Leprechaun 3 (1995)

De leprechaun in Las Vegas tussen allemaal geld en goud was geen slecht gegeven, maar enkele acteurs spelen alsof ze voor een klas kleuters bezig zijn wat geen goed doet aan de film. Maar 1,5 sterren.

Op zich is dit deel zéér vermakelijk. Er zijn terugkerende elementen uiteraard, maar de Leprechaun reeks weet tot nu toe altijd wel verse ideeën in de reeks te proppen (in dit deel was dat de infectie door de beet van de Leprechaun, in deel 2 de speurtocht naar een bruid...). Het bevat op zich dus meer verhaal en variatie dan een Halloween of Friday the 13 th aflevering. Ook de verscheidenheid aan settingen (in deze Las Vegas) doen de reeks niet al te suf overkomen.

Toch blijft desondanks dit een tegengevoel hangen. De Leprechaun kan me niet echt overtuigen als horrorfiguur met zijn rijmpjes en zo, maar aan de andere kant vind ik de humor wel beter dan bijvoorbeeld in de latere delen van Freddy. De humor is met die van Freddy vergelijkbaar; sterk overdreven dus, ik denk spontaan aan die Elvis vergelijking en in het ziekenhuis.

Ook de nevenfiguren vond ik best wel weer leuk in dit deel. Grappige dialogen, zeker die Loretta is echt wel lachen. De moorden zijn minder dan in déél 2, ook lelijk verknipt soms, maar wel origineel. Verder zag ik véél vergelijkenissen met andere horrorfilms zoals bijvoorbeeld The Exorcist, Wolf Man en Child's Play. Ik zie soms mensen de vergelijking maken met Child's Play, waarschijnlijk omdat ze allebei kleine individuën zijn. Er waren ooit geruchten voor een spin-off "Chucky VS. Leprechaun". Deze zal er niet snel aankomen, maar ik denk wel objectief gezien dat Leprechaun zou winnen vermits hij magische krachten heeft, kan verdwijnen en evengoed kan bijten en met messen steken zoals Chucky. Aan de andere kant is Chucky dan wel weer sneller vermits die niet op hakken moet lopen . Eigenlijk zou ik best wel benieuwd zijn naar zo een spin off.

Beter dan deel 1 en 2.

Nog minder horror, maar de humor komt beter uit de verf. Niet altijd omdat het zo geweldig goed geschreven is, maar de onnozelheid van dit deel is op sommige punten echt ongeëvenaard. Come to the green side ...

De Leprechaun zelf blijft een redelijk irritant wezentje, ook apart hoe hij gewoon door Las Vegas kuiert zonder echt opgemerkt te worden. Verder weer wat nieuwe elementen (er wordt plots veel gewenst en men kan blijkbaar zombie-like in een leprechaun veranderen na een beet.

Ook apart hoe de delen eigenlijk weinig met elkaar te maken lijken te hebben en de Leprechaun elk deel weer opnieuw lijkt te leven. Ze nemen het toch telkens weer goed te grazen (positief wel steeds op een andere manier).

Blijft een erg slechte reeks, maar de humor maakt deze film draaglijker. Op bepaalde momenten vervalt het horror aspect volledig en dat doet de film eigenlijk wel goed.

Het visuele, soundtrack en acteerwerk komt zoals vanouds beter niet aan bod.

1.5*

Na de laatste drie Leprechaun- films sinds kort eindelijk gezien te hebben, ook de eerste drie maar weer eens bekeken. En toen viel me op dat deze derde kwalitatief toch best boven de overige sequels uitsteekt. Het is misschien verre van kunst, maar het is een flinke vooruitgang in vergelijking met deel 2 (laat staan met de vervolgen die daarna verscheen). Waar ik het gevoel had dat deel 2 zichzelf veel te serieus nam, maakt men bij Leprechaun 3 gelukkig niet diezelfde fout. Dit is ten koste gegaan van het horror-aspect, in hoeverre dit überhaupt ooit aanwezig is geweest in de Leprechaun serie.

De setting, ditmaal Las Vegas, wijkt af van de vorige films, maar het uitgangspunt is vrijwel hetzelfde; Leprechaun raakt zijn goud kwijt en wil het kotste wat kost terug. Davis mag opnieuw de kleine rotzak spelen en doet dit weer met duidelijk plezier. En dat is wat deze film ook deels uitstraalt; er zit amusement en plezier in. En dat maakt het vermakelijk. De makers zijn niet bezig om de film koste wat kost spannend of eng te maken, maar brengen zelfspot in het geheel. En dat werkt. De film schotelt de kijker soms best wat geestige scènes voor. En naast die geplande humor valt er overigens ook best te lachen om de knulligheid. Want hoe amusant een film al dit ook is, het is en blijft natuurlijk Leprechaun 3. Eén van de betere in de Leprechaun serie, maar echt veel eer is dat nu ook weer niet.

Kleine verhoging. 2,5 sterren.

'Tell me, what was Judy Garland really like?"

Hé, deze Leprechaun-film vond ik leuk! De humor werkte in dit deel plotseling, voornamelijk omdat er bijna geen spoor is van echt bedoelde horror, iets wat best eens kan liggen aan de regisseur. Warwick Davis schudt de ene na de andere oneliner uit zijn mouw, en het is zeker een geánimeerd keretje. Het werd op een gegeven moment dubbel zo leuk met twee Leprechaunsdie rijmpjes op elkaar afvuurden, een leuke vondst in het verhaal die het allemaal leuk hield. De Leprechaun heeft ook zeker wat leuke trucjes in huis die het niet moeten hebben van de 'gore' maar echt van de originaliteit van de moorden.

Alle personages in de film behalve de hoofdrollen zijn klootzakken, dus was het prachtig om te zien hoe er met ze afgerekent werd. De cast was over het algemeen best wel leuk, en het was verrassend om Caroline Williams te zien opduiken als slonzige casinomedewerkster. Haar lot in het bijzonder was erg leuk bedacht en ze acteerde lekker over the top. John Gatins doet het ook best leuk, zeker zijn accent verderop in de film, maar ik moet zeggen dat ik overdonderd werd door de beeldschone Lee Armstrong. Ze moet heel wat verschillende emoties doormaken en dat doet ze allemaal geweldig sympathiek. De outfit die ze gedurende de film draagt was zeker ook niet verkeerd, want ze heeft een prachtig lijf. Af en toe overacteerde ze iets te veel, maar al met al vond ik haar één van de leukere verschijningen die ik de laatste tijd in films gezien heb.

Dus; een leuke cast, een ton aan goede en minder goede maar nog steeds melige grappen, en een totaal gebrek aan pretenties maken hier een aangename film van, en de eerste redelijke Leprechaun film.

De Leprechaun wandelt door de drukke straten van Las Vegas en hobbelt zo een casino in, zonder dat er iemand nadrukkelijk naar hem omkijkt. Zou het een satirische metafoor zijn voor de grijpgrage geldgraaiers die Las Vegas bevolken? Nou, dat waag ik te betwijfelen getuige het matige verhaal en - inmiddels wel 'vertrouwde' - zwakke karakteriseringen en dito vertolkingen. De Leprechaun [Warwick Davis, nog steeds in topvorm] is weer op zoek naar die ene ontbrekende munt uit zijn collectie. Deze keer blijkt degene die de munt in handen heeft al zijn wensen in vervulling kan laten gaan. Maar wanneer anderen daar achter komen is de Leprechaun niet langer meer de enige die de munt koste wat kost in bezit wil krijgen. Het dieptepunt was nog niet bereikt, maar deze dwaze onderneming komt aardig in de buurt. Zeker niet zo grappig als het zelf denkt te zijn.

Have you ever blown a rod before?

Deel 3 alweer van de Leprechaun franchise en een deel waar ik niet noodzakelijk hoge verwachtingen van had. Ik vermoed dat de meeste fun in deel 4 (Leprechaun in Space) en deel 5 (Leprechaun in the Hood) is te vinden en laat ons eerlijk zijn: deel 2 was al een tikkeltje minder dan de film waar het allemaal mee begon. Ik was dan ook ergens blij dat het idee om met Leprechaun 3 een rechtstreeks vervolg te maken niet lang na de release van deel 2 in de prullenbak werd gegooid. Het resultaat? Leprechaun in Las Vegas!

Het deel dat Warwick Davis zelf het leukst vond om te maken en ik kan het me ergens wel voorstellen. Je moet het de reeks wel aangeven dat ze zich niet laat verleiden om een simpele rehash te doen van één van de vorige films. Er wordt elke keer een nieuwe Leprechaun geïntroduceerd en daar horen blijkbaar ook telkens andere regels bij. Nu is het een mengelmoes van personages die een wens maken, om erna gruwelijk aan hun einde te komen uiteraard, en kun je blijkbaar zelf in een Leprechaun veranderen eenmaal je gebeten wordt. Vreemd dat dat voor Gupta dan weer niet telde maar bon, wie ben ik om plotgaten in een franchise als deze te ontdekken. Beetje jammer dat dit uiteindelijk iets te lang doorgaat (alle scènes met Art en zijn domme handlanger hadden geknipt mogen worden) en dat ook de humor niet altijd even goed tot zijn recht komt. Het is al wel een stap vooruit ten opzichte van de voorganger en hpewel het echt te belachelijk voor woorden is (van filmreferenties zoals "Come to the Green side" tot gewoon pure comedy wanneer Leprechaun in een verpleegsterpakje in het ziekenhuis rondloopt), werkt het wel. Je weet nooit wat te verwachten en dat vind ik wel tof in dit soort films.

Warwick Davis vond het dus de leukste film uit de reeks maar Lee Armstrong vond er blijkbaar niet veel aan. Op een bepaald moment roept Mitch naar Tammy dat ze nooit meer een job in show business zal vinden en effectief: ze heeft nooit meer geacteerd. Jammer, want ze is absoluut niet het slechtste wat al in de franchise is gepasseerd. Davis heeft er inderdaad ogenschijnlijk veel plezier in en ook John Gatins geraakt naarmate de film vordert beter en beter in zijn rol. Daar stopt het positieve qua cast dan ook wel, want types zoals John DeMita (Fazio) zijn Caroline Williams (Loretta) zijn vrij irritant. Gelukkig worden ze uiteindelijk nog vermakelijke slachtoffers voor onze Ierse kabouter. Qua effecten eigenlijk ook nog wel tof. Flink wat oldschool spul zoals de ontplofte Loretta maar ook de make-up van de Leprechaun op zich blijft nog altijd overeind staan.

Een rare mix van elementen met zelfs nog een flinke dosis maatschappijkritiek (de dokter die achter de hospitaal verzekering van Scott vraagt) die nogal uit de lucht komt gevallen en hoewel er een aantal keer flink wordt misgeslagen, is dit wel opnieuw een goede stap in de richting. Ik ben echt benieuwd wat de reeks nog verder gaat brengen.

3*

Warwick Davis mag zijn pot met muntjes naar Las Vegas meenemen om daar wederom voor dood en verderf te zorgen. Je zou denken dat hij wat eerder opgemerkt zou worden, maar in de wereld die regisseur Brian Trenchard-Smith schept is dat ondenkbaar. Het verloop volgt verder relatief braaf de lijntjes die de vorige delen hebben uitgetekend. Dat betekent dat je kan rekenen op een boel aan excentrieke personages, redelijk creatieve moorden en een buitengewoon kinderachtig verloop. In geen enkel opzicht biedt deze film een technische of inhoudelijke vooruitgang en na enige tijd gaat het zelfs vervelen, maar als simplistisch vermaak wil het nog wel werken.