High Fidelity (2000)

en de gitarist van Don Caballero figureert als bezoeker in de platenzaak. interessant hè?

De zanger van Tenecious D zit dr ook in heb ik me laten vertellen.

Nu ik die hele plaat van Tenacious D goed ken wil ik deze graag weer eens zien. Jack Black musiceert ook in de film, treedt op met een bandje, is dat Tenacious D?

Die volledige cd is trouwens erg cool en it rocks!!!It rocks your fucking sox off!Dave GRohl die drumt op die plaat. Jack Black heeft ook een geintje uitgehaald met Lord of the Rings, hilarisch en geniaal gemaakt. Die ring kun je niet alleen om je vinger doen maar ook als piercing gebruiken...juist daar ja.

Onlangs weer gezien, en hij blijft leuk. Goede soundtrack ook. Wellicht een tip: 'Almost Famous'

Vanaf vrijdag een aantal keer te zien op Nederland 3, bij de Vara, om 20:30-20:40:

Tenacious D- een serie korte, absurde muzikale schetsen van o.a. Jack Black!

De schetsen zijn een kruising tussen de platte rockcliches van This is Spinal Tap en de subtiliteit van High Fidelity!

Vanavond in Paradiso.

Helaas te snel uitverkocht...

Oei, oei, oei wat is deze film soms pijnlijk herkenbaar....

Geweldige film,er gebeurd ontzettend veel,wat de film ook weer z'n hoge tempo geeft en dus niet inzakt.Wat ik zelf erg leuk vind is als Cusack tegen de camara (het publiek)praat,het zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt alsof jij de enige bent die op dat moment ''erbij'' is.Ook kom je zo beter in het verhaal,vind ik. 4,5 ster.

Jack Black was grappig...maar verder vond ik het een beetje flauwe trendy film.

Maar in deze film wel irritant vaak. Wat dat betreft vind ik Phileine leuker. Alleen wat dat betreft.

Tegenvaller. 2 *

Misschien is het leuker als je jezelf er zo in herkent!

Dé ultieme film voor muzieknerds! Zoals die lui in High Fidelity oeverloos aan het zeiken zijn over bands.. ik heb zelf ontelbare vergelijkbare situaties meegemaakt, en heb in tal van shabby muziekwinkels rondgehangen zoals die van hoofdrolspeler Rob. Sterker: Milwaukee Ave. in Chicago, waar de de platenzaak uit deze film zich bevindt, heb ik een jaar geleden helemaal afgelopen tot ik op een paar honderd meter een handvol van dit soort leuke platenzaken aantrof en met een lege beurs en een tas vol platen weer naar mijn hostel terugkeerde. Meerdere malen een feest der herkenning dus. En ook lekker uit je stoel opveren wanneer je weer een bekende platenhoes of een bekend nummer op de achtergrond hoort ("Ladybug Transistor en Of Montreal op die poster! Een plaat van Ui! Een Subpop-sticker! Een plaat van Nick Drake! Een Pavement-poster! Stereolab op de achtergrond! Belle & Sebastian op de achtergrond!").

Het verhaal stelt allemaal niet veel voor en dat levert dan ook echt wat puntenaftrek op. Wat romances hier en daar, wat verschillen in milieu, vertrekkende vrouwen waar je nog verliefd op bent.. niet bijster origineel. En ik gruwelde toen op een moment van persoonlijke zelfoverwinning 'We are the champions' van Queen werd gebruikt. Maar in de setting waarin dat alles plaatsvindt (rommelige platenwinkels, van rook vergeven concerten, stompzinnig over obscure bands ouwehoerende losers) voel ik me helemaal thuis. 3,5*

En het kan niet anders dan dat de muzieksnob in mij af en toe de overhand neemt: als deze film het ene moment claimt dat 'Seymour Stein' "de nieuwe van Belle & Sebastian" is, kan niet later in de film 'Lo boob oscillator' van Stereolab "de nieuwe van Stereolab" zijn. Want de eerste staat op een plaat uit 1998, en de tweede op een plaat uit 1995. En als Kraftwerk en Falco het enige is wat je te binnen schiet wanneer je denkt aan Duitsland, heb je veel gemist.

Je had wel door dat er hier en daar wat heen en weer in de tijd werd gesprongen...?

Jazeker, maar als je die sprongen even achter elkaar legt klopt het uiteindelijk toch niet. De Belle & Sebastian-opmerking werd in het verhaal overduidelijk vóór de Stereolab-opmerking gemaakt.

[muzieknerdmodus] Falco is bovendien Oostenrijker.[/muzieknerdmodus]

Verder herken ik ook een boel uit deze film.

Leuke film. En dus ook deze week weer een film met Iben Hjejle. Die timmert dus goed aan de weg (pas gelede was ze nog met 'Mifunes sidste sang' op tv). 3,5 *

Laura uit High Fidelity was dus toch Liva uit Mifune? Jezus man, ik zat de hele film al naar haar te kijken van 'ik ken jou, maar van welke film godverdomme?!'.

Heb 'm bij toeval (puur omdat ik 'm zag staan en een plotseling 'oeh yeah!'-gevoel kreeg) maar weer eens even gehuurd. Die 3,5 moet toch wel wat omhoog kunnen, ik als muziekfiel.

Lijkt de film op het boek?

Het boek was iig erg stoer. Eindeloos lijstjes: echt erg grappig!

Boek is leuker imo.

Ben zeer benieuwd naar het boek. Ik had 'm vandaag willen meenemen, maar alle exemplaren waren uitgeleend. Kopen had ik even geen zin in.

Boek is stukken beter. Gelukkig bevat de dvd een aantal gedelete scenes, incl. het hoogtepunt van het boek de vondst van een aantal verzamelobjecten uit de collectie van een man die er vandoor is met een jonge griet. Zijn vrouw wil daarom voor straf deze collectie voor een wel zeer lage prijs wegdoen.

Dit keer had ik de film eerder gezien.

Het valt dan eigenlijk dubbel op dat een boek heel moeilijk te verfilmen is.

Je kan namelijk zo eindeloos meer vertellen in een boek dan in pak 'm beet 2 uur film.

Het beste is als je zo nodig een boek moet verfilmen er een meerwaarde aan toe te voegen, zoals Stanly Kubrick dat deed met "A Clockwork Orange".

Dus bijvoorbeeld heel veel aandacht besteden aan camerawerk,kleuren enz.

Meer aandacht voor het visuele, want qua uitdiepen van personages is het toch een verloren strijd.

Ik heb het boek niet gelezen, ben ik nog wel een keer van plan overigens, maar een belangrijk aspect van deze film is toch wel de muziek. En dat is in de film (met muziek+geluid) natuurlijk wel anders (voegt iets toe) dan erover te lezen in het boek.

De karakteristieke eigenschappen, muziekvreugdes en irritante gewoontes van muziekliefhebbers, in dit geval nogal obsessieve figuren . En dat dan afgezet tegen hun levens en relaties.

In een boek kan je deze eigenschappen prima weergeven. In de film wordt het dan eerder op de muziek zelf gegooid inderdaad.

Oh ok, op die fiets. Bedankt

Halfie erbij. Waar ik de eerste keer al die romances wat al te zoetsappig vond (dat hij de dames gaat wegstrepen, bijvoorbeeld, en al die onduidelijkheid omtrent Laura), vond ik ze nu toch wel goed hun plaats binnen het verhaal hebben. En natuurlijk heb ik met dubbele pret me weer te complete muzieksnob kunnen voelen.

Foutje is trouwens opgehelderd: ik had het verkeerd verstaan, die reporter vroeg 'Excuse me, is this Stereolab?', niet 'Excuse me, is this the NEW Stereolab?'. 4* gerechtvaardigd.

Lekker film met lachuh rol van Jack Black. Hilarisch als ie zn mondaymorning-tape opzet. En hij bewijst zn zangkwaliteiten met Marvin Gaye's 'Let's get it on'...

Ja, die Jack Black stal wel de show zeg. Grandioze rol!

Boek uit. Inderdaad nog leuker dan de film, mijn god wat schrijft die Hornby aanstekelijk. Toch ook maar weer eens beginnen aan zijn boek Fever Pitch, door drukte kwam ik een tijd terug nooit verder dan tien pagina's.