Kárhozat (1988)

In samenwerking met narva toegevoegd (hij de foto, ik de rest). Niet voor niets, blijkt nu!

Binnenkort te koop op DVD, dus!

Schijnt de beste Tarr te zijn, minder lang en gekunsteld dan Sátántangó en Werckmeister Harmoniak.

Ik ben benieuwd!

Uit het artikel "The Bleak World of Tarr" (zie link bij Sátántangó):

Damnation (1988)...Set in a rain-drenched industrial wasteland reminiscent of the monochrome sequences of Tarkovsky’s Stalker, a shabby middle-aged man tries to pursue his joyless relationship with a married bar-singer, largely without success.

If I have made this sound as unappealing as possible, it is just to emphasise how hypnotic it is to watch, with ultra-slow zooms in and out and snail-like pans across seas of Breughel-like faces.

Those newspaper reviewers who complained about the slowness of Damnation’s camera movements would presumably think nothing of spending five minutes or more gazing at a motionless painting.

I would add that Sokurov’s Mother and Son, rightly acclaimed by all the reviewers, is probably even slower in its camera movements.

Voor de echte fan, dus!

Deze zie ik graag verschijnen over een maand!

Gelijkenissen met Stalker EN Mother and Son!?

Je maakt me nu toch wel erg nieuwsgierig!

Ik heb 'm besteld. Begin oktober zal die binnen zijn. De film-muziek is deze week al uit Hongarije binnengekomen.

Afgelopen zaterdag heb ik 'm gekeken. Ik vind de film te traag (ja dat kan!) Het is tevens de meest experimentele Tarr die ik gezien heb. Zo zitten er een aantal scenes in, die ik niet verwacht had na het zien van Satantango en Werckmeister Harmoniak.

Ik zou hem niet met Mother and Son willen vergelijken, de Tarkovsky invloeden zijn echter wel degelijk aanwezig.

Tarr is als een van de weinigen in staat om met totaal loze beelden toch nog sfeer op te roepen, helaas had deze film mijns inziens iets te veel van dit soort beelden en vandaar dus 4*

Het begint veelbelovend, maar het zijn vooral de buitenopnames en de niet muzikale soundtrack(regen, minimale drones, omgevingsgeluiden)die prachtig zijn.

De dialogen(lees monologen van de hoofdpersoon) zijn minder boeiend dan in Werckmeister en ik stoorde mij aan een aantal handelingen die niet synchroon liepen met de soundtrack(oa de drummer in de band).

In Werckmeister kon ik helemaal weg zakken, hier lukte dat sporadisch, waarschijnlijk omdat Werckmeister meer grotesque en apocalyptisch van toon was.

Sublieme film van Béla Tarr, mooier nog dan Werckmeister Harmóniák.

Prachtig verhaal over vervreemding, eenzaamheid en de liefde. Het verhaal vind ik juist mooier dan dat van Werckmeister Harmóniák, omdat het directer en dus veel krachtiger op mij overkomt. Minder metafysisch en symbolisch ook, vooral. Wel emotioneler.

Persoonlijk kon ik mezelf helemaal verdrinken in dit zéér deprimerende relaas van een persoon die ergens de verkeerde afslag heeft gemaakt in zijn leven. Ook letterlijk, trouwens. Een goed glas wijn wil nog wel eens wonderen doen; niet alleen voor de hoofdpersoon uit deze film.

Schitterende cinematografie, ontroerende muziek en natuurlijk de tergend trage beelden zorgen tezamen voor een hypnotiserend en betoverend geheel.

Verbluffend mooie, magnifieke film dus.

Artificial Eye heeft 'm als een soort bonus-DVD stiekum bij Werckmeister Harmoniak ingestopt. Laatstnoemde had ik besteld (Ik vond 'm ook al zo duur!). Zat tot m'n verrassing deze erbij. Greep me toch minder dan WH: de trage, ijzeren kadans van WH had me van begin tot eind bij de kladden.

AK

Ik vond hem ietsje beter als Werckmeister Harmonies, maar niet veel. 2,5*

Fred Madison bedankt voor het lenen van je DVD's.

Dat snap ik niet. Waarom vond je deze beter dan Werckmeister Harmonies?

Minder langdradig en het verhaal vond ik iets beter.

Verders is zijn Béla Tarr helaas niet aan mij besteed ben ik achter gekomen.

Heerlijk ja. En vooral de fantastische muziekscore was erg enerverend. Samen met de kat (die vond de wijn tot op zekere hoogte ook best wel lekker ) nog een aantal lange scenes naar de regen zitten staren, wat een intrigerende film.

Die heerlijke lange shots, en wat vond ik de opening van de film zo ontzettend sterk met die karretjes met grind, glijdend en ritmisch als een hart dat tikt en met een geluid dat klinkt als voorbijrijdende treinen, in vertraging.

De sfeer die zo neer gezet wordt is erg onheilspellend. En bovenal die regen-scenes waren smachtend mooi. Een film die me deed denken aan Tarkovsky en Bergman en Kurosawa.... Een van de weinige artiesten die zo'n beleving tot stand kunnen brengen. Dat kan Bela Tarr dus ook.

4.5*

Prachtige scènes in de regen en inderdaad betoverend mooie muziek, vooral de muziek tijdens de bar scènes is echt geweldig, werd er helemaal stil van. Vind deze film minder dan Werckmeister Harmóniák maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het een goede film is. 3,5*

Wederom geniale muziek. Wat een genie is die Mihály Vig. Gelukkig ook weer in de aankomende film van Tàrr.

Een kleiner verhaal en een intiemere film dan Werckmeister Harmoniak. Ik vond 'm iets mooier. Al scheelt het niet veel. Fraai relaas over een man die zichzelf kwijt is en terug wil vinden in een ander.

Wat me begint op te vallen hoe verbluffend sommige scenes zijn opgebouwd. Zoals de scene waarin we de zangeres in de club horen zingen. De camera gaat langzam vele kanten op en brengt alles in kaart. Dat geeft een effect waardoor je echt in de film verdrinkt. De club voelt. Elk detail is heel zorgvuldig neergezet.

Ruim 4.0* en nieuw in de tip 150

Verdrinken in beelden, wegdromen... het is al mooi gezegd hierboven. Bijzondere film waar de shots aanvoelen als abstracte kaders die op het moment van kijken voor je beschilderd worden. Soms komt het wat gekunsteld over, maar over het algemeen is het resultaat erg indrukwekkend en extreem meeslepend.

Zomaar een voorbeeldje.. Man zit aan een bar, hypnotiserende zoem op de achtergrond, het geluid van een druppelende kraan op de voorgrond is langzaam steeds beter hoorbaar, buiten tikt en knarst een kabelbaan en ondertussen pant de camera bizar langzaam door het vertrek, steeds de geluidjes meenemend die hij onderweg tegenkomt. Soort audiovisuele IDM .. indrukwekkend in ieder geval.

Door de stijl deed het verhaal me emotioneel gezien minder omdat de spanningsbogen wat identificatie met de personages betreft voor mij te langgerekt zijn waarschijnlijk. Zorgt voor vervreemding in plaats van betrokkenheid en op dat vlak is de film dus minder geslaagd. 't Is meer een onderbuikgevoel dat ontstaat, cinema die me eigenlijk minstens zo goed bevalt.

4*

Werckmeister Harmoniak vond ik lang saai, maar opeens had de film me helemaal in zijn greep en vond ik alles (met terugwerkende kracht!) heel mooi. Helaas gebeurde dat bij Karhozat niet, en zonder die magische aantrekkingskracht blijft er niet veel over.

Het begin vond ik wel heel erg mooi, en weer viel me op wat me bij WH ook was opgevallen: de belichting is overal heel precies uitgedacht en dat maakt de beelden echt een kunstwerk af en toe. Die beelden overdonderden me uiteindelijk in Werckmeister, maar hier vond ik het minder. Natuurlijk waren er ook erg mooie scenes (zangeres zingend in de bar, zangeres en Karrer pratend aan tafeltje, het licht valt dan echt heel mooi op haar haar).

Maar ook een scene die me vreselijk stoorde, misschien was ik daardoor wel teveel uit de film gehaald om er ooit weer helemaal in te komen:Als je een halve minuut een saxofonist filmt, neem dan ook iemand die echt speelt! Dit neppe gedoe ziet er toch niet uit! . Maar ja, ik zal wel één van de weinige gekken zijn die zich hier zo aan ergert.

2,5*
Extreem verschil wel met Werckmeister Harmoniak (4*). Zal ook aan mijn stemming hebben gelegen.

Verbluffende film. Béla Tarr laat wederom zien hij belangrijk beeld en geluid in film is, wat ik erg op prijs stel. De schoonheid in deze film zit hem wat mij betreft niet in het verhaal, maar in de pure rustgevende en kabbelende beelden.

De film voelt als een sluimerende droom en ik ben ook een paar keer weggedommeld.
De shots zijn stuk voor stuk prachtig en de muziek is zo prachtig weemoedig. Ik heb het gevoel dat ik door Tarr's films dichterbij de werkelijkheid kom van het leven in een oost blok land.
De pure eenzaamheid en saaiheid van het dagelijks leven. De regen die met bakken naar beneden valt en zich langs de muur een weg naar beneden baant. De honden die over straat scharrelen. Wat kan weemoed en verdriet toch mooi zijn, tenminste, in deze film (ook in Satantango).

Hij weet door te dringen in de geest van mensen en precies de leegte weer te geven.

Prachtige film, die voor mij nog een herkijk nodig heeft. Maar als ik dit zie weet ik wat ik echt mooi aan film vind, en wat ik zo belangrijk vind, beeld en muziek. Ingrid: Ik irriteerde me qua muziek dan eerder aan de drummer in het café, die echt elke keer precies na de roffels zelf roffelde. Maar ja, dit valt in het niets bij de schitterende muziek en beelden. Bij vele andere films zou dit me gek maken, maar ik vergeef het hem. .

4,5* na eerste kijk beurt. Maar zou zo hoger kunnen worden bij herkijk.

Ik was niet helemaal mee in het begin (beetje dommelen bij een film van Bela Tarr wordt niet getolereerd...) en heb dus eigenlijk het grootste deel van het verhaal gemist. Maar zelfs nu was ik erg onder de indruk van de prachtige beelden en de mooie muziek, Tarr is trouwens de enige die zo'n hallucinante feestjes kan verfilmen De personages spraken me wel niet zo aan en waren zeker niet zo fascinerend als in Satantango, maar uiteindelijk eindigt de film nog wel positief. Terwijl ik dit schrijf heb ik eigenlijk zin om de film gewoon nog eens opnieuw te zien, en dat is dus wat ik nu ga doen, met voorkennis en zo zal ik er vast meer aan hebben. Tot zo meteen

Zo, vergeet alles wat ik hiervoor gezegd heb, deze film is een klein meesterwerk. Het feit alleen al dat je hem twee keer op één avond kunt zien en toch zo verschillend beleven zonder dat het verveelt. Maar los daarvan is het gewoon een erg mooie film, visueel maar blijkbaar ook absoluut qua verhaal. Echt memorabele scenes zoals in Satantango zitten er evenwel niet in, dus die 5 sterren dat haalt hij niet. Maar 4.5 wil ik zeker geven

Na het bekijken van Werckmeister Harmóniák besefte ik dat deze me toch wel erg heeft geraakt en in beslag genomen, ik ga stiekem toch een halfje omhoog

Deze film vond ik de beste van de twee uit de pakketservice. 'Ik kon hier wat meer mee', vooral doordat ik van Werckmeister niet zo goed wist wat het probeerde uit te beelden, of me probeerde te vertellen. Erg mooie beelden (én geluiden) hier, maar toch net te traag naar mijn zin. Om één of andere reden werd ik niet zo ondergedompeld als anderen. Beelden van een man die tergend langzaam de straat oversteekt, hadden in ieder geval geen zuigend effect; ik begon eerder om me heen te kijken. Toch wordt de film ruimschoots gered door een aantal geniale scenes: de zangeres in de bar, de slagregens in de modderpoelen en het dorpsfeest even later in de film waren allemaal wonderschoon.

3,0*

Gek, op mij kwam deze film iets tè direct over, zodat het krachtige effect een beetje verloren ging. Ik hou dan ook meer van symbolische beelden, vooral in combinatie met een dergelijke langzame cameravoering die je in staat stelt alles op je gemak te doorgronden.

Verder was het toch een uitstekend werkje. Voornamelijk erg deprimerend, gevormd met de typische tragiek zoals eigenlijk alleen de Oost-Europeanen die in zich hebben.

Poëtische teksten, soms geforceerd maar vaker zeer mooi, en juweeltjes van beelden af en toe. Het openingsshot bijvoorbeeld, maar ook de camera die langs een muur glijdt en op een gegeven moment stilstaat en die muur langzaam zwart laat regenen.

Door bovengenoemde directheid werd het geheel echter wel iets te simpel en had ik het gevoel dat veel beelden hetzelfde probeerden te vertellen. Op een gegeven moment wordt dat wel een beetje vervelend, zeker in een film die met een tergend langzaam tempo geschoten is. Jammer, want zo gaat er veel schoonheid en impact verloren.

Desalniettemin blijft er genoeg over voor 3.5* en de wens om hem nog een keer te zien.

Eindelijk een (mooie) poster.

Jammer, vond de vorige stukken mooier, prachtige still uit de film.. Maarja, dit is dan wel een echte poster

Prachtige poster!

Niet echt aan mij besteed. Een hoog Tarkovsky-gehalte, karakters die me niet boeien, afwisselend mooie en lelijke shots. De scenes waarin niet gesproken werd vond ik over het algemeen mooi, de scenes waarin wel gesproken werd vooral saai. Positief was verder de muziek.

Hopelijk kan Werckmeister me wat meer boeien.

Dit beviel me wat beter dan Werckmeister Harmóniák, vooral omdat Kárhozat niet zo hemeltergend traag is. Het mag allemaal wat sneller van mij maar hier stoorde ik me er niet zo vaak aan. Die lange shots hadden ook wat meer een functie hier. De beelden zelf zien er weer mooi uit en ook het geluid vond ik erg goed.

Minder goed was het verhaal dat me wederom niet boeide maar het ergste waren nog wel de dialogen. Beetje bedenkelijk niveau, semi-intellectuele prietpraat. Toch maar geen Tarr meer voor mij, Sátántangó lijkt me echt een martelgang.

2,5*

Na het schitterende Werckmeister viel deze toch flink tegen. Het miste de mistiek, de hoofdrolspeler was oninteressant een ook de fotografie was lang niet zo mooi. Wat over bleef waren enkele mooie scenes, maar de meeste waren dat niet. Helaas al met al traag en zwak 2*

Betovernde film.

alleen als ik hierboven scenes terug overlees krijg ik kippevel!

de regen, de karretjes grind in de openingsscene, ... Alleen al de manier waarop het hoofdpersonage zich scheert in de beginscene is erg mooi in beeld gebracht.

De rust die de film uitstraalt, in combinatie met de ingetogenheid en de neerslachtigheid van het hoofdpersonage brengen het effect teweeg dag je twee uur aan het scherm vastgekluisterd bent.

ik vond de film in tegenstelling tot sommige andere helemaal niet te traag. Ik zou zelfs durven stellen dat hetzelfde effect niet mogelijk was moest het sneller gaan. 'k ben bijgevolg ook erg benieuwd naar Werckmeister Harmoniák.

een overduidelijke *4.5

kent er overingens nog iemnad films in dit genre (tarkovski buiten beschouwing gelaten)

Vandaag mijn eerste Tarr gezien. De verwachtingen waren hoog aangezien hij vaak in hetzelfde straatje wordt gepropt als bv. Tarkovsky.

En wat was hij enorm indrukwekkend! Vanaf het eerste fantastische shot van de karretjes, zat ik in de film. En ik graakte er niet meer uit. Dit is er zo eentje die je moet voelen, moet ondergaan en dan volkomen verdrinken in de pracht van beelden die op je wordt afgestuurd. De heerlijke traagheid zorgt ervoor dat je in een soort roes verkeerd, een sferische droom. Want sfeer is nog zo een goed punt van de film. De prachtige zwart/wit beelden in combinatie met de vaak mooie muziek maakten dit tot een ongelofelijke ervaring.

Zijn er dan geen minpunten? Toch wel. De scenes waar niet in gesproken werd, de scenes in de gietende regen, de scenes in het cafe,... Die scenes waren allemaal prachtig. Jammer genoeg had ik niet altijd hetzelfde gevoel wanneer er gesproken werd. Die dialogen waren vaak intressant maar duurden soms net iets te lang.

Het verhaal was ook redelijk simpel, maar raakte mij wel. Een man die compleet verzonken zit in een naargeestig, deprimerend leven. Het emotionele aspect was zeer goed uitgewerkt en door de beelden kon je echt ervaren wat hij moest doorstaan. Toch zie ik in dit soort films graag wat mystiek of symboliek als aanvulling op de functionele traagheid. Dionysos haalde dit hierboven ook al aan.

Desondanks overheerst er toch een zeer positief gevoel. Dit is cinema zoals ik het graag zie en zal in de toekomst zeker ook andere werken van Tarr proberen. Nog even Alastor bedanken voor de tip.

4.5*