details zelfs erg goed uitgewerkt.

Bambi is misschien wat kinderachtiger dan ik gehoopt had. Wat dat betreft is Pixar w.m.b. beter in vermaak voor de hele familie. Maar goed, dit blijft na 70 jaar opvallend makkelijk overeind. 3,5 voorzichtige sterren, worden 3,5 verdiende sterren.

wil ik barbie intypen krijg ik bambi... wat is dit?

Als je barbie intypy krijg je gewoon barbie hoor.

Tja, wat moet ik hier nou eens aan geven. De film leunt, net zoals bij bijvoorbeeld Sneeuwwitje, erg op de gedragingen van alle lieve diertjes. Die, zoals ik inmiddels gewend ben van Disney, wel weer ontzettend lief en grappig en goed geanimeerd zijn.

Best leuk om even te kijken, maar qua verhaal heeft het toch wel te weinig om het lijf vind ik, af en toe leek het alsof ze Fantasia nog eventjes dunnetjes overdeden, met al die seizoensindrukken en muzikale stukken.

Wel gewoon weer mooi.

net 3,5*

Aan de ene kant is het een voordeel dat er weinig dialoog zit bij sommige stukken, maar de muziek is aan de andere kant dan weer dermate vervelend in deze film dat ik m maar moeilijk kan uitzitten elke keer.

Lijkt me een complot.

Inderdaad. En ook wel terecht volgens mij. Ik herinner me dat ik Bambi erg mooi vond toen ik hem zag als kind in de bioscoop (iemand enig idee in welk jaar van begin jaren '90 deze film een rerelease heeft gehad in Nederland?), maar waar ik veel Disneys tot toch een heel eind in mijn tienerjaren bleef kijken viel Bambi al snel af, samen met Dumbo overigens. Maar waar Dumbo me inmiddels weer weet te overtuigen doet Bambi dit niet. Dit komt vooral omdat de film twee kanten heeft, waarvan er één niet sterk is.

Het sterke deel is het tweede deel, waarin Bambi volwassen wordt, door te vechten tegen een rivaalhert die op Bambi's liefje uit is, het ontsnappen aan het vuur en de honden, de relatie van Bambi tot zijn vader en natuurlijk de spookachtige moeder. Tijdens deze wat duistere momenten maakt Bambi nog steeds indruk. Het is meer een film over volwassen worden dan Disney ooit nog heeft weten te maken, met uitzondering van The Lion King, die hier trouwens flink leentjebuur speelt. Overigens is het niet de dood van de moeder die het meeste impact op me maakte. Ook geen feest natuurlijk, maar wat me echt angst aanjaagde als kind was die scène waarin zo'n kwartel zich verstopt onder het gras en een jager hoort naderen om vervolgens in paniek weg te vliegen en neergeschoten te worden. Enorm claustrofobisch moment. Nog steeds enigszins akelig.

Minder is het eerste deel, het kinderdeel. De onbezorgde vroege jaren van Bambi. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het vrij moeilijk had met de eerste 30-40 minuten, die misschien niet het slechtse zijn wat Disney ooit gedaan heeft, maar wellicht wel het saaiste, met uitzondering van de minste momenten van Fantasia. Bambi die leert lopen, praten en schaatsen konden mij gewoon niet boeien. Er is daar geen balans tussen momenten voor kinderen of volwassenen, niets om de oudere kijker erbij te betrekken. Na een half uur die uit bijna niets anders bestaat dan dartele diertjes was ik het allemaal wel zat. Zelfs Thumper vond ik eigenlijk gewoon helemaal nergens meer leuk of grappig, om van Flower nog maar te zwijgen. Het mist ook gewoon dat unieke gevoel van ontdekking dat bijvoorbeeld Totoro later wel zou hebben. Ook een film voor de kleintjes, maar toch wat meer dan praat- en looplessen.

Wat die vroege scènes ten dele redt is de mooie animatie. Achterhaald noemen sommigen het, maar de olieschilderingen zijn echt uniek en geven de film een eigen sfeer en gevoel. Het bos is echt heel mooi gedaan. Ook is er duidelijk veel aandacht besteed aan de complexe animatie van de herten. Disney was daardoor geobsedeerd schijnt het. Minder was de muziek. Niet zozeer de nadrukkelijk aanwezige score, al doet die soms wat te bombastisch aan, maar vooral de paar liedjes, die overigens in tegenstelling tot wat Onderhond in zijn recensie zegt niet door de personages gezongen worden. In plaats daarvan is er gekozen voor een nogal zwaarmoedig zingend koor die bijzonder onaantrekkelijke liedjes ten gehore brengen over triviale zaken als de regen.

De combinatie van het goede en het slechte vindt een balans in het midden. Bambi is nog vrij sterk als coming-of-age-film, maar er is teveel dat niet werkt om het tot een meesterwerk te blijven zien. Het blijft bij een verre herinnering dat dit als kind geweldig was. Het is een van de meest iconische Disneys, maar voor mij een van de minste films van die animatiestal.
3*

eigenlijk zingen de dartelende diertjes nooit, maar zit er gewoon veel muziek in.

Nog eens deze klassieker her bekeken, want 'k was eigenlijk al heel veel vergeten.

De film bevat vooral heel wat dieren en naast Bambi natuurlijk springen vooral Stampertje (met z'n stampende pootje ) en Bloemje er uit. Ook heel wat vrolijke muziek zorgen dat dit een echte klassieker is.

Een film die na al die jaren nog steeds stand kan houden.

Een oude tekenfilm inmiddels, maar de tekeningen hebben nog niets aan kracht ingeboet. Het ziet er erg mooi uit allemaal. Verder steekt het verhaal leuk in elkaar, en komen er leuke memorabele karakters opdraven. Een klassieker in zijn Genre. 3,5 Ster.

De laatste film die ik in 2011 heb gekeken is een herziening van Bambi geworden. Wat me opvalt bij de oudere Disneys is een matige verdeling tussen intro, middenstuk en afsluiting. Maar wat wil je, deze film duurt net een ruim uur. Was het geld in de jaren 40 op? Films als Snow White en Fantasia namen wel de tijd, films als Dumbo en Bami hebben een uurtje. Ik vond Bambi namelijk erg goed beginnen. De film kent een hoge ''ahhh, wat schattig zeg''-factor. Bambi is schattig, de andere bosdieren zijn schattig, de liefde tussen Bambi en moeder is schattig, Bambi op het ijs is schattig...en toen zat er al een 40 minuten op en moest het echte verhaal eigenlijk nog beginnen.

De dood van Bambi's moeder is triest, maar de scene zelf vond ik eigenlijk niet meer zo bijzonder. Veel te kort, veel te gehaast. Dat hebben ze in The Lion King toch wel beter uitgewerkt met Scar-Mufasa. Dit probleem had een film als Snow White overigens ook, ondanks dat die film nog een stuk langer duurde. Het is wel leuk hoor, een lange intro, maar werk het restant dan ook goed uit. Plots is Bambi groot, breekt er brand uit, is hij heldhaftig en zit de film er weer op. Hmm.

Maar laten we niet te negatief eindigen. Ik heb namelijk best wel van deze herziening genoten. Toch wel 1 van de beste Disneys die ik heb gezien.

3,5* blijven staan.

De twee films die je als laatste noemt komen uit de oorlog. De eerste twee niet. Maar het klopt dat het bij zowel Bambi als Dumbo schort aan een goed lopende verhaallijn/spanningsboog. Dat viel me pas bij Cinderella ook op. Die heeft ook een zeer lang intro en het bal en het schoentje zijn voorbij voordat je er erg in hebt.

Ik had de link met de oorlog ook gelegd, alhoewel ik me afvraag of je dankzij een oorlogs de films niet een half uur langer had kunnen maken.

Overigens hebben the three Caballeros en Saludos Amigo's (kan een spelfoutje in de namen zitten) hetzelfde zie ik. Maar die ga ik in 2012 eens opzetten.

Ik mis inderdaad een spanningsboog ja. Na een goede opbouw verwacht ik ook een sterk middenstuk en passend slot. Dat lijkt er steeds in te schieten. Net of ze het dan wel genoeg vinden en er even een einde aan breien.

Beetje saaie en fragmentarische Disney. Het verhaaltje is enorm leeg en draait eigenlijk enkel om de cyclus van het leven voor een stel dieren en met name Bambi, meer is het niet. Het fragmentarische komt geheel tot uiting in de sterfscène van de moeder. Ik heb geen idee waar het treurige in zit, want van een goede karakterontwikkeling is tot dat moment geen sprake en de scène is voorbij voordat je het door hebt. Nee, de simpele aanpak van Disney is te waarderen, maar de middelen zijn te karig om van een warme film te kunnen spreken. De diertjes hebben te weinig impact en ook de animatie, hoewel baanbrekend, wil de lading niet dekken. Matig.
2,5*

een van de vroegere disneyfilms, maar deze mag er zeker zijn. Personages zijn op zich goed uitgewerkt, al had er misschien iets meer aandacht besteed mogen worden aan de ouder wordende Bambi. Het ene moment is hij heel jong, het ander moment is hij oud

Nu goed, zoals eerder gezegd vind ik dit toch een van de betere Disneyfilms uit die jaren. 3.5* blijft dus zeker staan!

weet je dat bambi niet getekent is maar geschilderd

sorrie voor spellings fouten ik heb dyslektie

Een prachtige ouderwetse "1942" animatie film...

Mooi gemaakt, het is wel stille achtergrond geschilderd,

Ontroerend verhaal...

Uitstekend mooi gerestaureerd HD kwaliteit...

Gezellig achtergrond klassieke muziek (DTS-HD 7.1)...

Het is al meer dat deze film gezien, toen ik jeugd was, was heel mooi

animatie film...

Jammer dat deze film heeft alleen 4:3 beeld, geen breedbeeld...

Het is wel moeite waard...

Erg mooi, vooral de geweldige achtergronden springen in het oog.

Het verhaal is niet veel soeps, maar gezien de korte speelduur stoort dat niet echt. Wat resteert is een nogal gestructureerde weergave van opgroeien en alles wat daar bijhoort. Iedere pijler in het volwassen worden wordt getoond, en op die manier is Bambi misschien wel de meest educatieve van de vroege Disneys.

De figuurtjes zijn leuk en de gags zijn met mate gedoseerd doorheen het verhaal. Een ander pluspunt is dat de beesten niet om de haverklap in zingen uitbarsten, in de plaats is er gekozen voor een nogal prominente, mooie score. Mooiste scène is het gevecht met het ander hert, erg mooi in beeld gebracht.

3,5* : vertederende film, die lang niet zo zielig is dan ze in mijn herinnering stond opgetekend.

Bambi is misschien wel de Disney met het hoogste jeugdsentiment voor mij.

Wat heb ik vroeger vaak gehuild om de dood van Bambi’s moeder. Het is vermoedelijk tevens de Disney die ik het vaakst gezien heb. We hadden de film op videoband en gezien de korte tijdsduur was het ideaal om deze af en toe eens op te zetten. Wat bij Bambi ten eerste opvalt is de mooie animatie. Waar een film als Dumbo behoorlijk verouderd oogt, daar heeft Bambi daar op dat gebied nauwelijks last van. De dieren zijn zeer mooi getekend en je kunt zien dat er erg veel werk in is gaan zitten.

Het eerste gedeelte heeft een hoog aaibaarheids gehalte, maar is zeker niet het boeiendste gedeelte. Vooral de muziek is wat tegenvallend en daarnaast is het allemaal wat eentonig en kinderlijk. Het moment dat Bambi volwassen wordt, leeft het verhaal ook duidelijk op en wordt het inhoudelijk een stuk boeiender. Het gevecht met een mannelijke rivaal, is erg mooi en tot het einde toe blijft het dan sterk. Wel eindigt het vrij plotseling, tenminste het gaat allemaal nogal snel, maar op zich is dat ook wel weer logisch bij zo’n speelduur.

Bambi is een goedgemaakte Disney klassieker, al blijft het wel zo’n typische film die in de herinnering altijd nog beter was. Normaal gesproken schommelt de score tussen de drie en drieënhalve ster, maar vanwege het sentiment kies ik toch voor de laatste score.

3,5*

Te doen.

Bambi was een film waar ik me weinig van kon herinneren. Uit de herziening gisteren bleek dat dat nog minder was dan gedacht. Tuurlijk, dat Bambi's moeder gedood wordt door een jager weet iedereen. De commotie daaromtrent heb ik nooit begrepen en ook nu vind ik dat moment allesbehalve emotioneel. Het probleem zit 'm in de afhandeling van de gebeurtenissen. Het gebeurt allemaal veel te snel: dan is Bambi geboren, hup het is winter, oh nee hij verliest z'n moeder, ah hij is volwassen en godzijdank komt alles goed en neemt hij de fakkel van z'n vader over.

De film duurt maar een uur en is mede daarom goed kijkbaar. De animatie is minder gedateerd dan het had kunnen zijn en de bombastische soundtrack ademt om de één of andere reden een enorme kerstsfeer uit.

Koddig.
3

Een van de ergste gebeurtenissen op het witte doek was lange tijd de dood van Bambi's moeder. Dan zie je het terug jaren later en denk je: is dit alles? De rest was echter wel een heerlijke film.

Bambi kent eigenlijk geen plot maar is een coming of age film puur sang, waarin we de eerste twee jaren van Bambi volgen. Een prins wordt geboren, leert zijn eerste stappen te zetten, leert over het gevaar van de mens (dat is nog eens een statement van Disney trouwens) en leert de namen van vlinders en bloemen. Dat is weleens leuk te zien want dan deert het niet dat er weinig uitdieping is, het punt is namelijk dat het daarom niet gaat. Het is een optekening van het leven zoals Attenborough later vaker zou verfilmen, maar dan nu in animatievorm.

Dat alles wordt gegoten in een Disneysausje dat direct verwijst naar de vroegste tijd met veel dans en muziek. Denk aan de geluiden bij de eerste regen en zoals deze doorheen de hele film blijft. Tekst blijft gortendeels afwezig waardoor het meeste puur uit beeld, geluid en samenhang daartussen moet komen. Als dat dan goed gebeurt zoals in deze Bambi, dan heb je dus een fantastische prent.

De kleuren zijn redelijk afgebleekt om op belangrijke momenten ineens vol tevoorschijn te komen - zo wordt Technicolor behoorlijk goed gebruikt. Sowieso ziet het palet er schitterend uit met mooie aquarellen waarvan het lijkt of kunstenaars als Monet ze schilderden. Wat een verschil dan met Pinocchio met een veel klassiekere schilderstijl.

Een prachtige film die alle zwakte's die Disney later nog eens zou tonen vakkundig wegwerkt in de klasse, 4,5*.

Disney’s DTS-HD.

Een van Disney’s beroemdste tekenfilms kent terecht een klassiekerstatus. Het aandoenlijke hertje dat zijn moeder kwijtraakt in het enge bos biedt niet alleen een duister randje, maar vooral ook voedingsbodem aan een groot aantal kleurrijke vriendjes. Schitterend vormgegeven heeft deze film de tand des tijds prima doorstaan. En zoals Disney dat uitstekend doet, is ook deze classic voorzien van een 7.1 DTS-HD audiospoor op de Blu-ray. Klasse.

Zeer goed.

Voor mij tot nu toe de beste Disney-klassieker, en ik heb zo'n idee dat hij dat ook blijft. (Geen één eerder gezien dan sinds de tijd dat ik op MM zit, want ik moet ze eigenlijk niet. Fijne uitzondering dus dit, Snow White en Cinderella gaan ook nog wel).

Heel lieflijk getekende film, die in de buurt blijft van cartoons van destijds zoals Donald, Goofy, Mickey en Pluto. (Mooi gerestaureerd trouwens ook).

Erg veel gebeurt er eigenlijk niet, grotendeels rondhuppelende en vluchtende dieren. De tafereeltjes wat je bij Snow White ook gedeeltelijk te zien krijgt, krijg je hier de hele film te zien. Maar dat is juist het aantrekkelijke eraan, natuur en dieren. Geen mensen te zien, al worden die (terecht) als slecht afgeschilderd. Nooit geweten dat Stamper(tje) ook zo opschepperig was. Maar zoals gezegd, het ziet er allemaal lief uit.

De muziek is op sommige momenten wat al te symfonisch, maar vaak zit er ook erg mooie muziek in. Hier en daar ook wat langdradig. Gelukkig geen al te lange speelduur, al duurde hij toch wel iets te lang, want richting het eind gaat hij wel iets achteruit, alleen hij komt weer vrij sterk terug. Er valt altijd wel wat op aan te merken, maar toch ben ik over deze film goed te spreken. 5.0/4.0

Een flinterdun verhaal, maar wat geeft dat want deze Disney-klassieker biedt een scala aan onvergetelijke en innemende beelden die haast deel geworden zijn van ons collectief geheugen. Een coming-of-age verhaal & natuurdocumentaire ineen. Het wisselen der seizoenen ziet er schitterend uit. De winterscene dat Bambi overeind probeert te blijven staan op het gladde ijs en Stampertje hem daarbij te hulp schiet (Een beetje wiebelig, ventje) is oogverblindend mooi. En de schattige scene dat Bambi voor de eerste keer het stinkdier ontmoet en hem onbewust de naam Bloempje geeft (O, dat geeft niks, hij mag mij een bloempje noemen als hij dat leuk vindt, scheeelt me niks).

Ja ja, en dat voor 1942, toen ze alles nog beeldje voor beeldje met de hand moest doen, zonder computer!

Je kunt zeggen wat je wilt van het bedrijf Disney, maar die Walt was toch echt wel een geniale pionier op dit gebied.

zeker waar.