Floride (2015)

Een verhaal dat veel meer is dan een komedie alleen en van begin tot eind boeit, onder andere door de voortreffelijke manier waarop Jean Rochefort de lastige rol van Claude Lherminier neerzet. Claude blijft ondanks zijn leeftijd een charmeur; dat levert een aantal komische situaties op, hoewel zijn omgeving daar niet altijd hetzelfde over zal denken. Daarnaast heeft hij er geen moeite mee die omgeving op een bepaalde manier te chanteren, als hem dat zo uitkomt. Sandrine Kiberlain vertolkt de rol van de dochter Carole, die geconfronteerd wordt met de nukken en grillen van haar vader en met zijn pijnlijke opmerkingen over haar relatie met haar zus Alice, op uitstekende wijze.
Dit verhaal zal een aantal herkenningspunten opleveren voor mensen, die in hun omgeving zijn geconfronteerd met naasten die aan een vorm van dementie lijden, ook al kan het ziektebeeld per patiënt uiteraard fors afwijken. De suggestie dat een (beperkt) deel van het geheugenverlies voor de patiënt een onbewuste, psychologische bescherming biedt tegen al te negatieve ervaringen uit diens jeugd of uit zijn latere jaren, is een intrigerende; ook al zijn er uiteraard veel duidelijker fysieke oorzaken. Dat verlies kan voor alle betrokkenen soms komisch uitpakken, maar ook tragisch; of zelfs botweg irritant zijn en daarmee van negatieve invloed op het leven van diegenen die willen helpen. Dat laatste blijft in die situatie voor die hulpverleners altijd een dilemma bij de keuzes die zij voor zichzelf dan wel voor de betrokken patiënt moeten maken.
De voorkeur van de hoofdpersoon voor de Amerikaanse staat Florida, de titel van deze film, tot aan de herkomst van zijn jus d'orange toe, wordt in de loop van de film verder uitgewerkt.
Hopelijk krijgt deze productie meer bekendheid.

Wijlen Jean Rochefort, lievelingsacteur, in zijn laatste film, een komedie, maar zeker ook een drama, want naast het grappige van bepaalde toestanden, is er zonder twijfel de ernst van het oud zijn dat gepaard gaat met geheugenverlies en verwarring.

Rochefort en Sandrine Kiberlain zijn op hun best in deze film waar de relatie vader-dochter toch ook scherp en soms emotioneel getekend is en die vooral opvalt door zijn bijzondere verhaalstijl waarbij realiteit wordt afgewisseld met wat zich afspeelt in het hoofd van onze Claude.

De kijker heeft het wellicht niet onmiddellijk door, maar éénmaal zover, lijkt dit toch een meerwaarde voor de film te zijn

Lachbuien zijn er amper aan besteed, maar de film koppelt realiteit aan charme en weet toch ook wel wat te ontroeren.

Jean Rochefort in dergelijke toestand. Het stemde me meewarig denkend aan de vele mooie filmervaringen die de man ons bezorgde.