ad
  • 139.659 films
  • 6.620 series
  • 20.038 seizoenen
  • 432.194 acteurs
  • 280.266 gebruikers
  • 8.088.273 stemmen
Avatar
 
banner banner

Bunker Palace Hôtel (1989)

Sciencefiction / Thriller | 95 minuten
3,12 17 stemmen

Genre: Sciencefiction / Thriller

Speelduur: 95 minuten

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Enki Bilal

Met onder meer: Jean-Louis Trintignant, Carole Bouquet en Maria Schneider

IMDb beoordeling: 6,5 (826)

Oorspronkelijke taal: Frans

Releasedatum: 6 juni 1989

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Bunker Palace Hôtel

In een dictatuur ergens in de toekomst breekt een opstand uit. De heersende klasse vlucht naar het 'Bunker Palace Hotel' dat speciaal voor dit soort doeleinden is gebouwd. Een opstandige spionne weet binnen te dringen. Intussen begint de decadente heersende klasse zich af te vragen waar hun leider blijft.

image

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van blabla

blabla

  • 2070 berichten
  • 4969 stemmen

De striptekenaar Enki Bilal weet zijn stijl van tekenen dus ook in een film te krijgen.


avatar van wendyvortex

wendyvortex

  • 4333 berichten
  • 6829 stemmen

Niet zo overdreven over the top uitbundig als in zijn Immortals, maar het werkt hier wel een stuk beter.

Ondanks het feit dat de hele opzet wat soberder is geeft deze film toch beter de wereld weer zoals we die kennen uit de stripboeken van Bilal.

Mocht je daar niet mee bekend zijn: een vervreemdende SF-film, niet eens zo heel ver verwijderd van Sin City, maar hier met iets meer Franse filosofische ondertoon.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 6966 berichten
  • 3191 stemmen

Vervreemdend inderdaad. De hoogwaardigheidsbekleders van een gevallen dictatuur zitten samen in een bunker. Bilal herneemt de gebeurtenissen van de val van het Nazi regime op zijn manier. Wat zo vervreemdend werkt is dat de bedienden allen androiden zijn die een beetje defect zijn. En dan komt een spionne binnen in de bunker. Naast de bizarre sfeer gebeurde er heel weinig in de film en is er geen sprake van een stevig plot dat verder ontwikkeld wordt. Het lijkt me dat dit gewoon een experimentele oefening van Bilal is om zijn universum eens op het grote doek te krijgen. Maar intussen heb ik me wel zitten vervelen.


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18892 berichten
  • 12340 stemmen

Moeilijk, althans lastig te beoordelen en te vatten/duiden.

Bilal heeft meer met vormgeving dan met de inhoud (misschien niet zo heel verrassend), tenminste zoals het zich aanvankelijk laat aanzien is er veel veel gestileerde omgeving en een nogal futloze en bloedeloze inhoud (standaard sci-fi thrillertje met onbegrijpelijke gebeurtenissen, betekenisloze veelbetekenendheid en zo).

Maar eenmaal in de bunker krijgt het geheel een lading van het afbrokkelend (nazi)regime. Is het een kijk in een distopische toekomt of een terugblik op het failliet van een totalitair regime? De gestileerde vormgeving werkt op dat moment in Bilals voordeel, omdat het noch aan tijd, noch aan plaats gebonden lijkt. Langzaam, maar onverstoorbaar dringt de buitenwereld zich naar binnen. Of werkt de binnenkant zich een weg naar buiten???

De muziek (die mij deed herinneren aan This Mortal Coil (Fraser/Gerrard bijv.) is over de hele linie sterk, maar nog beter is het sounddesign van continu aanhoudend gerommel, gebrom en gebeuk. De vormgeving is die van Gilliams Brazil vermengt met Europees-barokke spielerei a la Jeunet.

Bijzonder, en net als het vergelijkbare Tykho Moon behoorlijk geslaagd (Immortel van Bilal was dan weer ontdaan van alle eigenheid en hield dan alleen dat futloze, bloedeloze over - en dan gevat in een überlelijke 21e eeuwse standaard filmvormgeving van lelijk blauw licht en stoom - bah!).