Champagne (1928)

Champagne

Hitchcock is zonder twijfel één van mijn favoriete regisseur, meer zelfs, er is geen enkele regisseur bij wie ik zoveel films op 4* heb staan maar met zijn stomme films mist hij toch regelmatig iets.

Allereerst is er de muziek die totaal niet bij de film past. Het is een iets lichtere film dan dat we gewoon zijn van hem maar die muziek was veel te spannend gecomponeerd waardoor je dus constant op iets zat te wachten wat nooit kwam.

Het verhaal valt wel redelijk mee, is vrij humoristisch al wordt het op het einde iets te lang uitgesponnen maar over acteerprestaties vind ik het een pak moeilijk om te oordelen. Maar dat heb ik bij alle stomme films maar het meisje overtuigde me toch niet echt net zoals de rest eigenlijk.

2*

De soundtrack van mijn versie was anders een luchtig piano-deuntje...

De eerste keer overigens in 30+ films dat de Meester me echt heeft verveeld. De Nicole Richie van de roaring twenties zet constant de bloemetjes buiten, totdat het geld op lijkt te zijn en ze zelf bloemenmeisje wordt. Intussen dingen meerdere mannen naar haar hand, zonder dat er ooit een romance echt van de grond komt. Veel te lachen valt er ook al niet; dit is allemaal wel erg gedateerd. Grootste probleem is nog wel de ellenlange speelduur, terwijl er hoegenaamd niets gebeurt.

1*.

Eentje van Hitch uit de oude doos, maar wel één om zeer snel te vergeten.

Camerawerk was nog wel ok, maar dat verhaal was totaal oninteressant. Zo saai dat de flim zeer langdradig aanvoelde.

De acteurs deden wat ze moesten doen, maar ik kon me totaal niet inleven in hun karakters. Dit lukt beter met The ring (zijn vorige stomme film).

Maw de eerste keer dat ik echt teleurgesteld ben door Hitchkock.

Deze is zo mogelijk nog erger dan The Ring, waar die nog een aantal bijzondere shots kende en een aardige boksmatch. Deze Champagne heeft eigenlijk niks. Een aantal fraaie shots en ideeën om het van de allerlaagste score af te houden, maar verder zulk degelijk camerawerk en saai verhaal dat hier niets te genieten in valt te zien. Stomme films kunnen mooi zijn, maar als er echt een verhaal wordt verteld valt het toch vaak tegen. Meeleven, iets dat ik bij films belangrijk vind, lukt mij daarmee eigenlijk niet. Daarvoor is dit te theatraal. In een bepaald vormexperiment (Jeanne d'Arc) heeft dat wel iets, als gewoon vertelde film niet. 1,0*.

In z’n vroege periode amuseerde Hitchcock zich reeds met cinematografie en montage. In een close-up van een champagneglas verschijnt het beeld van een balzaal. Er zijn matchcuts, vb. van een beddenlaken naar een tafellaken. Wanneer haar juwelenkistje gestolen wordt, komen enkel onderste ledematen in beeld. Het leukste is wel dat een wiebelende camera de ervaring van zeeziekte weergeeft.

Het hoofdpersonage is een rijkeluisdochter die moet kiezen tussen een rijke en een sympathieke man. Champagne staat symbool voor een luxueuze levensstijl. Er volgt een verandering van fortuin, opmerkelijk genoeg één jaar vóór de Wall Street Crash. De hoofdrol is voor Betty Balfour, een allitererende actrice en Britse beroemdheid van het stomme tijdperk.

Deze vroege stomme Hitchcock gaat over een verwende jonge dame die geniet van het (luxe) leven. Ze gaat per boot naar Parijs met haar verloofde en leert daar een andere man kennen die zich op lijkt te dringen.

Voor het verhaal moet je deze film niet kijken. Hitchcock werd gedwongen zijn script te veranderen en er een komedie van te maken. Dit resulteerde in een hele rommelige voorbereiding waarin Hitchcock stukken van het scenario onderweg naar de studio nog neerpende op de achterkant van enveloppen. Niemand wist wat de volgende scènes zouden zijn.

Waarschijnlijk is Hitchcock met de camera gaan experimenteren omdat hij zelf ook weinig heil zag in het script en de acteurs. De film onderscheidt zich dan ook door originele ideeën op dat vlak zoals een shot gefilmd vanaf de bodem van een champagneglas, op en neer gaande camera op de golven van de zee en een scène waarin alleen benen en een tasje te zien zijn.

Ondanks dit originele camerawerk werd de film niet goed ontvangen door de criticasters eind jaren 20. En ook niet door mij begin jaren 20.

Hitchcocks visuele vondsten zijn de belangrijkste redenen om deze aardige, maar niet al te hoogstaande komedie te bekijken. Betty Balfour speelt de verwende miljonairsdochter die door haar vader [Gordon Harker] een hak wordt gezet wanneer hij haar op mouw speldt dat hij zijn fortuin heeft verkwanseld en dat ze zal moeten werken voor de kost. Ferdinand von Alten speelt de detective die het meisje gedurende haar avonturen in de gaten houdt.

In zijn beginjaren beoefende Hitchcock zowat alle genres. Dit is dan de chickflick oftewel 'vrouwenfilm' uit zijn oeuvre. Zelf vond Hitchcock dit één van zijn minste films die hij onder contractuele druk heeft moeten afwerken. Ik vond het toch een best vermakelijk melodramatisch gevalletje zoals er nog wel meer zijn in het silent tijdperk. Het is een lichtgewicht dat omhoog wordt getrokken door het hoge niveau van regie en camerawerk. De camerastandpunten waarin het champagneglas verwerkt zit bijvoorbeeld, de montage, de manier waarop Hitch de juwelendiefstal filmt … dat is genieten. Leuk totaalpakket.

hitchcock challenge # 24

Een Hitchcock uit eind jaren 20 van de vorige eeuw, daar had ik toch wel iets meer van verwacht dan dit niemendalletje. Het camerawerk is prima, met een aantal inventieve shots, maar het verhaaltje is zo mager dat daar nauwelijks tegenop te experimenteren valt. De paar geslaagde shots vormen misschien 5 minuten van de film, de rest is vooral doorbijten. Veel scenes zijn gewoon ontzettend lang en saai en stuwen het verhaal nauwelijks voort. De acteurs overtuigen ook niet bepaald. Hitchcock vond het zelf ook een mislukte film en ik vind het misschien wel zijn minste (op Elstree Calling na misschien).