Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

Ik ben de tel kwijtgeraakt van hoevaak ik deze film gezien heb...ik geloof destijds 5x in de bioscoop, en één keer met een lezing ervoor en discussie erna waar ik m'n mondje nogal vooraan had qua mijn eigen interpretatie

Ik word zo blij en weemoedig van deze film. Hij is zo komisch, zo virtuoos in alle aspecten, zo koddig bedacht en zo kleurrijk en liefdevol uitgewerkt. Ik kan er geen genoeg van krijgen, ben helemaal verliefd op deze film, hoewel ik 'm nu al wel een jaar ofzo niet meer gekeken heb...hmm, vanavond?

Genieale film, geniaal qua creativiteit, reislustige kabouter, uitmuntende humor en met een geniale soundtrack van Yann Tiersen! Aanrader...

Heerlijke, verfrissende film. Dit is helemaal te danken aan Audrey Tautou, de beeldschone doch ietwat excentrieke Amélie. Wat vertolkt zij een prachtige rol! Het eerste uur was wel even wennen en was hier en daar niet al te boeiend. Echter het tweede gedeelte komt de film tot leven en zat ik er helemaal in. En dan die soundtrack: comptine d'un autre été, één van de beste soundtracks ooit als je het mij vraagt. Ook de overige muziek sluit naadloos aan bij de stijl van de film.

Zojuist Amelie herkeken voor een tweede keer en de 4,5 ster blijft dik verdiend gewoon staan.

Het is een lust voor het oog om Parijs te zien door de ogen van Amelie.

En dan heb ik het niet over parijs dat als bruisende metropool, zoals dat in andere films gebeurt..

Nee ik heb het over het mistroostige , grauwe maar toch o zo intrigerende stad van vooral eenlingen. Het verhaal vol kleine gekke details landt de tweede keer wel beter en kan dit nog beter waarderen. Samen met delicatessen vind ik dit toch wel de beste franse films. Jeunet weet als geen ander inidividuen diepgang te geven, grote klasse.

Voor de Amelie bashers, ik kan het heel goed begrijpen als je de film niet leuk vind.

Er gebeurt vrij weinig want het echte verhaal speelt zich af in het hoofd van Amelie.

Volgens mij moet je ook wel een beetje zo gek zijn als haar om juist de ironische subtiliteiten te kunnen waarderen.

Ik heb het idee dat op het einde vooral de boodschap: zet een stap', wordt geprogapeerd. Kunnen meerdere mensen hierin meegaan?

Mooi en lief filmpje! Werd op het laatst wel een beetje moe van het getreuzel van Amelie, maarja.. vrouwen he

Orriginele film maar het is er wel 1 waar je van moet houden hoor. Ik kan me voorstellen dat t bij sommigen een gevoelige snaar raakt maar bij mij persoonlijk viel dat wel mee. alhoewel ik ook een beetje verliefd werd op die schattige Amelie

Op zich absoluut niet mijn smaak, mijn ding is vooral misdaad/drama of een mix ervan. Maar ik heb hier zo erg van genoten. Ook vaak gezien, sowieso 4x op de middelbare school tijdens Frans les, elk jaar keken we ernaar verdeeld over een dag of 2. Ook thuis een keer of 3 gezien, ik vind 'm niet vervelen. Zuigt me telkens weer die vrolijke, onschuldige sfeer in. Zat stiekem zelfs aan een top 10 te denken.

Suikerzoet, lichtvoetig en sprookjesachtig... wat een genot om deze film te bekijken!! Hoe vaak ik hem gezien heb weet ik niet meer, erg vaak in ieder geval. Nu alleen nog de franse taal machtig worden zodat ik hem eindelijk eens zonder ondertiteling kan kijken.

5 sterren, met gemak!

Na zoveel kijkbeurten kan dat toch ook wel? Je hoeft het niet eens te verstaan, nu wéét je wat er gezegd wordt.

Het is een moeilijke tijd voor dromers

Vrij unieke film, analytisch bekeken. De voice-over, de weetjes van de personages en het heel zorgvuldig uitgekozen kleurenpalet maakt Amélie al uniek genoeg. Tel daarbij de humor, de nergens vervelende special effects en Yann Tiersen bij op en je hebt inderdaad een topfilm. Ook al vind ik deze film in de herziening minder overrompelend dan de eerste keer.
Een film als Amélie kan in principe meerdere malen gemaakt worden voor telkens diverse personages, met hun eigenzinnigheden en problemen. Een hoofdrolspeler/speelster kan dan dienen als 'reddende engel' die weer die sprankeling in de ogen van de wijkgenoten brengt op haar eigen absurde, lieve manier. Maar dan wel geregisseerd door Jeunet, over iedere scène, ieder shot lijkt nagedacht te zijn en er zit een vrij hoog tempo in de film die toch 2 uur duurt. Tautou schittert en de kusscène is er één uit duizenden; absurd en lief. Leuke humor, lieve romantiek in het leuk vormgegeven (rustige!) Parijs. Blijft gewoon een aanrader. 4*

ben absoluut geen fan van dit soort films maar hij is mooi in elkaar gezet en daarom kan er nogwel een voldoende vanaf

Ik weet nooit goed wat ik moet denken van Jeunet. Mijn favoriete regisseur zal hij nooit worden. Als hij zich compleet laat gaan in z'n gekende fantasie moet ik lossen: La Cité des Enfants Perdus en Micmacs à Tire-larigot waren absoluut mijn ding niet. Als hij commercieler gaat zoals Alien Resurrection of Un Long Dimanche de Fiançailles ben ik meer te vinden. Hij geeft stijl aan films, maar z'n fantasie is niet mijn ding zoals gezegd. Amélie heeft als grote troef natuurlijk de leuke Audrey Tatou en Amélie is ook een heerlijk personage. Het is ook een gezellige film. Geen absurde fantasie dit keer, maar wel een dromerige film met veel subtiele humor en romantiek. De warme kleuren dragen daar zeker toe bij, samen met de passende muziek. Niet echt de topfilm die velen hier ervaren, maar zeker genietbaar.

"Quand le doigt montre le ciel, l' imbécile regarde le doigt."

In een review van het album 'Go' van Jonsi in Pitchfork schreef de reviewer dat Jonsi met dat album een wereld had gecreëerd vrij van cynisme en pessimisme. Ik moest daar aan terugdenken terwijl ik deze film aan het kijken was. Amélie is doordrenkt van een aanstekelijk optimisme. Dit is echter geen gevolg van naïviteit, men is zich goed bewust van de donkere kanten van deze wereld, maar kiest bewust voor het mooie, het positieve. Cynisme wordt immers al te vaak verward met intelligentie.

De film begint met een originele en vermakelijke introductie van de belangrijkste personages Amélie Poulain. Werken met een voice-over is altijd een beetje delicaat maar hier is het wel goed gedaan. Jeunet trekt hierin meteen alle registers en de introductie staat dan ook bol van de technische vernuftigheden. De hele film is eigenlijk zeer aantrekkelijk geregisseerd, veel leuke vondsten zonder dat deze de film doen inboeten qua gevoel. Sterker nog, de regie draagt net heel erg bij tot de opgewekte sfeer.

De vormgeving van de Parijse buurt vond ik bijzonder mooi. Geen theatrale beelden van de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. De film speelt zich volledig af in de kleine binnenstraatjes van Parijs die warm en mooi zijn ingekleurd. Het kleurgebruik werd hier al een aantal keren aangehaald, en is inderdaad heel erg knap. Veel leuke details ook, zoals de tv van de kunstenaar, eigenlijk was zijn hele appartement een plaatje. Ook het appartement van Amélie zelf is leuk vormgegeven.

Het hoogtepunt van de film was voor mij toch het personage Amélie. Audrey Tatou zet het personage heerlijk charmant neer. Tegelijkertijd verlegen en brutaal, probeert Amélie op haar eigen manier de wereld rondom haar beetje bij beetje te verbeteren. De film wou de kijker verliefd laten worden op Amélie in twee uur tijd, en dat is erg goed gelukt. Ook de andere personages zijn amusant, hoewel een beetje eendimensionaal en stereotiep.

Het verhaaltje dat verteld wordt is niet bepaald bijzonder, maar dat doet er ook niet echt toe. Het werd, volgens mij, enkel gebruikt om de wondere wereld van Amélie te schetsen. Aan de hand van de vele subplotjes werd die wereld verder uitgewerkt. Ik heb ook vrijwel de hele film met een smile op mijn gezicht gekeken. Er waren weinig momenten waarop ik hardop heb moeten lachen, maar over de film hing een soort komisch 'gevoel' die het een heel aangenaam kijkstuk maakte.

Al bij al erg genoten van de film.

4*, maar het zit erg dicht bij 4.5*.

Ik ben het in grote lijnen eens met de zeer goede recensie van kosmo, al geef ik toch een perfecte score voor het gevoel wat de film me wist te geven. Wát een heerlijke wereld wordt er geschetst. Het is twee uur lang wegdromen bij hoe het zou moeten zijn en dan zo lang mogelijk daaraan vasthouden en de waarheid ontkennen. Al tijdens het kijken nam ik me voor dat ik de film ga beschouwen als een medicijn, een soort antidepressiva, die ik eens in de paar weken tot maanden tot me moet nemen. Ik popel nu al om hem nog eens te kijken, terwijl ik hem net uit zet.

Amélie Poulin is een holle, zelfingenomen lente-trutten-film die zichzelf zo heerlijk zaligmakend vindt dat je spontaan moet braken.

Nee, da's je mening.

Uhu, en eigenlijk ook niet helemaal waar.

Het is gewoon een aardig niemendalletje

Als je van niemendalletjes al gaat braken...

Als jij dit een niemendalletje vindt dan zou dat eerder op je commentaar kunnen slaan, een niemendalletje betekend namelijk nietszeggend..

Zalige film, zeer goed geluid. Soms wat special effects die een stijlbreuk zijn, maar waar de film wel mee weg komt.

Zeker geen niemandalletje, overigens. De film is eerder een eigentijds sprookje.

Goeie en mooie film, met vele hele sterke en lieve scenes, helaas vond ik daarnaast ook dat de film niet overal zn kracht wist te behouden en soms een beetje afzwakte. Maar daarna weer heel sterk en ''goed'' terug te komen. De film gaat over een vrouw die eigenlijk op zoek is naar liefde, en dan andere gaat helpen/plezieren en daar vind ze dan haar plezier/ding in.

De muziek in de film is ook echt prachtig en meeslepend.

Als de film zn kracht constant vast zou houden zou het echt een regelrechte topper zijn geweest, nu een sterkere dan gemiddelde film met prachtige muziek

en dus zeker een aanrader

3.5*

Deze film gezien op school, ik verwachtte dat ik deze film helemaal niks zou vinden omdat er veel fantasie in voorkomt. Toch vond ik het een mooie film, de muziek, de acteurs, de manier waarop het is gemaakt is prachtig, diep respect voor hoe ze deze film hebben gemaakt. Nu al 4x gekeken en hij verveelt nog steeds niet. Deze film hoort absoluut in de top 10, daarom geef ik 4.5 ster.

Waarom is de Nederlandse versie van de Blu-ray zo moeilijk te verkrijgen?

De magische wereld van Jeunet. Met een vlotte voice-over. Een rijke, fleurige beeldenstorm badend in de meest warme kleuren, maar hoe leuk, grappig, lief, charmant en vindingrijk het ook is, de vonk moet nog wel over slaan. Daar schort het bij mij nog wel eens aan bij zijn films. Amélie Poulain lukt het uiteindelijk met al haar goede bedoelingen. Hoe zoet ook, ergens onderweg wordt het vertederend en ontroerend.

Zo wordt het cafeetje ineens wel erg verleidelijk, is het geinig hoe ze de groenteboer over de kling jaagt en de reizende tuinkabouter is goud waard. Zo zijn er nog wel wat zaken die even de tijd nodig hebben, maar stilaan op hartelijke wijze toeslaan. De videoboodschap is raak, om maar wat te noemen. Het kat en muis spelletje kan zich meten met het meest onweerstaanbaar romantisch geschuifel ooit op film vastgelegd.

Hele aparte film. Het hele "liefde is leven" aspect en Amelie die de zin van het leven wil ontdekken... het kijkt lekker weg. Verder moet je vooral letten op de geweldige cinematografie, de manier waarop alles fantastisch verteld en in beeld gebracht wordt. Toch is het niet helemaal mijn cup of tea, ik kan alleen niet goed uitleggen waarom. Ik ga hem in de toekomst sowieso nog eens zien.

Wat is het toch een mooie filmposter, nu nog mooier als je er op klik in het nieuwe design...

Zojuist een nieuwe (Amerikaanse) trailer in HD online via Facebook:

http://www.miramax.com/

Afchuwelijk die Amerikaanse stem bij deze film...

Haha < hou op zeg, Om deze Zondagse tijd horen mensen gewoon in bed te liggen ipv berichtjes te posten