Cookie's Fortune (1999)

De plot was heel erg voorspelbaar wat niet erg hoeft te zijn als er veel valt te genieten van het acteren. Maar dat viel me wel een klein beetje tegen vergeleken met Altmans andere films. Er wordt een beetje in geacteerd alsof Altman tegen ze heeft gezegd: "well guys, it's a comedy, so... show it!" Vooral Glenn Close shows it maar ik vrees dat ze ook een beetje oppervlakkige teksten heeft om mee te werken.

De rollen van Julianne Moore (ze lijkt het een beetje moeilijk te hebben iemand te spelen die niet helemaal 100% is; het gevolg is een veelvuldig getrokken pruimemondje en ze zit wat onder haar energie qua spelen. Het resultaat is vrij subtiel te noemen.)en het jongetje waren ook van die rollen waarvan je gelijk snapte dat dat blijkbaar nodig was voor de plot. Alleen van de rol van Lyle Lovett is me niet echt duidelijk geworden waarom die erin zat. Behalve dat hij vaste gast is bij Altman en een mooie kop heeft om naar te kijken.

Ik word het ook wel een beetje zat wat je zo vaak ziet in de US dat als men een film wil kijken over kleinsteeds gedrag men dan maar uitwijkt naar één van de zuidelijke staten. Niet in het minst omdat de verschillen in zuidelijke accenten legio zijn terwijl gesuggereerd lijkt te worden dat men daar allemaal geboren en getogen is (daar = Holly Springs).

Uiteindelijk, na me over deze ergernisjes heen gezet te hebben, viel er nog genoeg te genieten en dan vooral van de enige echte hoofdrolspeler (eigenlijk een schande dat hij niet in het lijstje acteurs staat) Charles S. Dutton. Een grote verrassing vond ik ook Liv Tyler.

Film had wat moeite op gang te komen. Het komische aspect kwam ook niet echt naar voren het eerste half uur. Vanaf het moment van de zelfmoord wordt het echt leuk. Alle scenes met Close (gewoon intrekken in het huis wat een crimescene is), de scenes in de gevangenis en het onderzoek waren echt topvermaak. Plot was verder nogal voorspelbaar, maar dat stoorde nauwelijks. Weet niet zo goed wat ik deze moet geven (3,5 sterren of 4 sterren), maar omdat ie wat ondergewaardeerd wordt geef ik hem het voordeel van die twijfel. Altman blijf stijgen als favoriete regisseur.

Me eens aan deze gewaagd, zonder echt te weten wat te verwachten. Niet echt slecht, niet echt goed ook. Qua komedie had 'k wel wat meer verwacht, het was eerder een soort van speelfilm. De cast was niet slecht, maar nu ook niet echt memorabel (ondanks de vele grote namen), net als de film eigenlijk. Leuk om eens gezien te hebben, maar zeker geen must-see.

Fijne regisseur, die Robert Altman. Hij raakte met zijn films veel genres en in zijn films bevindt zich in de regel een abrupte, schokkende of ingrijpende wending die wordt ondersteund door satire en humor. Na de episodenfilm Short Cuts verschijnt Cookie’s Fortune. Een satirisch aangezette film die zich in het broeierige zuiden van de Verenigde Staten afspeelt. De atmosfeer van de film wordt heel nauwgezet in de tagline omschreven. Die luidt als volgt: “Welcome to Holly Springs…home of murder, mayhem and catfish enchiladas”. Een stadje waar het woord opwinding nog moet worden uitgevonden. Heerlijk toch?

Cookie’s Fortune is een fijne ensemblefilm. Een film die met humor naar menselijke zwakheden kijkt. Een film die in een gezapig ritme van het ene naar het andere personage trekt. Markante personages die elkaar tegenkomen, om elkaar heen dansen, elkaar aardig vinden of juist niet. De film neemt je prettig mee in het alledaagse leven van een aantal bewoners van het stadje. Bewoners die geen wereldschokkende belevenissen meemaken maar gewoon hun kleine ontroerende, vervelende en betoverende momenten hebben. De gerenommeerde cast, met namen als Glenn Close, Ned Beatty en Charles S. Dutton, weet er wel raad mee.

Cookie’s Fortune beschrijft een traag draaiende wereld waarin je gedurende een paar dagen prettig vertoeft. Op de achtergrond weerklinkt heerlijke Blues die het simpele leven en het ongehaaste levensritme bevestigt. De film volhardt tot het einde in zijn eenvoudige opzet en introduceert je bij echte mensen die zich na een schokkende gebeurtenis misschien een tikje extremer gedragen dan normaal maar hun tempo amper aanpassen en zichzelf blijven. Ze zijn nog steeds liefdevol, begripvol, kwaadwillig of zelfzuchtig. Alleen mischien wat heftiger dan daarvoor.

En gelukkig kun je ook aan het einde van de film constateren dat er van veel opwinding nog immer weinig sprake is daar in het stadje Holly Springs in het zuiden van de Verenigde Staten. En gelijk hebben ze!