Dung Che Sai Duk (1994)

Mooie film weer van Wong Kar-wai.

Met adembenemende visuals schetst de regisseur een wereld van dolende mythische zwaarvechters, op zoek naar faam, liefde en een levensvervulling. De sfeer is grandioos; kleurige beelden van uitgestrekte landschappen, sprookjesachtig gebruik van licht en water en heroische gevechten compleet met slowmotion-beelden en versnellingen. De tijd die de films schetst lijkt onwerkelijk; magische drankjes, blinde zwaardvechters en vrouwen die uit een sprookje lijken te komen....heel mooi..

4 sterren

(ps. blinde, dolende zwaardvechters hebben toch iets ongelooflijk cools)

Lol!

Maar Hauer is ook cool in die film! (al is de film minder)

Ooit eens een kwartier gezien, maar heb hem toen van narigheid uitgezet....

Nog altijd de mooiste film van Kar Wai Wong.

Twee Tony Leungs en drie Cheungs. Echt makkelijk om volgen vond ik het eerlijk gezegd niet.

't Is ook geen geweldige film vond ik. Het probeert wat cachet te geven aan het martial arts genre, wat ook wel gedeeltelijk lukt. Maar af en toe faalt het visuele ook, en dan schuift de film soms volledig op z'n kont.

Eén probleem is dat wanneer het visuele veel aandacht krijgt, de soundtrack ook op een gelijk niveau dient te staan. Bij momenten was die aardig, maar soms echt beschamend. Iets waar Kar Wai toch wel meer last van lijkt te hebben. Het haalt in ieder geval stevig wat sfeer uit enkele cruciale momenten.

Daarnaast vond ik de gevechten ook niks. De demonstraties (vrouw op het water) zijn écht gaaf, maar de gevechten zelf missen een mooi ritme. Hypermontage gemixed met slo-mo beelden, maar de editor lijkt doof te zijn. Jammer. Visueel zwalpen die scenes als een dronken matroos op wilde zee.

Verhaaltje is een hoop bij elkaar gegooid gedoe, af en toe afgewisseld met wat mislukte tragiek. Enige acteur die echt een beetje uit de verf kwam was Tony Leung Chiu Wai. Altijd een geweldige presence.

Wat de film red zijn de coole personages (de stille rondtrekkende zwaardvechters) en de toch wel erg mooie beelden bij momenten. Maar verder vind ik de film niet geheel geslaagd. Doe mij maar een echt martial arts. Wat Kar Wai hier poogt te doen, daar had hij waarschijnlijk beter een tiental jaartjes mee kunnen wachten.

3*. Vermakelijk, maar flawed. Maar wel een beter Kar Wai voor die tijd.

Fortissimo Films has picked up international sales to Wong Kar Wai's reworked and definitive version of "Ashes of Time," the arthouse helmer's venture into the martial arts genre.

Original pic, released 12 years ago, featured a starry cast of Hong Kong talent who've (mostly) survived the slump since the territory's "golden age." Cast includes Tony Leung Chiu-wai, Tony Leing kar-fai, Jacky Cheung, Charlie Yeung, Maggie Cheung, Brigitte Lin -- and the late Leslie Cheung. But it was scarcely released outside Asia.

"Ashes of Time -- Redux" is an end-to-end re-envisioning of the movie about a fallen swordsman driven by greed. Wong is adding new scenes, re-editing others and rescoring the piece. Delivery is skedded in time for the fall festivals in 2007 -- after Wong has completed his first English-language movie, "My Blueberry Nights."

--

Binnenkort een remake dus.

Geen remake, maar een soort directors cut. Heeft al gedraaid in Cannes.

De originele versie is de beste film van Wong Kar Wai en de redux-versie is nog beter! Er is in feite niet zoveel veranderd. Maar als er iets gewijzigd is, is dat ten goede van Dung Che Sai Duk gebeurd. Meeste "cheesy" momenten zijn eruit gehaald. Muziek, fotografie en de montage zijn verbeterd/verfraaid.

En breng het dan eindelijk eens fatsoenlijk op dvd uit! Want hier wacht ik al erg lang op.

Artifcial Eye (UK regio 2) brengt de redux-versie in januari uit op dvd en blue-ray. Werd tijd!

In een romantische bui durf ik wel eens beweren dat Wong Kar-Wai en Christopher Doyle op elk plekje van deze aarde een reeks prachtige shots zouden kunnen draaien. ‘Ashes of Time’ is daar eens te meer een bewijs van. Na gedebuteerd te hebben met een harde actiefilm over straatbendes in Hong-Kong, en na een poging om gevoelige cinema te maken (‘Chungking Express’), keert Wong Kar-Wai terug naar het geweld, deze keer in authentieke martial arts-stijl.

De mensen zonder ervaring in het genre (waaronder ondergetekende) denken dan meteen aan ascetische helden in lange gewaden, maar Wong Kar-Wai heeft zich (volgens mij) mede laten inspireren door de Amerikaanse cowboy-film. De woestijn waarin het verhaal zich afspeelt, is een kader van onvruchtbaarheid en droogte dat fel afsteekt tegen de gevechten in bamboewouden, zoals in ‘House of the Flying Daggers’ of ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’.

Ook lopen in ‘Ashes of Time’ quasi geen helden rond, maar alleen hopeloze personages die gevangen zitten in hun eigen kooi en door de tralies heen contact trachten te maken. Wie het oeuvre van Wong Kar-Wai een beetje kent, begrijpt dat we hier te maken hebben met zijn steeds terugkerende thema.

Op papier klinkt dat poëtisch, maar in realteit breidt Wong Kar-Wai er nog een hopeloos complex verhaal rond, dat ik doodgewoon niet kon volgen. Meerdere personages blijken plots samen te vallen tot één, en bovendien lijken die Aziaten nog steeds genoeg op elkaar om de verwarring nog te vergroten. Gooi daar ongeloofelijk flitsende gevechten bovenop, die te snel gemonteerd zijn, en je zit vaak met de wenkbrauwen gefronst.

Bijgevolg hoeft u ‘Ashes of Time’ absoluut niet te zien om het verhaal, integendeel, maar wel om de barokke, zowaar bombastische beeldtaal. De landschappen lopen immers over van kleur, en de film bevat meer dan één verbluffende compositie. Kitsch is nooit veraf - zo moest ik af en toe denken aan Zack Snyders ‘300’ - maar wie zich daarover heen zet krijgt een zuiver poëtische film te zien.

Prachtig (in beeld), en tegelijk ook pijnlijk (in verhaal). Middelmatig dus.

2,25*

Totaal niet mijn ding! Waar films als Flying Daggers etc me meer dan goed bevielen heb ik deze film in de fast forward modus uitgekeken. Allemaal veel te sloom, saai en al zal het dan wel artistiek ed in beeld gebracht zijn, ik vond het alleen maar slaapverwekkend. Ook de gevechten vond ik gewoonweg waardeloos in beeld gebracht.. ik ben blijkbaar meer van het type film Ip Man, Ong Bak, Red Cliff, Musa etc.

1*

Lijkt mij toch redelijk vreemd om dat soort verwachtingen te hebben van een film van Kar Wai Wong, die inderdaad geen keiharde actiefilms maakt.

Ik dacht eens een ander soort film te gaan zien dan de romantische films, die ik van Kar-Wai gewend ben. Helaas was het een behoorlijke tegenvaller. Ook Ashes of Time is doorspekt met een behoorlijke dosis liefdesdrama, met name aan het begin en het eind van de film.

De plot komt erop neer dat de vechtersbazen na jarenlang in eenzaamheid gestreden te hebben, toch heimwee krijgen naar hun vrouw die ze destijds thuis aan hun lot hebben overgelaten. Vond het verhaal wat rommelig aandoen en kon het vooral in het begin niet goed volgen. Dit kan echter ook deels komen door de vele Chinese namen en mijn af en toe verslappende aandacht. Eigenlijk kon de hele plot me niet zoveel boeien. Enkel de delen met de blinde zwaardvechter en de blootvoetse zwaardvechter vond ik echt boeiend. Helaas duurde dit bij elkaar maar een ruim half uur.

Visueel zit het allemaal redelijk snor. Mooie gele, zandachtige kleuren en knap gekadreerde shots. Kar-Wai's veelgebruikte vage slowmotion beelden vond ik hier echter minder goed toegepast. Ze werden vooral gebruikt bij de spaarzame vechtscènes, die voor mijn gevoel hierdoor behoorlijk verzwakten qua spanning en actie.

Misschien dat ik de film later nog maar eens moet zien met andere verwachtingen. Vooralsnog vind ik het een nogal rommelig samenraapsel van een stel zwaardvechters met liefdesverdriet.

Best een goede, maar vooral ook ongrijpbare film. Het verhaal is lastig te volgen, de beelden zijn erg mystiek en laten zich eigenlijk nergens vergelijken met iets anders dan ik tot nu toe heb gezien. Nou moet ik zeggen dat ik onbekend ben in het martial-arts genre en dat ik daarom die vergelijking niet kan maken. Maar toch is het gek dat Wong Kar-Wai zo'n film heeft gemaakt rond de tijd dat zijn stadse Hongkong-drama's zoals Chungking Express en Fallen Angels ook uitkwamen. Wat dat betreft zijn dat twee tegenpolen.

Verder kan ik er weinig van maken. Prachtige beelden schieten aan de ogen voorbij, mooie (en emotionele) momenten zijn er ook te vinden. Gewoon een goede film en een leuke toevoeging aan het oeuvre van Wong Kar-Wai.

Is natuurlijk wel gemaakt in de hoogdagen van dit genre, dit zo opvallend was het niet dat Kar-wai zich net toen aan deze film waagde.

1994 de hoogdagen van het martial-ars genre? Je doelt dan met name op de het genre in Hollywood? In het Oosten is het hoogtij al eerder denk ik - zo niet verbeter me dan.

Deze film is qua locatie danwel heel anders in de zin dat het zich niet in de stad afspeelt, maar juist in de leegte van het platteland in een ver verleden. Afgezien daarvan is het een typerende film voor Wong waar zijn gebruikelijke thema's van verloren, ongrijpbare en vergeten liefdes het verhaal leiden.

Vind dit vanwege het tijdperk en de omgeving - meest dromerige en sfeervolle film van Wong imo - wel de beste van Wong en ben daarom ook erg benieuwd naar zijn versie van Yip Man (met Leung!).

ps. ik heb vooralsnog alleen de redux gezien

Ik doel gewoon op het Oosten. Iron Monkey, Once Upon ... China, Fong Sai-Yuk ... de Shaw Bros waren toen een beetje weg, maar belangrijke namen als Corey Yuen, Woo-ping Yuen en Tsui Hark blonken toen echt uit.

Misschien niet zo'n leuke periode voor de niet-fans van wire-fu, maar tussen 1990 en 1995 is hjet hele martial arts genre weer uit z'n voegen gebarsten.

Vond het wel een geslaagde film. Visueel is de film sowieso een hoogstandje van begin tot eind. Verder is de non-chronologische verhaallijn sterk uitgewerkt, al werkt dat in het begin nog niet in het voordeel van de film omdat je pas op het einde goed beseft dat de film niet chronologisch verloopt.

Soort van zwaardvechterssprookje dat me bij vlagen pakte, maar zoals wel vaker bij Wong Kar-wai uteindelijk niet volledig. Zowel qua verhaal niet helemaal als visueel niet helemaal. Ik ga wel binnenkort nog eens wat lang geleden bekeken films van 'm herzien. Misschien is het wel een regisseur die meer kijkbeurten bij me nodig heeft.

3.0*

Chungking Express.

De redux-versie gezien, die gelukkig korter is dan het origineel. Dit was namelijk al een hele zit. Trage film, bij vlagen dodelijk saai en met een behoorlijk irritante voice-over, die continu allerlei wijsheden zit te spuien. Visueel is het gelukkig wel de moeite waard, met sporadisch indrukwekkend camerawerk en een mooi kleurpatroon. Mooie soundtrack ook, maar daar houden de pluspunten wel zo'n beetje op. Het warrige verhaal is niet interessant en de personages konden mij niet boeien. Eén van de mindere films van regisseur Wong Kar-Wai.

Ik weet niet of het origineel erg veel verschilt, maar ik heb dus de Redux gezien.

Echt een fantastische Kar-Wai Wong weer. Eigenlijk visueel weer even adembenemend als bijna al zijn films. Het camerawerk van Doyle is weer van buitenaards niveau, de gele gloed is erg mooi, en de contrasten en schaduwen is het echt wonderschoon. Deed me soms denken aan La Double Vie de Veronique qua kleurengebruik. Superlatieven schieten eigenlijk bijna te kort om het te omschrijven. In het begin zaten er een paar scenes met een vogelkooi waar ik echt met open mond naar zat te kijken. En ik vind Wong ook elke keer weer uitblinken qua editing, toch weer net een andere editingstijl als in zijn andere films die ik tot nu toe zag, maar echt heel sterk en ritmisch gesneden.

Verder versterkt de passende soundtrack het sfeertje waarin het landschap en de personages eigenlijk al het werk doet. De verhaaltjes vond ik wat minder, beetje rommelig en onduidelijk soms, maar de personages hadden allemaal een soort mysterieus karakter die het toch de moeite waard maakt. Ook de korte felle actiescenes vond ik erg sterk, qua timing zaten ze telkens prima geplaatst.

Vanwege het verhaal wat wat minder doet net een paar aftrekposten, maar minder dan een bescheiden 4.5* kan ik hier echt niet voor geven. Wel heel nipt. Wat een gouden combinatie is Wong/Doyle toch.

Ashes of Time komt met gemak in mijn top 10, puur gekeken naar het cinematografische aspect. Wat ziet deze film er waanzinnig uit. Doyle en Kar Wai Wong hebben het zo sterk gestileerd, dat je echt moet oppassen dat het niet wat belachelijk wordt. Maar het werkt als een trein. Werkelijk elk shot is een tot leven gekomen schilderij. Ik heb echt 1,5 uur zitten kwijlen. Alles, maar dan ook echt alles, staat in dienst van het visuele. De rest is ondergeschikt of dat nu de bedoeling was of niet. Het verhaal bijvoorbeeld was ik op een gegeven moment kwijt en het interesseerde me al niet zo gek veel meer, hoewel ik wel het idee heb dat er mooie en gevoelige thematiek achterzit. Hetzelfde voor de personages.

Nee zelfs de gevechtscènes zijn slechts een middel om mooie shots en bijzondere composities op het doek te zetten. De actiescènes op zich doen helemaal niet ter zake. Er zijn er immers maar weinig van en je volgt bijvoorbeeld van dichtbij de zwaardvechter, maar ziet verder niet goed wat er gebeurt. Van ondergeschikt belang namelijk.

Vind het wel grappig, ze moeten echt gedacht hebben, we vragen een van de meest succesvolle en sterkst opkomende regisseurs uit China van dat moment om een zwaardvechtfilm te maken, dat moet goed verkopen. Ben benieuwd wat producenten vonden toen ze een artistieke film terugkrijgen met weinig actie.

Ben me er goed van bewust dat deze film verre van perfect is, maar man, man, man wat was dit mooi. En wat er dan zo verre van perfect is interesseert me geen reet. 4,5 sterren.

Eigenlijk helemaal eens met Mister Blonde's recensie hier voor mij. Visueel is het zo sterk dat het lastig te volgen verhaal er niet zoveel toe doet. Er zijn weinig films die me zo pakken, puur op schoonheid alleen. Van schitterende rimpelingen in het water, platte woestijnen, wilde kleur-uitspattingen, reflecties van vogelkooien op de gezichten en wat al niet. Anderhalf uur puur gehypnotiseerd naar het scherm zitten staren. De muziek was trouwens ook prachtig. Toepasselijk episch zonder over-the-top te gaan. Het scenario had zo zijn momenten en een aantal keren wist het drama me te raken (vooral in de verhaallijn bij Tony Leung Chiu Wai als blinde zwaardvechter), maar over het algemeen werd het allemaal veel te abstract gebracht om er werkelijk in mee te gaan. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik het wel kon volgen, totdat ik probeerde terug te halen wat er tien minuten eerder nou ook alweer precies gebeurde. Een samenvatting van het verhaal kan ik dan ook niet geven, maar dat vergeef ik Wong Kar-Wai hier met gemak.

4*

Ligt nu in de grabbelbak (Blu-Ray 4.99 Euro)

Ik ben een beetje dom geweest en heb hem met mijn broertje van 16 gekeken in de veronderstelling dat het een soort ´´Crouching Tiger, Hidden Dragon´´ was. Ergens op de helft maar uitgezet, want hij kon alleen maar zeiken op de staarwedstrijden en het voor hem onbegrijpelijke plot. Maar even laten bezinken en over een tijdje een nieuwe kans geven.

Iemand trouwens tips voor visueel interessante films die ook interessant zijn voor mijn broertje?

Cinematografisch prachtig en bijzonder, qua verhaal kost het aardig wat moeite. Daarvoor moet ik 'm nog even een 2e keer kijken. Maar het is heerlijke Chinese romantiek, ontzettend typisch met de dramatische verwikkelingen en symbolische taal. Vooralsnog 4* maar dat kan nog een halfje hoger uitpakken. Ook maar eens op de plank zien te krijgen.

Prachtige beelden. Echt prachtig. De sfeer is ook prachtig. Dus het was gewoon prachtig. Maar verder dan dat kan ik niet komen. Ik vond het verhaal behoorlijk lastig. En dat kwam misschien ook gedeeltelijk door dat ik niet meer helemaal kon plaatsen wie wie was (ze leken in mijn ogen toch wel behoorlijk op elkaar). Doordat ik het verhaal niet kon volgen kwam alles minder overtuigend over dan het zou moeten zijn. Ik snapte bijvoorbeeld niet waar alle gevechten over gingen (hoewel ik op een gegeven moment wel had vernomen dat het om een ei ging???). Daarom geef ik geen stem.

Kan iemand mij misschien uitleg geven hoe ik deze film moet bekijken? Want ik kon er niet meegevoerd door worden. In tegendeel. Ik was blij toen deze aaneenschakeling van levende schilderijen voorbij was. Of moet je het ook zo ervaren, als 1 groot kunstwerk?