Les Triplettes de Belleville (2003)

Verfrissend, grappig, charmant, mooi, grappig-absurd, en vooral schitterend getekend en geanimeerd (enkel de oma mocht wat maar hebben) Het verhaal stelt niet veel voor, maar door de schitterende vondsten (de treinen en de hond! de maffiosilijfwachten!! de kikkers!!! de achtervolging!! de massage! de benen van de renners! ...) die massaal in de film aanwezig zijn merk je dat pas achteraf. Dat is natuurlijk een minpunt, maar bederft het amusement tijdens de film absoluut niet.

Qua stijl is het zeker een lust voor het oog, alleen jammer dat het geheel qua verhaal wat tekort schiet. Gelukkig wordt het nooit vervelend, vooral omdat er altijd wel wat leuks te zien is.

Les Triplettes is dus eerder een aaneenschakeling van grappige, ontroerende of ronduit bizarre momenten die echter altijd de bovenhand hebben op het grote verhaal. Een klassieker zou ik het niet durven noemen, wel een uitstekend staaltje Europese animatie.

3 sterren

In één woord formidabel. Hierboven wordt af en toe wat geklaagd over het verhaal wat niet al te best zou zijn, maar zelfs daar heeft linksgetekende weinig op aan te merken - ik kan genoeg films opnoemen waar ik het verhaal maar magertjes vind afsteken tegenover de kolderieke verhaallijnen van Les Triplettes. De film is tegelijk ontroerend, bizar, gewaagd en vooral erg, érg grappig. Ik las in een review 'Als er enige rechtvaardigheid in de wereld bestaat, krijgt Sylvain Chomet in februari een Oscar voor Animatie voor deze fantastische film', en daar heeft de reviewer maar al te zeer gelijk in. Adembenemend. Voorlopig 4,5*, maar er kon nog wel eens ooit het laatste halfje bijkomen.

Redelijke animatiefilm, ver boven het niveau van al wat uit het land der hamburgers komt, maar toch niet perfect. Grafisch zag het er allemaal zeer leuk uit, met flink wat cel shaded 3D (ongeveer alle bewegende voertuigen) en een paar mooie shots, geinige muziek en een zeer consistente sfeer. Jammer alleen dat het blijft hangen in het typische goody-goody animatiestramien, en eigenlijk niks om het lijf heeft. Een Oscar is het zeker niet waard, daar is Millenium Actress een paar treden te hoog voor, maar het blijft een aangename film, waar we als Belgen (de computeranimitie werd door een Luikse firma gemaakt, en er zit een scheut Belgische euros in de film) best trots op mogen zijn. Een stap in de goeie richting, maar nog een lange weg af te leggen. 3*

Heerlijke film. Mooie muziek, mooi getekend (doet denken aan de wat oudere tekenfilms; de disney films van nu zien d'r veel te glelikt uit) en het geweldige surrealistische verhaal. 3,5*

Inderdaad : Genieten.

We snappen wat je bedoelt, karakituraal is het woord daarvoor trouwens. Ja, die grappige ober was inderdaad superdeluxe. Zo zitten er wel meer grappige momenten/karikaturen in (Hoe kan iemand dit nu naargeestig vinden, het zijn toch allemaal karikaturen?.. , ja, of je moet in een wel erg droevige bui gekeken hebben). Enne.., ja.., de stijl van tekenen/ontwerpen, die zachte kleurtjes, de prachtig weergegeven tafereeltjes zagen er zo gaaf uit. Prima geinig simplistisch-absurdistisch verhaaltje, dat je alleen in tekenfilms kunt tegenkomen. Geen wonder dat dit filmpje zo weinig woorden bevat : de beelden doen het werk! Ik wou dat meer films van diverse genres de beelden eens wat meer lieten spreken. De laatste tijd heb ik nogal veel van die voice-over films gezien, dat heeft toch niet mijn voorkeur. Door al die karikaturen worden woorden vanzelf overbodig, het spreekt allemaal al voor zich.
Voorlopig even: 4*.

Verfrissend en origineel, dat was het eerste dat mij te binnen schoot bij het kijken. Het is niet voor niets dat de drie oude dametjes Jour de Fete kijken in de film, want die stijl van Tati lijkt er veel op. Net als Jeunet, die heeft ook veel dezelfde dingen. Maar het zijn vooral de mogelijkheden van animatie, die deze nog anders maakt als twee eerder genoemde namen, niet persee beter. Mooie tragi-komedie. 4 sterren

Ik denk dat dit is de mooiste niet-Japanse tekenfilm is die ik ooit heb gezien. De tekenstijl is gewoonweg prachtig, vaak surreëel en buitenproportioneel, en het kleurengebruik is adembenemend mooi. De sfeer is heerlijk melancholisch en de hoofdpersonen zijn aandoenlijk. Deze film is een klein pareltje!

Mooie animatiefilm, die zich duidelijk op een volwassen publiek richt. Dit itt de populaire amerikaanse tegenhangers die toch vaak min of meer verkapte kinderfilms blijken te zijn. Het hele sterke punt van deze film is dan ook zeker de vormgeving, die een totaal eigen stijl heeft. Mooi kleurgebruik in scenes die allemaal iets dromerigs, iets surrealistisch hebben. Toch weet ik niet of het een prettige droom is overigens, vind de sfeer wel een beetje naargeestig (vraag me af of kinderen deze film leuk zouden vinden?) en zelfs wat somber ondanks de vele grapjes die er inzitten. Ook mooi dat er gekozen is voor een minimum aan dialoog en dat het verhaal vooral verteld wordt door de plaatjes en de muziek (misschien een terugverwijzing naar de (stomme)-oervorm van de animatiefilm?)

Grote nadeel is dat het verhaal wel erg sloom gaat en dat de film ondanks zijn speelduur van maar 80 minuten best lang lijkt te duren. Vooral de leuke visuele grappen en vondsten houden de film gaande en wisten mij telkens weer bij de les te houden (de hondendromen, de haute-cuisine van kikkers, de meer dan geweldige ober en de scenery van Parijs en Belleville natuurlijk).
Qua animatie en qua eigen stijl verdient de film zeker een dikke 4*, helaas is de rest toch wel wat magertjes waardoor ik het op een goede 3.5* houdt.

Heerlijk wanneer een film niet tegenvalt

Geweldige film was dit. Schrok in het begin wel, was niet de stijl die ik verwacht had. Maar ik wist van wat stills die ik gezien had dat het nog wel zou veranderen. En toen het dat eenmaal deed was het toch wel echt prachtig. Een erg prettige, leuke maar ook absoluut ironische tekenstijl (geweldig, die vreselijk dunne sportende zoon met zijn dikke kuiten en de vreselijk dikke hond die de hele dag binnen zit en van die ontzettend magere beentjes heeft). Zeer warme penseel-achtige inkleuring en gezellige priegellijntjes. Hier en daar ook wat typische 3D computereffecten die ik dan weer wat minder vond, maar echt storend waren ze niet. En het verhaaltje, tja, hoe kom je er op? Bijna niemand zegt wat en toch zijn er geweldige personages. De moeder is echt gewoonweg een van de liefste filmpersonages ooit. Grappig is de film ook, maar heb geen een keer hard moeten lachen. Wel had ik de hele film lang een glimlach op mijn gezicht en kwam er af en toe een gniffel vrij.

Er werd zeer creatief en goed gebruik gemaakt van muziek, toch vond ik de muziek niet altijd zo geweldig. Niet helemaal mijn ding waarschijnlijk. Ik ben het ook met ILDIB eens wat betrefd het einde. Had veel meer vaart in mogen zitten, kwam ontzettend suf over. Misschien was het de bedoeling maar het werkte gewoon niet echt. Al was de auto die achterover de heuvel afklapt wel weer gaaf

Gewoon een prettig en goed verzorgd animatieproject met een erg aanstekende sfeer. Lekker door de warme en sprakeloze straten van Frankrijk waar kleine vrouwtjes op een hond kunnen rijden en muziek maken met een fietswiel. Een film die gewoon propvol zit met kleine (en af en toe best geniale) vondsten. Ook de droom sequenties van de hond waren sterk! Verdiend een stevige 4,5*

Een animatiefilm over wielrennen. Ik was al een tijdje benieuwd, want hier verwacht je iets van als wielerliefhebber. Gek genoeg pas onlangs 'ontdekt', want anders was ik er wel iets eerder achteraan gegaan.

En dat het dan slechts op de achtergrond over wielrennen gaat is misschien jammer, maar als je daarbij zo veel creativiteit over je heen krijgt heb je amper de tijd daar nog bij stil te staan. Want die creativiteit is ongekend.

Geweldige creatieve animaties, de basis tekenstijll is erg verfijnd en werkt perfect, maar vooral de computeranimaties zijn echt vreselijk mooi. Verder een geweldige creativiteit in de personages en voorwerpen die stuk voor stuk erg karakterisend zijn. Die karikatuur werkt gewoon perfect en maakt het geheel nog veel mooier. Een lekker hoop malle situaties, waar je telkens denkt dat het nog niet gekker kan. Je zit continu met een big smile op je gezicht, en zulke films verdienen het gewoon gekend te worden. En ook erg leuk al die verwijzingen, zo viel me een kleine verwijzing op naar de oer-animatiefilm Gertie the Dinosaur, maar dat moet je natuurlijk ook maar weten..

Prachtige film dus, en mocht iemand nog meer films weten met een soortgelijke animatiestijl houd ik me aanbevolen.

Dikke 4*!

ps. Zou Champion gemodeleerd zijn naar Pierrick Fedrigo ?

Les Triplettes de Belleville is vooral een esthetisch plezierig filmpje.

Visueel is het allemaal erg kundig, zowel technisch als artistiek. De bruine kleuren, de ouderwetse muziek en het gebrek aan dialoog geven de film veel sfeer mee. Op momenten heeft het zelfs wat weg van een ouderwetse "stomme" Chaplinfilm, maar dan in animatievorm. De fantasiestad Belleville, een soort kruising tussen Parijs en een prekoloniaal New York, is ook erg sterk weergegeven. Ik vind dit trouwens een van de weinige animatiefilms waarin 3D-effecten consistent en natuurlijk toegepast worden, zonder afbreuk te doen aan de stijl.

Helaas kan Chomet mij niet echt overtuigen met zijn stijl van humor, hoewel ik het hier wel wat beter vind dan in zijn kortfilm uit Paris, Je T'Aime. Vooral de balans tussen het volwassene en het kinderlijke is een beetje zoek. Daarnaast kent het verhaal ook wat dipjes, maar gelukkig heft de korte speelduur van 80 minuten dat weer grotendeels op.

Toch nog een ruime voldoende omdat het visueel zo lekker wegkijkt.

Zeer merkwaardige film. Je zou maar eens de taak krijgen opgedragen om dit in woorden te beschrijven. Hoewel het een erg Frans gevoel heeft lijkt Les Triplettes de Belleville soms wel buitenaards. Chomet lijkt geen enkele interesse te hebben om zijn personages er aantrekkelijk te laten uitzien en met name in het begin vroeg ik me af waarom hij zo'n afstotelijke figuren als de wielrenners zoveel aandacht gaf. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit verder een lelijke film is. Er zit ongeloofelijk veel detail in en de camerastandpunten en kadreringen zijn duidelijk sterk uitgedacht. Het deed me nog het meest aan Tati denken: de dingen die je ziet zijn bekend, maar hoe ze in beeld gebracht worden wekt een vervreemdend, maar komisch gevoel op.

Ik moest even opwarmen voor de film. Een beetje in zijn gevoel voor humor komen. Als dit eenmaal lukt is het een vrij briljant projectje. Je kijkt alleen al om te zien wat voor een bizar idee er in de volgende scène weer om de hoek komt kijken. De meeste karakters zijn zeer gedenkwaardig en het bijna woordeloze scenario is leuk uitgewerkt. Erg fijne film dus.

4*

Gemengde gevoelens. Wat als eerste opvalt is de bijzonder gave animatie die het geheel meteen een eigenzinnig maf smoelwerk geeft. Die entourage wordt nog eens versterkt door de expressieve soundtrack en het ontbreken van dialogen. Aan sfeer geen gebrek, aan innemende personages ook niet. Zo zijn Madame Souza en de hond gezegend met met een enorme aantrekkingskracht.

Met name het vindingrijke omaatje is er eentje om in te lijsten. De manier waarop zij het jongetje probeert blij te maken met cadeaus doet -in vertederende zin- denken aan de manier waarop Fredericksen's leven met zijn vrouw werd verteld in Up. Ook de overgang van een nog nostalgisch Parijs naar modernere tijden en uiteindelijk het groteske Belleville (dat Vrijheidsbeeld! ) wordt geweldig in beeld gebracht, doorspekt met heimwee en maatschappijkritiek. So far, so wonderful, maar daarna begint het toch wat aan impact te verliezen.

De maffiosi vond ik al niet helemaal geslaagd, de drieling ging mij zelfs steeds meer tegenstaan. Vanaf hun herintroductie lijkt het verhaal gebukt te gaan onder alle pracht, praal en goede bedoelingen. Dan nog is er wel het een en ander genietbaar (de ober, het 'pootje' haken van oma), maar de sjeu is er wat uit. Het wordt wat gewoontjes en eindigt als een ietwat tam beestje.

Voor de nieuwe The Illionist moet ik natuurlijk ook nog het debuut van Chomat zien. En die was echt schitterend. De animaties waren een lust voor het oog en de stijl had een knipoog naar Jeunet en Tati. Die Oma vond ik al erg grappig neergezet, en ook vooral dat hondje met zijn rare gewoontes (blaffen naar voorbijstormende treinen) en natuurlijk dat jochie waar het allemaal om draait met zijn obsessie voor wielrennen, en ook uiteindelijk aan de (schitterend getekende) Tour de France meedoet, en uiteindelijk ook ineens ontvoert word waarbij de oma en dat hondje er natuurlijk achteraangaan en zo terecht komen in het prachtig gegeografeerde stad Belleville, die er toch verdacht uitziet als een stad uit een jaren 50 SF. De voortuigen, flats en ook die hillarisch uitziende vrijheidsbeeld zijn prachtig getekend. En het verhaaltje is natuurlijk ook fantastisch. Het word ook leuk waneer dat Hondje en die Oma die 3 zangeressen tegenkomen en ook dat einde met die achtervolging is schitterend.

Verder schitterende tekenfilm, absoluut geschikt voor jong en oud.

4,5*

Geniale film!

Ik kon mij niet meer zoveel heugen van deze film, dus het was hoog tijd voor een herziening. Binnen 10 minuten wist ik gelijk weer waarom ik deze film op een 4,5* heb staan: wat een sfeer, wat een charme en wat een veelvoud aan details herbergt deze film!

De intro, in de vorm van een optreden van Les Triplettes Belville was zeer memorabel, waarbij ik vooral hard moest lachen om de dikke dames die uit de iele autodeuren tevoorschijn kwamen.

Daarna schakelen we over naar Champion en Madame Souza, die zich in allerlei bochten wringt om het Champion wat meer naar zijn zin te maken. Als kijker voel je binnen een paar minuten de eenzaamheid van Champion, temeer omdat hij een timide jongen is, die geheel in de lijn van de rest van de film nogal zwijgzaam is.

Al snel krijgt hij een hond cadeau, die op jonge leeftijd een zeer grappige haat - liefde verhouding ontwikkelt met treinen. Het is echter een fiets die zijn leven op de kop zal zetten. De hond wordt daardoor geestelijk verwaarloosd: het is aandoenlijk om te zien hoe de hond alleen maar lijkt te leven voor zijn dagelijkse portie voer en het is grappig om de hond te zien tobben met de massa `s overgewicht die hij met zich meedraagt.

De gulzige hond Bruno is een van de leukste personages die we in deze film tegenkomen, met name zijn stoute, ( in zwart - wit geanimeerde ) wilde dromen zijn bijzonder fraai in beeld gebracht. Echter, deze film herbergt meerdere markante personages. Zo houdt Madame Souza er wel heel aparte massagetechnieken op na, heeft ze de conditie van een jong paard en kan ze het niet nalaten om als een bezetene het tempo aan te geven op haar fluitje als een mechaniciën een lekke band probeert te vervangen.

Madame Souza `s bezoek aan de 3 Belville dames was ook hilarisch in beeld gebracht, telkens als ze wat om handen wilde hebben om te helpen, leken de 3 Belville dames bevangen door smetvrees, al liet de daadwerkelijke reden van dit alles niet lang op zich wachten!

De film druist vaak ook in tegen elke vorm van logica. Zo zijn de schepen overdreven groot, stijl en bovenal onbenaderbaar geanimeerd, waardoor Madame Souza zich genoodzaakt ziet om op een hoogst ongebruikelijke manier de Atlantische Oceaan te overbruggen, om in New York te stuiten op het vrijheidsbeeld, die Chomet dankzij zijn grenzeloze fantasie, naar zijn hand geanimeerd heeft.

De scène waarin de helden achtervolgt worden door de maffioso, tart al helemaal elke vorm van logica. Het is zowaar al een feest om te zien hoe men een bocht neemt, sowieso een prachtscene omdat de helden hun achtervolgers een voor een op een leuke manier kwijt weten te spelen. Het hoogtepunt was de heldendaad van Madame Souza: het struikelmoment.

Ik begrijp de kritiek op het verhaal van velen hier geenszins. De film duurt al relatief kort en zit volgepropt met zoveel leuke, aparte details, gebeurtenissen en personages ( de lachende mevrouw uit de Tour karavaan, de scouting jongen, de kikkers en de ober ) dat je geen kans krijgt om je hoofd af te wenden van het beeldscherm!

Een magistrale, zeer geestige film. Uniek in zijn soort! Een dikke 4,5*

Hehe, ik moest ook meteen aan 'Le nez de Marmande' denken. Prachtige snufferd heeft die man.

Ik had trouwens ook verwacht dat Les Triplettes echt een film ging zijn over wielrennen, maar dat bleek toch niet helemaal het geval. Wat ik in de plaats kreeg voorgeschoteld, was bij momenten wel weer knap. Maar me echt vervoeren? Nee, daar slaagde Chomet net zoals bij L'Illusioniste niet in.

De animatie ziet er nochtans opnieuw lekker ouderwets uit en de warme kleuren mogen er meer dan wezen. Ook de muziek vond ik redelijk geslaagd. Maar zoals Onderhond al zei: het heeft allemaal niet zoveel om het lijf. Best sympathiek, maar soms ook een beetje saai.

2,5* dan maar.

Een leuke en mooie animatiefilm die eens niet uit de Disney of Dreamworks stal komt. Een film waar we zelf ook trots mogen op zijn, want als 'k me niet vergis, heeft een Belgische firma de 3d animaties geleverd voor deze film.

Er wordt niet veel gesproken in de film, maar dat stoorde absoluut niet.

Zeker eens het bekijken waard.

goed gemaakte animatiefilm; en fantasisch voor wielerliefhebbers. De film is wat mij betreft overvol, en "over the top", alles is uitvergroot, en de diepte minimaal. Met plezier gekeken; maar de rest rook geregeld naar de beginscene knap maar zeer weinig verrassend, maar de beelden van de Tour blijven op het netvlies.

Haalt het zeker niet bij een Amerikaans product als "Toy Story".

Begin was veelbelovend (in retro-stijl), maar daarna vond ik het eigenlijk maar een trage bedoening met karakters die niet konden boeien. Moeizaam verlopend verhaal zonder èchte pointe.

Soms had ik ook het gevoel dat een animatie/tekenfilm voor dít verhaal ook eigenlijk niet zo geschikt is.

Een beetje "gewild artsy"... soms lelijk... en niet echt boeiend; het sprookje, de betovering ontbreekt gewoon. De plot vond ik eerlijk gezegd een beetje met de haren erbij gesleept.

En... stileren is natuurlijk niet verkeerd, maar hier wordt toch af en toe wat overdreven.

Excusez-moi, dit kan Pixar in de meeste gevallen ècht stukken beter

.

Charmante animatie met unieke personages en achtergronden waar je naar kan blijven kijken. De muziek is erg leuk en geluidtechnisch is het sowieso erg verzorgd.

Toch was het verhaal wat nietszeggend, en het eerste gedeelte een beetje te traag. Pas als de oude vrouw en de hond in Belleville aankomen wordt het leuker, en de introductie van de Triplettes is de leukste scène. Geweldig, al die dikke mensen

Er zitten nog een paar leuke vondsten in de film, zoals het optreden van de Triplettes en hoe ze hun eten bereiden. De super-trage achtervolging op het eindezit ook vol met hilarische vondsten.

Gelukkig eindigt de film dus erg sterk, en blijft het sowieso mooi om een klassieke animatie te zien.

geanimeerde tragi-komedie met wat leuke grapjes, maar vooral een triestige insteek. het is behoorlijk rechtlijnig en mist snelheid, maar het opvallendste was het gebrek aan dialoog (en zijn slechts enkele stukje gesproken tekst). de film moet het meer hebben van de manier van animatie; de omgevingen zijn relatief normaal te noemen, waar alle mensen echter als karikaturen worden uitgebeeld. helaas voelde ik me toch tot geen enkele karakter echt aangetrokken, behalve de geweldige hond.

de losse grapjes (oma met de driewieler op de helling) zijn net te weinig om het te laten boeien, hoewel het naar het einde toe ietsje beter wordt. al met al beetje teleurstellend en te weinig onderhoudend, maar voor 80 minuutjes, ach, het is weer eens wat anders. ik pleit voor een spin-off met de hond

Les Triplettes de Belleville is een verfrissend ogende Franse animatiefilm, waar ik even de tijd voor nodig had om in te komen, maar die uiteindelijk best lekker wegkijkt.

Het lijkt een soort van ode te zijn aan vroegere jaren. Het begint ergens in de jaren vijftig en eindigt tientallen jaren later. Hoewel de personages niet allemaal even mooi getekend zijn, oogt het allemaal wel erg creatief en behoorlijk origineel. Ik kon vooral Madame Souza erg waarderen, die een erg creatieve geest blijkt te hebben, om de diverse problemen die zijn en haar kleinzoon tegenkomen, te kunnen oplossen. Ook hun hond heeft zijn grappige momenten, waarbij vooral zijn nogal aparte dromen erg leuk in beeld worden gebracht.

Verder valt op, dat er niet tot nauwelijks dialoog is. Alles wordt door middel van de beeldtaal naar de kijker overgebracht. De Triplettes zelf vond ik overigens niet zo heel bijzonder. Verder is dit ook duidelijk een film, die meer op volwassenen is gericht dan op kinderen. Er zullen best kinderen zijn, die sommige zaken, of misschien zelfs meer, leuk vinden, maar er zal zeker veel langs hen heen gaan. Hoewel ik zelf verder niet overdonderd ben, keek het wel plezierig. Het is creatief, origineel en leuk vormgegeven.

3,5*

Heel leuke animatiefilm, die doet denken aan een lang uitgerekte short. Het verhaal is origineel in opzet: een wielrenner wordt tijdens de Tour de France gekidnapt en meegenomen in een dikke stoomboot naar Amerika. Jaja kom er maar op . De animatie daarbij is erg leuk en uniek gedaan. Alles wordt heel karikaturaal neergezet. De wielrennende jongeman is een iele jongeman met wèl dikke dijen en een heuse zinksnijdersneus (Is hij stiekem gemodelleerd naar Pierrick Fédrigo?). De Amerikanen zijn allemaal dikkerds en het omaatje is gewoon als een typische oma neergezet. Het plot fietst lekker door en kent nog her en der leuke momenten. Prima film dus.

Een heerlijke onzinfilm.

Na eerder L'Illusioniste gezien te hebben, was er zeker een lichte interesse in deze eerdere film van dezelfde regisseur, maar ik had niet verwacht dat ik hem zo leuk zou vinden. De animatie is vergelijkbaar met die van L'Illusioniste, maar het plot zeker niet. Laatstgenoemde film heeft een Tati-gelijkend hoofdpersonage en is dan ook gebaseerd op een script van Tati, en voelt qua plot ook heel erg Tati-achtig aan. Het plot van Les Triplettes de Belleville doet daarentegen meer denken aan een film van Bill Plympton. Het verhaal is behoorlijk onzinnig, gaat werkelijk alle kanten op, en wordt zeer creatief ondersteund met leuke visuele vondsten. Eigenlijk is dat ook wel Tati tijdens zijn beste momenten, maar omdat het allemaal wat absurder oogt en het medium animatie is, ligt voor mij de vergelijking met Plympton meer voor de hand. In ieder geval helemaal in mijn straatje!

Visueel wel overeenkomsten met L'Illusioniste, duidelijk 3D celshading technieken in de animatie van voertuigen, waar ik vaak een beetje moeite mee heb (ik heb vaak een voorkeur voor een duidelijke keuze tussen 2D of 3D), maar hier kon het me maar matig storen. De animatie is zeker niet fantastisch, maar meer wel goed, en in ieder geval veel minder schetsmatig dan bij Plympton. De dialogen ontbreken, waardoor de soundtrack een veel grotere ondersteunende rol krijgt. Dat wordt meer dan goed ingevuld, want de muziek was zeker bijzonder sfeervol.

Al met al een erg amusante film, die niet teveel pretenties heeft en gewoon prettig onzinnig is. 4*.

Apart. De kracht van de film zit natuurlijk in de animatie, lekker ouderwets en tegelijkertijd fris ogend en karikaturaal. Er zitten enkele opvallend mooie scènes in, zoals wanneer je de stad door de jaren heen ziet veranderen, of de dromen van de hond. Ik vond het ook wat contemplatiefs hebben. Ook muziek en geluid dragen bij aan deze film. Niet alles is perfect, zo valt men teveel in herhaling met het geblaf van de hond en had van mij ook wel een vrolijke noot in de film gemogen, de blikken van de personages zijn zo wel heel deprimerend. Doet me in de verte een beetje denken aan Le Magasin des Suicides (2012).

Het is weer eens wat anders, 3*, vooral voor de animatie en het geluid.

Zeer fijne animatiefilm waarbij de tekenstijl het midden houdt tussen “retro slordig” en tegelijk “authentiek fris”. Leuk om naar te kijken met oog voor veel details. Creatief en humoristische stijl ook bij momenten zoals de originele wijze waarmee wordt omgesprongen om de jongen te masseren na een lange training. De training zelf met de oma als tempobeul was hilarisch. Ook de stijl van beperkte dialogen slaat aan zodat je je ten volle kan concentreren op wat je ziet gebeuren.

Het thema is als wielerfanaat een geweldige insteek. Bijna nostalgisch wanneer je het jongetje door zijn boek ziet bladeren met grootheden als Bobet, Robic of Coppi. Tegelijk naast de liefde voor de fiets bevat de film tegelijk wat moralistische kritiek. Knappe beelden bij momenten van het stadje, NY, het opgroeien van de hond, de treinroute en ga zo maar door.

Leuk plot met de gokmaffia dat eindigt met spectaculaire explosieve noten. Aanrader dus. Kwalitatieve prent dat heus naast andere topproducties mag staan als de Japanse Ghibli, La vie de Courgette of Max and Mary om er maar enkele te noemen. Mooi!

Erg mooi gemaakt. Aparte figuren en een creatief verhaal. Ik vond de gebeurtenissen soms een beetje lastig te volgen, en het duurde even voor ik erin kwam. Hoe verder de film vorderde, hoe meer ik onder de indruk raakte. De muziek vind ik leuk, en ik vind het fijn dat er niet veel gepraat wordt in de film. Dat past erbij. Ik kreeg er een nostalgisch gevoel bij. Erg goed! 4*

Maffe maar tegelijkertijd charmante animatiefilm, vol surrealistische en droogkomische toestanden. Doet wel een beetje denken aan het vroege werk van regisseur Jean-Pierre Jeunet, en dan met name Delicatessen. De animatiestijl en het kleurgebruik zijn prachtig en de film is een feest voor het oog. De afwezigheid van dialogen stoort ook niet echt. De plot is niet bijster interessant en hier en daar is de film wellicht iets te vreemd, maar al met al is dit toch wel een vrij unieke kijkervaring.

Curieus animatiefilmpje met een plot die in beginsel redelijk onbegrijpelijk is maar die inzakt als de zaken worden uitgelegd: Franse renners die als ware het vechthanen de gokkende Franse maffia behagen, aardig gevonden (zoals het vervoer per 2CV) maar ik vond het deel daarvoor eigenlijk een stuk leuker: de beginscène, het gesol met de hond die o.a. als paard en reservewiel wordt gebruikt, het kikkervissen, het was lekker anarchistische nonsens. Weinig vleiend beeld van New York trouwens: de mensen worden vrijwel zonder uitzondering als extreem obees afgebeeld. Maar eigenlijk zijn alle figuurtjes nogal grotesk met enorme neuzen, gigantische bilpartijen en flaporen.