Dung Che Sai Duk (1994)

Twee Tony Leungs en drie Cheungs. Echt makkelijk om volgen vond ik het eerlijk gezegd niet.

't Is ook geen geweldige film vond ik. Het probeert wat cachet te geven aan het martial arts genre, wat ook wel gedeeltelijk lukt. Maar af en toe faalt het visuele ook, en dan schuift de film soms volledig op z'n kont.

Eén probleem is dat wanneer het visuele veel aandacht krijgt, de soundtrack ook op een gelijk niveau dient te staan. Bij momenten was die aardig, maar soms echt beschamend. Iets waar Kar Wai toch wel meer last van lijkt te hebben. Het haalt in ieder geval stevig wat sfeer uit enkele cruciale momenten.

Daarnaast vond ik de gevechten ook niks. De demonstraties (vrouw op het water) zijn écht gaaf, maar de gevechten zelf missen een mooi ritme. Hypermontage gemixed met slo-mo beelden, maar de editor lijkt doof te zijn. Jammer. Visueel zwalpen die scenes als een dronken matroos op wilde zee.

Verhaaltje is een hoop bij elkaar gegooid gedoe, af en toe afgewisseld met wat mislukte tragiek. Enige acteur die echt een beetje uit de verf kwam was Tony Leung Chiu Wai. Altijd een geweldige presence.

Wat de film red zijn de coole personages (de stille rondtrekkende zwaardvechters) en de toch wel erg mooie beelden bij momenten. Maar verder vind ik de film niet geheel geslaagd. Doe mij maar een echt martial arts. Wat Kar Wai hier poogt te doen, daar had hij waarschijnlijk beter een tiental jaartjes mee kunnen wachten.

3*. Vermakelijk, maar flawed. Maar wel een beter Kar Wai voor die tijd.

In een romantische bui durf ik wel eens beweren dat Wong Kar-Wai en Christopher Doyle op elk plekje van deze aarde een reeks prachtige shots zouden kunnen draaien. ‘Ashes of Time’ is daar eens te meer een bewijs van. Na gedebuteerd te hebben met een harde actiefilm over straatbendes in Hong-Kong, en na een poging om gevoelige cinema te maken (‘Chungking Express’), keert Wong Kar-Wai terug naar het geweld, deze keer in authentieke martial arts-stijl.

De mensen zonder ervaring in het genre (waaronder ondergetekende) denken dan meteen aan ascetische helden in lange gewaden, maar Wong Kar-Wai heeft zich (volgens mij) mede laten inspireren door de Amerikaanse cowboy-film. De woestijn waarin het verhaal zich afspeelt, is een kader van onvruchtbaarheid en droogte dat fel afsteekt tegen de gevechten in bamboewouden, zoals in ‘House of the Flying Daggers’ of ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’.

Ook lopen in ‘Ashes of Time’ quasi geen helden rond, maar alleen hopeloze personages die gevangen zitten in hun eigen kooi en door de tralies heen contact trachten te maken. Wie het oeuvre van Wong Kar-Wai een beetje kent, begrijpt dat we hier te maken hebben met zijn steeds terugkerende thema.

Op papier klinkt dat poëtisch, maar in realteit breidt Wong Kar-Wai er nog een hopeloos complex verhaal rond, dat ik doodgewoon niet kon volgen. Meerdere personages blijken plots samen te vallen tot één, en bovendien lijken die Aziaten nog steeds genoeg op elkaar om de verwarring nog te vergroten. Gooi daar ongeloofelijk flitsende gevechten bovenop, die te snel gemonteerd zijn, en je zit vaak met de wenkbrauwen gefronst.

Bijgevolg hoeft u ‘Ashes of Time’ absoluut niet te zien om het verhaal, integendeel, maar wel om de barokke, zowaar bombastische beeldtaal. De landschappen lopen immers over van kleur, en de film bevat meer dan één verbluffende compositie. Kitsch is nooit veraf - zo moest ik af en toe denken aan Zack Snyders ‘300’ - maar wie zich daarover heen zet krijgt een zuiver poëtische film te zien.

Prachtig (in beeld), en tegelijk ook pijnlijk (in verhaal). Middelmatig dus.

2,25*

Ik dacht eens een ander soort film te gaan zien dan de romantische films, die ik van Kar-Wai gewend ben. Helaas was het een behoorlijke tegenvaller. Ook Ashes of Time is doorspekt met een behoorlijke dosis liefdesdrama, met name aan het begin en het eind van de film.

De plot komt erop neer dat de vechtersbazen na jarenlang in eenzaamheid gestreden te hebben, toch heimwee krijgen naar hun vrouw die ze destijds thuis aan hun lot hebben overgelaten. Vond het verhaal wat rommelig aandoen en kon het vooral in het begin niet goed volgen. Dit kan echter ook deels komen door de vele Chinese namen en mijn af en toe verslappende aandacht. Eigenlijk kon de hele plot me niet zoveel boeien. Enkel de delen met de blinde zwaardvechter en de blootvoetse zwaardvechter vond ik echt boeiend. Helaas duurde dit bij elkaar maar een ruim half uur.

Visueel zit het allemaal redelijk snor. Mooie gele, zandachtige kleuren en knap gekadreerde shots. Kar-Wai's veelgebruikte vage slowmotion beelden vond ik hier echter minder goed toegepast. Ze werden vooral gebruikt bij de spaarzame vechtscènes, die voor mijn gevoel hierdoor behoorlijk verzwakten qua spanning en actie.

Misschien dat ik de film later nog maar eens moet zien met andere verwachtingen. Vooralsnog vind ik het een nogal rommelig samenraapsel van een stel zwaardvechters met liefdesverdriet.

Best een goede, maar vooral ook ongrijpbare film. Het verhaal is lastig te volgen, de beelden zijn erg mystiek en laten zich eigenlijk nergens vergelijken met iets anders dan ik tot nu toe heb gezien. Nou moet ik zeggen dat ik onbekend ben in het martial-arts genre en dat ik daarom die vergelijking niet kan maken. Maar toch is het gek dat Wong Kar-Wai zo'n film heeft gemaakt rond de tijd dat zijn stadse Hongkong-drama's zoals Chungking Express en Fallen Angels ook uitkwamen. Wat dat betreft zijn dat twee tegenpolen.

Verder kan ik er weinig van maken. Prachtige beelden schieten aan de ogen voorbij, mooie (en emotionele) momenten zijn er ook te vinden. Gewoon een goede film en een leuke toevoeging aan het oeuvre van Wong Kar-Wai.

Soort van zwaardvechterssprookje dat me bij vlagen pakte, maar zoals wel vaker bij Wong Kar-wai uteindelijk niet volledig. Zowel qua verhaal niet helemaal als visueel niet helemaal. Ik ga wel binnenkort nog eens wat lang geleden bekeken films van 'm herzien. Misschien is het wel een regisseur die meer kijkbeurten bij me nodig heeft.

3.0*

De redux-versie gezien, die gelukkig korter is dan het origineel. Dit was namelijk al een hele zit. Trage film, bij vlagen dodelijk saai en met een behoorlijk irritante voice-over, die continu allerlei wijsheden zit te spuien. Visueel is het gelukkig wel de moeite waard, met sporadisch indrukwekkend camerawerk en een mooi kleurpatroon. Mooie soundtrack ook, maar daar houden de pluspunten wel zo'n beetje op. Het warrige verhaal is niet interessant en de personages konden mij niet boeien. Eén van de mindere films van regisseur Wong Kar-Wai.

Ik weet niet of het origineel erg veel verschilt, maar ik heb dus de Redux gezien.

Echt een fantastische Kar-Wai Wong weer. Eigenlijk visueel weer even adembenemend als bijna al zijn films. Het camerawerk van Doyle is weer van buitenaards niveau, de gele gloed is erg mooi, en de contrasten en schaduwen is het echt wonderschoon. Deed me soms denken aan La Double Vie de Veronique qua kleurengebruik. Superlatieven schieten eigenlijk bijna te kort om het te omschrijven. In het begin zaten er een paar scenes met een vogelkooi waar ik echt met open mond naar zat te kijken. En ik vind Wong ook elke keer weer uitblinken qua editing, toch weer net een andere editingstijl als in zijn andere films die ik tot nu toe zag, maar echt heel sterk en ritmisch gesneden.

Verder versterkt de passende soundtrack het sfeertje waarin het landschap en de personages eigenlijk al het werk doet. De verhaaltjes vond ik wat minder, beetje rommelig en onduidelijk soms, maar de personages hadden allemaal een soort mysterieus karakter die het toch de moeite waard maakt. Ook de korte felle actiescenes vond ik erg sterk, qua timing zaten ze telkens prima geplaatst.

Vanwege het verhaal wat wat minder doet net een paar aftrekposten, maar minder dan een bescheiden 4.5* kan ik hier echt niet voor geven. Wel heel nipt. Wat een gouden combinatie is Wong/Doyle toch.

Ashes of Time komt met gemak in mijn top 10, puur gekeken naar het cinematografische aspect. Wat ziet deze film er waanzinnig uit. Doyle en Kar Wai Wong hebben het zo sterk gestileerd, dat je echt moet oppassen dat het niet wat belachelijk wordt. Maar het werkt als een trein. Werkelijk elk shot is een tot leven gekomen schilderij. Ik heb echt 1,5 uur zitten kwijlen. Alles, maar dan ook echt alles, staat in dienst van het visuele. De rest is ondergeschikt of dat nu de bedoeling was of niet. Het verhaal bijvoorbeeld was ik op een gegeven moment kwijt en het interesseerde me al niet zo gek veel meer, hoewel ik wel het idee heb dat er mooie en gevoelige thematiek achterzit. Hetzelfde voor de personages.

Nee zelfs de gevechtscènes zijn slechts een middel om mooie shots en bijzondere composities op het doek te zetten. De actiescènes op zich doen helemaal niet ter zake. Er zijn er immers maar weinig van en je volgt bijvoorbeeld van dichtbij de zwaardvechter, maar ziet verder niet goed wat er gebeurt. Van ondergeschikt belang namelijk.

Vind het wel grappig, ze moeten echt gedacht hebben, we vragen een van de meest succesvolle en sterkst opkomende regisseurs uit China van dat moment om een zwaardvechtfilm te maken, dat moet goed verkopen. Ben benieuwd wat producenten vonden toen ze een artistieke film terugkrijgen met weinig actie.

Ben me er goed van bewust dat deze film verre van perfect is, maar man, man, man wat was dit mooi. En wat er dan zo verre van perfect is interesseert me geen reet. 4,5 sterren.

Eigenlijk helemaal eens met Mister Blonde's recensie hier voor mij. Visueel is het zo sterk dat het lastig te volgen verhaal er niet zoveel toe doet. Er zijn weinig films die me zo pakken, puur op schoonheid alleen. Van schitterende rimpelingen in het water, platte woestijnen, wilde kleur-uitspattingen, reflecties van vogelkooien op de gezichten en wat al niet. Anderhalf uur puur gehypnotiseerd naar het scherm zitten staren. De muziek was trouwens ook prachtig. Toepasselijk episch zonder over-the-top te gaan. Het scenario had zo zijn momenten en een aantal keren wist het drama me te raken (vooral in de verhaallijn bij Tony Leung Chiu Wai als blinde zwaardvechter), maar over het algemeen werd het allemaal veel te abstract gebracht om er werkelijk in mee te gaan. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik het wel kon volgen, totdat ik probeerde terug te halen wat er tien minuten eerder nou ook alweer precies gebeurde. Een samenvatting van het verhaal kan ik dan ook niet geven, maar dat vergeef ik Wong Kar-Wai hier met gemak.

4*

Een fijne Kar-Wai Wong met een erg mooie cinematografie. Verhaaltechnisch is er soms niet altijd evenveel van te maken, maar ik moet zeggen dat ik me geen seconde verveeld heb.

Vooral de soms opvallend gele kleuren van de woestijnen, komen hier ontzettend sterk naar voren. Visueel zitten er een aantal erg mooie momenten in en het camerawerk is ook van een buitengewoon goed niveau. Net als in de meeste van zijn andere films, kent ook deze Ashes of Time weer een erg sterke soundtrack. Die is sterk aanwezig op de momenten dat het moet en wat meer op de achtergrond als het moment het toelaat.

Qua acteerwerk mag Ashes of Time er ook zeker zijn. Vooral Tony Leung Chiu Wai laat maar weer eens een keer zien, wat voor een klasbak het toch is. Ondanks de vaagheid van het verhaal, wist hij me wel te raken met zijn personage. Verder zag de actie er ook stijlvol en goed uit, al moet je nu niet direct verwachten dat het barst van de actie, want daar draait deze Ashes of Time eigenlijk niet om.

Kortom een erg genietbare Kar-Wai Wong dus, die dankzij zijn sterke visuele stijl, een geweldige soundtrack en het mooie kleurgebruik weer erg overtuigt.

4,0*

Ja, zeker een mooie cinematografie dat kan je wel zeggen, op de wazige actiescènes na dan, die ik zelfs lelijk zou durven noemen. Verder deed het visuele me op de een of andere manier aan westerns denken, met de epische muziek en de close ups op de gezichten van de acteurs.

Dat is echter voor mij niet voldoende; dit psychologische en melancholieke drama over de kwetsbare mannen achter de legendarische zwaardvechters verzwolg in pedante, vage dialogen. Het leek me alsof er bewust gezocht werd naar grote diepten,naar grote woorden, naar symboliek, naar complexiteit. En dat werkte hier niet : het kwam allemaal niet goed over.en ik volgde tegen het einde al helemaal niet meer hoe alles in elkaar zat. Jammer van de zwakke inhoud. Gelukkig duurde dit niet meer dan een anderhalf uur want ik was al aan het wegdommelen.

Aardige film, die wel verbleekt naast andere films in het genre.

Het voelt allemaal vrij experimenteel aan, maar wel alsof nog niet alles op z'n plek is gevallen. De beelden zijn erg oververzadigd, dat heeft zeker iets, maar wat zachter was misschien toch wat mooier. Toch veel mooie scènes, met name van de natuur. De vechtscènes vallen wel een beetje tegen zo vaag als het eruit ziet. Enkel bij Tony Leung Chiu-Wai was dat op z'n plek gezien de beperking van zijn karakter. Wat wel prachtig was, waren de beelden van de zwaarddame op het meer.

Het plot is aanvankelijk een beetje vaag, maar uiteindelijk vallen de lijntjes redelijk goed bij elkaar te knopen. Qua inhoud is het wel allemaal heel erg typisch Wong Kar-wai. Ik vraag me steeds meer af of de man zelf wel een gelukkig liefdesleven heeft, zoveel personages lopen er in zijn films rond met verlangens naar een onbereikbare liefde. Deze film is geen uitzondering, maar het smaakt zeker nog goed. Wong weet toch te voorkomen dat het cheesy wordt, waardoor ook vanuit het plot er een fijne melancholische sfeer ontstaat. Dat geldt minder voor de muziek, die het wat laat afweten, want de muziek is eerder te nadrukkelijk aanwezig dan sfeervol. Beetje jammer.

Na eerder The Grandmaster van dezelfde regisseur gezien te hebben, voelt het uiteindelijk aan alsof dit een soort van testcase is voor die film. Zo zal het niet bedoeld zijn, maar duidelijk is dat Wong Kar-wai alleen maar betere films is gaan maken. In ieder geval leuk om eens gezien te hebben. 3,5*.

Kar Wai Wong's eerste poging in de wereld van martial arts voor het meesterwerk The Grandmaster.

Beide Leungs spelen de sterren van de hemel en Leslie Chueng speelt de hoofdrol perfect. De regie is helemaal geweldig. Het is ook perfect geschoten en belicht door Christopher Doyle. Kijk alleen al naar de scene met de vogelkooi. Schitterend. Ook de geweldige locaties dragen veel bij aan de sfeer van het geheel.

De actie scenes zijn gechoreografeerd door Sammo Hung en zien er goed uit. Af en toe wel wat overzichtelijk en heel anders in beeld gebracht dan in de conventionele martial arts films. Komt vooral door Doyle's manier van filmen. Verhaal is erg goed. Vaak droomachtig en poëtisch verteld.

Kar-wai Wong regisseerde een select aantal meesterwerken, 2046 en In the Mood For love, waarin werkelijk alles volledig naar mijn smaak was.

Ik heb enorme waardering voor cameraman Christopher Doyle, wiens cinematografie mij het meest raakt. Het is is consistent briljant en herkenbaar, wat zelfs in vrij matige Hong Kong films, mijn bloeddruk doet verhogen. Wellicht is alleen de cinematografie in sommige films van Kieślowski mij even dierbaar. Voor deze film werkte hij samen met Pung-Leung Kwan. Werkelijk elk shot is een plaatje om in te lijsten. Jaren geleden heb ik zelfs overwogen om een grote fotolijst te laten maken om individuele beelden van deze film tot zijn recht te laten komen in mijn huiskamer. Nog steeds niet gedaan, maar het moet er toch een keer van komen.

Het grote probleem met deze film is dat ik het overwegend saai vind. Ik heb de film, hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken, minsten 40 keer gezien puur omwille van de cinematografie. Toen ik de overstap maakte naar Bluray was dit de allereerste film die ik heb gekocht. De liefde groeide toen nog meer....

Hoewel ik vooral pleit voor de waardering van een film als geheel, ben ik nu pas tot het inzicht gekomen dat deze film daadwerkelijk veel meer verdient dan mijn oorspronkelijke 2 sterren. Heb de film vorige week 3 keer achter elk gezien en heb werkelijk met open mond zitten kijken. Misschien is dit de enige film die ik alleen qua beelden nu wil opwaarderen naar 5 sterren.

Ik had soms moeite de film te volgen, en zeker in het derde stuk brak dat wat op. Maar toch, ergens intrigeerde de film wel en wist me de meeste tijd wel te boeien. Vooral de beeldenpracht is geweldig om te zien en houdt de aandacht erbij. Dit is duidelijk een experiment dat op sommige vlakken meer dan geslaagd is, en op sommige vlakken simpelweg tekort schiet. 3,5*.