A Midsummer Night's Dream (1999)

Eigenaardige adaptatie van Shakespeare's komedie. Leuk dat men zich houdt aan de Shakespeariaanse teksten, maar om dan de film te laten afspelen in Italië, terwijl de tekst boordevol verwijzingen zit naar Athene (en dat ligt in Griekenland voor de onwetenden), is behoorlijk stupide.

De feeërieke aankleding vond ik ook niet 'breath-taking'. Ik vond het er maar allemaal amateuristisch uitzien. De acteurs variëren van heerlijk (Kevin Kline) tot uiterst irritant (Calista Flockhart en een of andere clown in het theatergezelschap die denkt dat ie in een slapstick film speelt, au).

Gelukkig is het allemaal wel amusant, met als hoogtepunt de langverwachte opvoering van het toneelstukje met een pratende muur.

Ik heb deze film een aantal keren gezien en wat bij mij het meest blijft hangen is de heerlijke magische sfeer die in deze film heerst. Dat komt in mijn beleving voornamelijk door de aankleding, decors en kleding. Vooral het bos. Echt een sprookjesbos vol feeën en elven.

Qua acteerwerk was ik het meest gecharmeerd van Kevin Kline en ook Rupert Everett vond ik in deze film wel op zijn plaats alhoewel ik hem in andere films niet altijd kan waarderen. Deze film komt op mij vooral over als een leuke en lieflijke film die toch wat anders dan anders is.

Tot dusver in aanraking gekomen met twee 'plays' van William Shakespeare: Macbeth en A Midsummer Night's Dream. Macbeth wist mijn aandacht gemakkelijk vast te houden. A Midsummer Night's Dream vond ik absoluut niet slecht, maar tegelijkertijd kon ik er niet zoveel mee. Het blijkt dat ik dit zowel voor het originele toneelstuk als deze verfilming van Michael Hoffman kan zeggen.

Hoffman blijft trouw aan het bronmateriaal, hetgeen ik erg kan waarderen. De veranderingen die hij doorvoert, vind ik overigens wel wat nietszeggend. Zoals Mug al aanhaalt, is het redelijk vreemd dat er gekozen wordt voor Italië als locatie en ik wist ook niet goed wat het veelvuldig gebruik van de fietsen precies toevoegde. Sowieso werd ik tijdens het kijken, net als toen ik de originele tekst las, niet helemaal meegezogen in de geschapen fantasiewereld (beter gezegd: 'droom'). Het komt bij vlagen nogal amateuristisch over. Wellicht kiest men ervoor om zo dicht mogelijk bij de ervaring van een toneelstuk te blijven, maar ik denk dat het de film ten goede was gekomen als ze het bos visueel wat aantrekkelijker (en grootschaliger) hadden neergezet.

Op deze minpunten na valt er eigenlijk maar weinig aan te merken op deze film. Het is, letterlijk, volgens het boekje en er kan daardoor al vrij weinig fout gaan. Wellicht had matig acteerwerk de film nog om zeep kunnen helpen, maar dit is geenszins het geval. De sterrencast presteert prima, waarbij ik vooral Stanley Tucci erg leuk vond in zijn vertolking van Robin Goodfellow. Ook Kline, Pfeiffer en Everett leveren prima werk af. Hierdoor is het een waardige verfilming geworden. Nergens een hoogvlieger, maar ik vond het zeker amusant.

3*

Chaotisch gebeuren.

Zoals wel vaker bij Shakespeare ben ik niet echt bekend met het bronmateriaal, ook niet zo met de bewerkingen. En van wat ik dan al gezien heb verdwijnen de details weer redelijk snel. Deze film zal het niet anders vergaan vermoed ik.

Hoffman ziet het duidelijk als een verfilmd toneelstuk. Althans, dat hoop ik, anders valt het wat brakke decor in het middenstuk maar moeilijk te verklaren. Het bos oogt nogal gekunsteld en fake, ik hoop maar dat dat de bedoeling was.

Verder slaat de hele laatste acte ook nergens op. Het voelt als een nakomertje, maar dan wel eentje van 30 minuten. Vreemd genoeg is het meteen ook het leukste stuk van de film. Vreemde opvoering die met best veel humor neergezet wordt. Humor die elders tijdens de film veel minder goed werkt.

Echt goed is het niet, maar wel een beetje maf en zodoende ook wel redelijk origineel. Vreemde cast, gek sfeertje, knullig maar af en toe toch ook wel een beetje charmant. Anderzijds ook vaak saai en goedkoop. Jammer dat het niet een half uurtje korter had gekund.

2.0*

Pfft.

Absurd en bijwijlen bizar toneelstukje. Dat levert een zeldzaam grappig momentje op als bijvoorbeeld de wulpse Michelle Pfeiffer de als ezel verklede Kevin Kline berijdt. Het toont aan hoezeer de film zichzelf (gelukkig) niet al te serieus neemt. Maar het is evengoed een voorbeeld van de kakofonie die men op het scherm tovert. Romantisch is dit geenszins, mocht het enigszins de bedoeling geweest zijn. Het is veelal druk amateurtheater en zodoende totaal mijn ding niet.

1

Regisseur Michael Hoffman maakte voor het eerst kennis met dit stuk, toen hij op de universiteit in Boise, Idaho de rol van Lysander vertolkte. De cast in dit Shakespeareverhaal bestaat uit Oscarwinnaars Kevin Kline, Sam Rockwell en Christian Bale. Michelle Pfeiffer, Stanley Tucci en David Strathairn werden voor een Oscar genomineerd. Dit was de eerste poging tot Shakespeare voor Michelle Pfeiffer, sinds haar debuut als actrice in een New Yorkse toneelproductie van "Twelfth Night." Samen met Rupert Everett was ze acht jaar later in Stardust te zien. Kevin Kline en Stanley Tucci verschenen later samen in Beauty and the Beast.

De opnames verliepen alles behalve vlekkeloos. De cast en crew moesten ruim vijf weken in de nacht filmen. De studioset bevond zich in een hangar ter grootte van een vliegtuig. Dit had een negatief effect op de planten en het weelderige groen. Deze begonnen te rotten, waardoor er allerlei schadelijke gassen vrijkwamen. Een deel werd gefilmd in Toscane. De opnames in de studio vonden plaats in Cinecitta in Rome. De gebeurtenissen in het stuk zelf spelen zich af in Griekenland. Het moddergevecht tussen Calista Flockhart en Anna Friel, moest twee keer worden gefilmd. Het duurde vier uur om de actrices voor te bereiden, en schoon te maken voor een tweede opname. In eerste instantie was Flockhart niet geïnteresseerd in een smakeloze, belachelijke en frivole komedie. Uiteindelijk veranderde ze van gedachten. Het schema van de film moest zich wel aanpassen aan haar werkzaamheden voor Ally McBeal. Een deel van de orkestpartituur is afkomstig van Felix Mendelssohn's toneelmuziek uit 1843. Het werd eveneens gebruikt in Frederick Ashton's balletbewerking "The Dream" uit 1964, en in George Balanchine's balletversie van het stuk. A Midsummer Night's Dream gebruikt ook royale stukken muziek van Mendelssohn. Kevin Kline was niet blij met de rol van Bottom, en had liever de rol van de vorstelijke Oberon vertolkt. De vrouw van Bottom verschijnt niet in dit stuk. Ze werd aan deze productie toegevoegd om een ongelukkig leven te laten zien, en om zijn karakter sympathieker te maken.

Persoonlijk heb ik mij nooit veel in Shakespeare verdiept. Toch vond ik de uitwerking in deze versie niet slecht. Kijkers die dit stuk meer als een film beoordelen, komen helaas bedrogen uit. De setting en acteerprestaties zijn goed, en heb ik respect voor de manier waarop dit stuk in beeld wordt gebracht. De echte liefhebbers van Shakespeare zullen deze ongetwijfeld hoger beoordelen.

2,5 *