Bunker Palace Hôtel (1989)

De striptekenaar Enki Bilal weet zijn stijl van tekenen dus ook in een film te krijgen.

Niet zo overdreven over the top uitbundig als in zijn Immortals, maar het werkt hier wel een stuk beter.

Ondanks het feit dat de hele opzet wat soberder is geeft deze film toch beter de wereld weer zoals we die kennen uit de stripboeken van Bilal.

Mocht je daar niet mee bekend zijn: een vervreemdende SF-film, niet eens zo heel ver verwijderd van Sin City, maar hier met iets meer Franse filosofische ondertoon.

Vervreemdend inderdaad. De hoogwaardigheidsbekleders van een gevallen dictatuur zitten samen in een bunker. Bilal herneemt de gebeurtenissen van de val van het Nazi regime op zijn manier. Wat zo vervreemdend werkt is dat de bedienden allen androiden zijn die een beetje defect zijn. En dan komt een spionne binnen in de bunker. Naast de bizarre sfeer gebeurde er heel weinig in de film en is er geen sprake van een stevig plot dat verder ontwikkeld wordt. Het lijkt me dat dit gewoon een experimentele oefening van Bilal is om zijn universum eens op het grote doek te krijgen. Maar intussen heb ik me wel zitten vervelen.

Moeilijk, althans lastig te beoordelen en te vatten/duiden.

Bilal heeft meer met vormgeving dan met de inhoud (misschien niet zo heel verrassend), tenminste zoals het zich aanvankelijk laat aanzien is er veel veel gestileerde omgeving en een nogal futloze en bloedeloze inhoud (standaard sci-fi thrillertje met onbegrijpelijke gebeurtenissen, betekenisloze veelbetekenendheid en zo).

Maar eenmaal in de bunker krijgt het geheel een lading van het afbrokkelend (nazi)regime. Is het een kijk in een distopische toekomt of een terugblik op het failliet van een totalitair regime? De gestileerde vormgeving werkt op dat moment in Bilals voordeel, omdat het noch aan tijd, noch aan plaats gebonden lijkt. Langzaam, maar onverstoorbaar dringt de buitenwereld zich naar binnen. Of werkt de binnenkant zich een weg naar buiten???

De muziek (die mij deed herinneren aan This Mortal Coil (Fraser/Gerrard bijv.) is over de hele linie sterk, maar nog beter is het sounddesign van continu aanhoudend gerommel, gebrom en gebeuk. De vormgeving is die van Gilliams Brazil vermengt met Europees-barokke spielerei a la Jeunet.

Bijzonder, en net als het vergelijkbare Tykho Moon behoorlijk geslaagd (Immortel van Bilal was dan weer ontdaan van alle eigenheid en hield dan alleen dat futloze, bloedeloze over - en dan gevat in een überlelijke 21e eeuwse standaard filmvormgeving van lelijk blauw licht en stoom - bah!).