La Belle Équipe (1936)

Zag de vorig jaar gerestaureerde versie, deze zoals Duvivier en Charles Spaak het oorspronkelijk hadden bedacht. Het is ook deze die best kadert in het sociaal beeld dat opgehangen wordt van een Franse bevolking die in de jaren 30 hunkert naar een royaler bestaan - het gaat hier om vijf werklozen - maar het tevens moeilijk heeft met eigen menselijke gedragingen en de pech niet kan ontlopen. In ieder geval komt het slot van deze versie harder, en m.i. ook wel verrassend en niet zo direct verantwoord binnen de plot over dan de versie bij het verschijnen opgelegd door de productieleiding.

Het blijft niettemin een Franse klassieker uit die periode, met een Jean Gabin, met zijn gekende charme en ...driftbuien, een als gebruikelijk ondoorgrondelijke Charles Vanel en Viviane Romance als de even gebruikelijke "garce".

Genietbaar zeker, netjes opgebouwd, met de vreugde bij de winst ("Le Chanteur a bien chanté, il faut boire a sa santé") en de droefheid bij verlies, menselijk en zonder franje of oversentimentaliteit weergegeven.

Julien Duvivier was een zeer inhoudelijke cineast.

Het verhaal van vijf vrienden die hun droom wilenl waarmaken maar langzaamaan ten onder gaan omwille van externe factoren en interne strubbelingen. Gesitueerd in de jaren ‘30 tegen de de achtergrond van de moeilijke politiek-economische tijd in Frankrijk (niet toevallig zijn enkele vrienden werkloos). Jean Gabin speelt de hoofdrol en doet dat naar gewoonte schitterend. Ook de vier andere vrienden zetten elk hun karakter goed neer, met Charles Vanel als meest opvallende man. Samen met zijn ex Viviane Romance en Gabin wordt een driehoeksverhouding uitgewerkt die cruciaal zal blijken te zijn. Raphaël Medina neemt de rol op van uitgeweken Spanjaard die gezocht wordt omwille van politieke activiteiten in zijn thuisland. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd in de film, maar op dat moment woedt in Spanje de burgeroorlog, en het laat zich niet moeilijk raden dat hij aan communistische zijde staat. Verder ook leuke rollen voor Raymond Cordy als noitoire zuiplap en Fernand Charpin als pittoreske gendarme.

Intussen mijn derde Duvivier en mijn respect stijgt gestaag voor deze man. Mooie shots, dynamisch in beeld gebracht met zoom en dolly, goeie montage … in samenwerking met zijn vaste medewerkers waaronder cinematograaf Jules Kruger.
Het scenario is goed uitgewerkt - een samenwerking tussen Duvivier en Belgisch scenarist Charles Spaak - en bevat geslaagde naturelle dialogen, dat laatste vind ik opvallend in veel Franse films uit die tijd, en dat zal wel geen toeval zijn wanneer dezelfde namen steeds terugkeren.
De finale is erg dramatisch en heb ik even moeten laten bezinken, mezelf de vraag gesteld of een man met het karakter van Gabin’s personage zover gedreven kan worden in dergelijke situatie. Het heeft er ook mee te maken dat zijn revolver uit het niets (uit zijn zak) kwam, zonder dat er voordien ooit een toespeling werd gemaakt dat hij gewapend was of misschien een gewelddadig verleden heeft gehad. Voor mij een belangrijk detail toch wel waar men meer aandacht aan had moeten besteden. Niettemin vind ik het in zijn geheel een pracht van een film, waarin een onderwerp als vriendschap wordt uitgewerkt zonder enig moment te vervallen in meligheid.