Le Petit Soldat (1963)

Tweede film van Godard.

Enige verwarring hierover kan ontstaan; de film is in 1960 gemaakt maar pas in 1963 vertoond. De film werd gelijk na het maken verboden door de Franse regering: te expliciet politiek.

Kan wel zijn "verloren film" genoemd worden.

Nogal een politiek getinte film, die handelt over de problematiek met betrekking tot Algerije.

Een ding nog over de film:

"De martelscene in de badkamer is niet geschikt voor gevoelige kijkers." aldus de vara-gids.

Meer over de film en de politiek daarachter:

Le Petit Soldat

Net gezien op ZDF (Duitse zender) helaas ook Duits gesproken.

Daarom moet ik hem maar nog een keer zien om een goede beoordeling te geven, wel een echte Godard (mooie sfeer en manier van filmen)

Veel politiek getinte conversaties over Algerije...

Typisch Nouvelle Vague was mijn 1ste reactie na het aanschouwen van deze film. De camera schokt en stoot dat het een lieve lust is en er gebeuren weer de vreemdste dingen in deze film. Het verhaal loopt wel redelijk lineair en is makkelijk te volgen.

Godard slaagt erin om veel achterdocht in zijn film te scheppen, door personages in beeld te brengen die wel eens banden zouden kunnen hebben met de door Bruno zo geliefkoosde ' Anna Karina '. Er wordt een wereld geschapen waar het gevaar niet van slechts een kant komt, waardoor Bruno zich sneller moet voortbewegen dan een jachtluipaard om zijn hachje te kunnen redden. De zwart - wit fotografie biedt mooie contrasten en een sfeervolle weergave van het landschap waarin Bruno zich begeeft, het aanzien van de steden bij nacht was meer dan de moeite waard. Best wel een intense film, zeker ten tijden van de martelscenes en het moment dat we Bruno volgden terwijl hij in zijn auto, zijn doelwit achterna reisde waarna de vertwijfeling toesloeg. Een film die eigenlijk zo voorbij was. Zeker nog eens zien, om nog wat meer op te pikken. Een wat duistere film van Godard. 4*

Hier zitten echt wel topscènes in.

De martelscène in de badkamer vond ik enorm sterk. Zeer goed in beeld gebracht, beklemmende sfeer, zeer sterk voice-over, Subor heeft er een goede stem voor. Anna Karina deed het ook foutloos.

Ook tijdens Bruno zijn missie was alles goed gefilmd en leuk te volgen gepaard met de sterke voice-over. Maar zoals bij de andere Godard films vind ik het verhaaltje teveel achterop hinken om echt een hogere score te kunnen wegkapen.

3,5*

Een heel aardige film met een prachtige Anna Karina!

Na Le Mempris heb ik wel een positieve pet op van Godard. Dus dit weekend besloot ik om Le Petit Soldat te kijken. Met voorop een stoere jongen met een pistool en een meiske. Dat ziet er uit als een lekker wegkijkertje.

Helaas bleek het tegendeel waar. Deze film lijkt sterk op een willekeurig amateurfilm. Dat het geheel lowbudget is, maakt mij echt niet uit. Maar hier ontbrak echt elke vorm van emotie door de suffe voiceover, maar voornamelijk door de totaal oninteressante beelden. Ik heb de film amper kunnen afkijken (had ik volgens mij beter niet kunnen doen). Ook de martelscene deed me niet echt wat. De genialiteit van Godard ontgaat mij helaas volledig in deze film. Het lijkt meer een tijdsdocument dan een goede film (de reden dat mensen nu nog dit soort films kijken lijkt mij meer te liggen aan het feit dat Godard destijds vooruit liep op het medium film, dan aan zijn skills als regisseur). Ik kan me tenslotte niet herrineren dat ik een oudere film heb gezien die zo amateurischtisch uitziet (handheld, iets met een geweer en een meisje erin en knallen maar).

Youtube staat vol met dit soort homemade films.

"Alles wat je voor een film nodig hebt is een meisje en een pistool", zei Godard ooit. Ook is hij in navolging van het Italiaanse neo-realisme samen met zijn broeders en zusters van de Nouvelle Vague één van de eerste filmmakers die aantoonde dat je met een minimum aan middelen een film kunt (en moet) maken. En dan ook nog een film die door de Franse overheid drie jaar in de ban werd gedaan en niet vertoond mocht worden.

Toch knap voor een 'amateurfilmpje'

Genie of niet, Godard's stempel op de hedendaagse film is absoluut en onmiskenbaar. Niet alleen in de filmvorm (uiteraard a Bout de Souffle), maar ook wat betreft de maatschappelijke en ethische functie van film, en daar is Le Petit Soldat een uitstekend voorbeeld van.

Een andere beroemde uitspraak van Godard komt uit deze film:

"fotografie is de waarheid, film is 24 keer per seconde de waarheid".

Een steeds terugkerend thema in de films van Godard: 'wat is de rol en functie van film in het weergeven van de (wrede) werkelijkheid' komt in deze film al bovendrijven.

Godard registreert. Zonder toeters en bellen, maar vooral bijna emotieloos. Godard is de camera. Er gebeuren dingen, de camera is er bij (soms letterlijk zelf in beeld), legt ontwikkelingen vast, maar oordeelt niet.

Godard verpakt het ook niet in kunstmatige sets of belichting. Alles is echt; de locaties, de omgeving, het licht. Er zijn geen sets. De enige beeldmanipulatie vindt plaats via de camera die bepaalt waar de toeschouwer zijn blik op moet richten.

Ja, er wordt ondersteunende muziek gebruikt, maar niet in de cruciale scènes, bijvoorbeeld de martelingscene. De kracht van die scene komt helemaal uit de volkomen natuurlijke mis en scene, het spel, en de klinische registratie door Godard/camera. Geen oordeel, geen veroordeling, het is zoals het is.

Aan het eind valt Godard echter uit zijn rol, door de opname van een bijna 5 minuten durende politieke monoloog van hoofdrolspeler Michel Subor. Gelukkig erkent Godard zelf ook dat hij nu de 'regels' overtreedt, want hij laat Subor op een bepaald moment recht in de camera spreken, waarmee Godard lijkt aan te geven dat we hiermee (tijdelijk) uit de film stappen. De monoloog is trouwens een verwarrende brei van filosofische, politieke (maoïstische) en ideologische mantra's. Het komt ongetwijfeld uit een goed hart, maar inhoudelijk is het bijna gênant naïef.

(Daarnaast is de film een openlijke liefdesverklaring aan Godard's toekomstige vrouw Anna Karina, die hij wederom via fotograaf Subor zo vaak en zo mooi mogelijk in beeld brengt. En da's ook niet zo gek, want het is ook een waanzinnig mooie vrouw. Maar da's weer een ander verhaal)

Of Godard een genie is weet ik niet, maar als fenomeen heeft hij ontegenzeggelijk zijn stempel op de moderne film gezet, en daar is Le Petit Soldat weer een fraai voorbeeld van.

Een ietwat gemiddelde Godard. Zijn stijl herken je uit duizenden is ook hier weer zeer aanwezig. Één ding is echter anders dan in zijn andere werk en dat is dat hier zowaar sprake is van een lineair en goed te volgen verhaal. Wat mij betrefd zit daar ook wel de zwakte in. Godards stijl is niet heel erg geschikt om mij mee te trekken in narratief. Daarvoor is het te vluchtig en te speels. Le Petit Soldat moet het vooral van de mooie fotografie en Anne Karina hebben, plus een drietal scènes: de fotoshoot vrij vroeg in de film, de scène waarin Bruno iemand al rijdend moet vermoorden en de hier veel besproken martelscène. Godard heeft echter duidelijk beter werk geleverd. Dit is slechts voor de liefhebber. Gelukkig is het geen simpel politiek pamflet geworden, zoals sommige andere Godards. Dat had hier gemakkelijk gekund.
3*

Voor een Godard, tenminste van wat ik zag, ook een serieuze film. Hoewel zijn stijlmiddelen aanwezig zijn en de film vooral ook uiting geeft aan zijn liefde voor Anna Karina vertelt deze film een tamelijk duidelijk verhaal (voor Godards doen). En is de achtergrond van het verhaal vrij grimmg. De stijlmiddelen staan meer in dienst van het verhaal in plaats van andersom. Vond 'm vrij sterk, ondanks dat ik misschien het meeste heb met de speelse Godard.

Ik meende hem ook een paar keer te herkennen.

3.5*

In de films van Godard kunnen de karakters bijna alleen nog praten in de vorm van een ondervraging, door middel van het houden van een monoloog of middels het citeren van een derde. Zijn films hebben bijna iets surrealistisch. Het lijkt er op of zijn karakters zich bewegen in een alternatieve wereld, die lijkt op die van ons, maar die eigenlijk iets anders is. Dit is slechts een van de voorbeelden dat zijn films anders zijn, dwars, recalcitrant, maar zeker innoverend. Dit maakt hem tot een van mijn favoriete regisseurs.

Film bestaat uit drie aspecten de zelfmoordaanslagen die er maar niet van komen, de (liefdesscenes met die Anna) waar volgens mij nooit helemaal zeker wordt of ze nou lid is van een Arabische terroristen organisatie en de martelscenes. En op die momenten is de film grappig, mooi, aandoenlijk en zelfs spannend. Acteurs spelen met een hoog gevoel voor realisme, de beeldtaal is sterk en bij elke scene, dialoog of handeling was het van te voren eigenlijk onmogelijk te voorspellen dat het zo zou gaan, zonder dat het geforceerd is.

Godard is een held. 4 sterren, ook voor deze film.

"Alles wat je nodig hebt voor een film is een pistool en een vrouw", zo stelt Jean-Luc Godard. Zijn tweede film werd pas na drie jaar uitgebracht. De inhoud was dusdanig controversieel dat de Franse overheid besloot de prent aan banden te leggen. Het speelt zich af in Genève ten tijde van de Frans-Algerijnse oorlog. Bruno Forestier (Michel Subor) werkt voor een rechtse groepering, maar is het geweld zat en besluit er uit te stappen. Door deze beslissing keert hij alle partijen tegen zich. Tot zover het pistool. De vrouw wordt gespeeld door Anna Karina die ook een relatie kreeg met de regisseur.

Deze film kent een politieke lading en dat veroorzaakte de controverse. Godard lijkt zich af te keren van beide partijen. Hij verheerlijkt het Frans idealisme niet, maar toont ook geen respect voor de revolutionaire Algerijnen. De film wisselt continu af met monologen en dialogen. De foltering die Bruno moet doorstaan is een fantastische scène. Wat er gebeurt is heftig, maar de voice-over van het personage vertelt alles op zijn dooie gemak. Ondertussen worden de gevoelens van de personages blootgelegd in gesprekken 'tussen de bedrijven door', wat kenmerkend is voor de Franse New Wave.

Le petit soldat is een interessante film voor liefhebbers van Godard en de Nouvelle Vague en politiek geëngageerden.

Van alle Godards degene die het meest op ABDS lijkt,logisch gezien de chronologie.Een film die eerder en eerbetoon is aan voorgaande films,zoals ABDS de gangsterfilm eerde gebeurt dat hier met de spionagethriller.En dat alles spelend in G. s eigenlijke vaderland Zwitserland.Het verhaal is dus op zich makkelijk te volgen,al is het wel handig om iets over de achtergrond,de oorlog in Algerije,te weten.Dit soort films zie ik vrij weinig op joetjoep,maar een link is altijd welkom.De zondes tegen de heilige geest van het filmen zijn opzettelijk en suggereren dat Godard technisch incompetent zou zijn is natuurlijk absurd.Hier hebben die spelletjes nog iets verfrissends,daar waar het later een sjabloon zou worden.

Minder fris is de serieuze politieke ondertoon die kenmerkend zou worden voor onze vriend,al houdt hij zijn mening hier voor zich.Zoals reeds gezegd geen good guys hier,eigenlijk alleen bad guys.De hoofdfiguur is een soort existentialistische anti-held á la Meursault(Camus wordt genoemd trouwens)die niet weet waarom hij moordt en waarom niet,toevallig voor partijen kiest(dus eigenlijk niet kiest)en zich een beetje staande probeert te houden met declamaties die bestaan uit een potpourri van literaire,politieke en filosofische citaten waarin hij zijn vriendinnetje toespreekt.Een soort eeuwige adolescent dus van het type dat later de hele NV zo'n beetje zou gaan bevolken.

Over dat vriendinnetje gesproken:je kunt wel zien dat Godard een prille romance beleefde met Karina,maar beweren dat ze "foutloos"zou zijn oid is absurd:ze spreekt niet abominabel slecht Frans omdat ze een buitenlandse speelt(niet om aan te horen),maar omgekeerd.

War die voice-over betreft:de enige Godard waarin deze niet irriteert,het droge toontje ervan past goed bij zijn personage,al neemt het natuurlijk wel een groot deel vd spanning weg.

Het hoogtepunt vd film is idd. de folterscène ,die minderjarige kijkertjes wat tegen zal vallen omdat er geen genitalien worden afgesneden of ledematen geamputeerd .Met dat waterboarden ook nog actueel.

Tenslotte nog een quote:"vrouwen zouden niet ouder moeten worden dan 25"

Godard's tweede is misschien wel mijn favoriete tot nu toe. Simpel/fris in opzet, wat erg goed werkt. Twee fantastische protagonisten (Subor en Karina), een (interessant) misdaadplot, veel existentialistische overdenkingen, eenvoudige esthetische cameravoering. Een stuk uitgebeender dan zijn andere politieke films, maar daardoor wat minder drammerig en veel meer to the point. Enkele scenes sprongen er uit: Die 'fotografiescene' bijvoorbeeld is echt meesterlijk, of één der laatste waar Subor een monoloog houdt: Heerlijk!

Oui, volgens mij wel (als de man die het hondje geeft bijvoorbeeld).

Pas mijn tweede Godard, de zijne ook trouwens, maar maakte mij een sterkere indruk dan mijn eerste, Pierrot le fou. Zoals reeds gezegd waren een aantal scènes meesterlijk, maar vooral de manier waarop hij in de film die zogezegd "enkel een pistool en een vrouw nodig heeft", juist die twee elementen zo relativeert en parodieert, vind ik geweldig. Bijvoorbeeld in de moordpogingen-scène. Of in het slot van de film. Dat is ook de reden waarom ik kritiek als die van VanRippestein

"Ik kan me tenslotte niet herrineren dat ik een oudere film heb gezien die zo amateurischtisch uitziet (handheld, iets met een geweer en een meisje erin en knallen maar). Youtube staat vol met dit soort homemade films."

misplaatst vind.

Nee. Dit was niet best. Ik heb echt mijn lach in moeten houden toen ik deze op het grote scherm zag gisteren in Brussel. Wat is het toch met geluid en Godard? Was hij gewoon te lui om alle geluiden op te nemen (van autodeuren die dichtgaan) of zit daar een bedoeling achter? Want ik snapte er weinig van. En het werkte op mijn lachspieren. De martelscene vond ik bijzonder vaag, maar er gebeurde tenminste wat. De enige scene die voor mij echt werkte was die monoloog en het breken van de vierde muur. Ohja, en de moordpogingscene. Die was ook grappig. Voor de rest vond ik het niet best.

2*

Ik vind de films van Godard in de loop der weken/maanden nadat ik ze gezien heb altijd beter worden. Tijdens het kijken geniet ik erg van de sfeer, maar raak ik regelmatig de draad kwijt en ben ik geneigd te zeggen dat het best oké is, maar niet echt goed. Maar ze blijven wel hangen, die films van hem. Die eerste lichting althans, voordat hij echt aan het experimenteren slaat. Zijn films die ik 3,5 sterren gaf zijn in mijn hoofd inmiddels tot minstens 4 gegroeid. Deze vond ik eigenlijk 3 waard, maar ik doe die halve bonusster er alvast bij. Moet ik toch weten?

Ik vind dat dan weer te overdreven haha, maar ik snap je punt .

De film waarin Godard en de camera verliefd werden op Anna Karina in de rol van Veronica (aldus de filmhistoricus Colin Maccabe in zijn introductie bij de dvd). En wie kan hen ongelijk geven?

De film werd geschoten in 1960 maar werd pas drie jaar later uitgebracht na tegenwerking van de Franse regering omwille van de heikele context waarin het verhaal van geheim agent Michel Subor zich situeert: de onafhankelijkheidsoorlog van Algerije eind jaren ‘50. Michel Subor behoort tot het rechtse kamp dat Algerije als onderdeel van Frankrijk wil behouden maar worstelt met zijn job - een mens zou voor minder - die eruit bestaat politieke tegenstanders het loodje te laten leggen. Hij heeft moeite met zijn collega’s en intussen woedt er een keiharde ondergrondse oorlog met Arabische geheim agenten in Europa.

De film speelt zich af in Genève - was voor Godard ook een manier om kosten te drukken - en geeft zicht op mooie locaties en die mooi gestileerde auto’s in het straatbeeld van toen. Zoals het Godard betaamt wordt een losse filmstijl gehanteerd die erg bijdraagt aan een realistische toets. Le Petit Soldat lijkt zijn tijd erg vooruit wanneer je dat vergelijkt met andere films van toen. Het scenario is eenvoudig maar doeltreffend in het kat-en-muisspel waarin Michel Subor verwikkeld is. De voice-over van Michel Subor draagt bij aan een noir gevoel, maar in tegenstelling tot de cleane Amerikaanse voorgangers ben je als kijker getuige van situaties die mijlenver staan van wat het publiek tot dan toe gewend was in spionagefilms - en dan heb ik het over marteltoestanden (al zijn deze niet gruwelijk te noemen naar huidige filmnormen). De ‘banaliteit’ van het martelen in een alledaags appartement wordt hier trouwens mooi in beeld gebracht.

Conclusie. Le Petit Soldat is een grimmige bijwijlen cynische film die als geen andere Franse film uit die tijd aansluit bij wat de politieke realiteit was van Frankrijk eind jaren ‘50. De visuele stijl zorgt voor een docu-gevoel en het is genieten van authentieke acteerprestaties. En Godard bewijst aan het begin van zijn carrière dat hij het lef heeft zich op gevoelig politiek terrein te begeven, met een betrekkelijk eenvoudig scenario dat evenwel een existentiële laag bevat. Zeker een film om te herbekijken, al was het maar omwille van de monoloog die Michel Subor op het eind afsteekt en waar wel wat te interpreteren valt. Voor mij is het pas mijn derde Godard maar het lijkt me wel dat liefhebbers van À Bout de Souffle (1960) zich ook deze film graag soldaat zullen maken.

Dat het een Godard-film is blijkt uit de vele verwijzingen naar literatuur en kunst alsmede enige filosofische dialogen maar het verhaal en de wijze van filmen is voor Godards doen vrij recht-toe-recht-aan, al is het wel een spionageverhaal dat inherent wat verwarrend is omdat je van een spion of geheim agent nooit weet voor wie hij nu eigenlijk werkt. Een thema van de film is dan ook het verschil van hoe anderen je zien en hoe je jezelf ziet (en de strijd tussen het sterke en het intelligente). Een ander belangrijk thema is dat van het idealisme, nu het spionnenspel om oorlog gaat, meer in het bijzonder om die van de toen actuele Algerijnse antikolonialistische strijd tegen de Franse bezetting: de hoofdpersoon heeft – net als Frankrijk – geen politiek ideaal en wil naar Brazilië vluchten maar vindt tijdelijk een soort van moreel of hoger idealisme in zijn vasthoudendheid tijdens een marteling en de liefde voor een meisje.

Niet Godards meest opzienbarende werkje…

Vooral dat spionagegedoe oogt wat kneuterig. Maar echt storend vond ik het nu ook weer niet, aangezien de regisseur het breed scala aan genreclichés duidelijk voor geen meter serieus neemt. Volgens mij dienen de achtervolgingsscènes en martelsessies enkel om een contrast te creëren met de filosofische traktaten. En daar blinkt Godard natuurlijk wél in uit.

Gezien de film blijkbaar al in 1960 opgenomen werd, betreft het de eerste samenwerking tussen Karina en Godard. Ergens merk je dat ook wel, de actrice staat er soms wat ongemakkelijk bij. Los daarvan heeft ze natuurlijk charisma in overvloed, geen twijfel daarover.

Al met al een geinig tussendoortje. 3*