Jisatsu Sâkuru (2001)

Ik vond deze film erg spannend. Leuk Nagase en Ishibashi te zien trouwens. Altijd fijn een paar favorites te zien!

Deed me af en toe wat denken aan Battle royale, ik weet niet waarom. Lekker wat gore scenes en veel mystery maken dit tot een intrigerende film die tot het einde boeit, maar dan...

Het eind is een vreemde puzzel waar ik geen touw meer aan vast kan knopen. Was dit beter uitgewerkt dan had ik een halve ster hoger gegeven. Maar kom nu uit op een dikke 4* Vermakelijke aanrader

Apart, maar op een goede manier.

Het is een redelijk tof verhaal, helaas zit mij één ding een beetje tegen, en dat is het motief.

Maar dat maakt de plezier die ik had met het kijken naar de zo vrolijk gebrachte zelfmoordacties (Hand in hand je graf in springen )

Een mysterie tot het einde, waar ik de draad een beetje kwijt raakte, ik weet niet of het aan het tijdstip ligt of omdat het gewoon nergens op slaat?

Jammer, 3.5*, dat had hoger gekund!

Een zeer vreemd filmpje dat mij gedurende de hele lengte niettemin enorm wist te boeien. Vraag me niet waarom maar ik raakte zeer gefascineerd door die collectieve zelfmoorden. Het verhaal vond ik zeer goed en origineel en ik vond het bovendien door en door Japans. Ik vind de hele Japanse cinema trouwens toch iets wreeds hebben. Er wordt je niets bespaard. De meest schokkende scène vond ik trouwens niet de collectieve zelfmoord waarbij 54 meisjes zich voor de trein wierpen maar de scène waarbij een moeder glimlachend zich langzaam de vingers afsneed terwijl het bloed in haar gezicht spoot.. Ik had duidelijk moeite om hier naar te kijken.
Al met al vond ik dit toch een zeer goede film waarvan wij toch gerust mogen zeggen dat deze film een van de beroemdste zelfmoordscènes heeft in de geschiedenis van de cinema. Toch vreemd eigenlijk dat er zo weinig gestemd is op deze film.

4,0*

Wel teleurgesteld over deze film. De trailer beloofde iets goeds waarin je ziet dat er haar uit een kopieermachine komt. Ik dacht, lekker creepy en dat is ook altijd welkom. Maar dat stukje, wat al 75% van de trailer is, komt nergens in deze film voor. Zwaar misleidend dus. De film zelf is ook inderdaad een beetje als los zand. Tuurlijk is het weer leuk om een Japanse film te mogen aanschouwen, het begin met die zelfmoord van al die meisjes was al helemaal over de top geschoten met vrolijke muziek en het bloed en ledematen vlogen in het rond. Kwa gore heb je hier nog wel wat vonsten, maar de film word helaas echt nergens ook maar een beetje spannend en zijn er veel dingen die de film gewoon verneuken, aller eerst die misleidende trailer, dan ook bv die Suicide club met die hele irritante komedianten die ondertussen dan nog wel lekker geschift zijn, maar erg fout neergezet. En gewoon het gebrek aan logica en dat veel vragen onbeantwoord blijven. Soms leek het wel alsof ik naar een een of andere danskomedie zat te kijken, en wat had dat hele dessertprogramma nou met die moorden te maken?

Helaas, Suicide Club sloeg bij mij de plank goed mis. Het is meer een gore komedie dan horror. Waar ik nog wel over te spreken ben is het acteerwerk. Maargoed, hopelijk zijn Hazard en Hair Extensions (die onderweg zijn) wel te doen.

Een vijfje, dus een:

2,5*

Mindere Sono.

Vond hem wat te onevenwichtig. Enerzijds aardig op de gore mikkend, maar dan wel knullig en niet over de top, terwijl het anderzijds wel kritisch moet overkomen en een cynische ondertoon heeft. Het verhaaltje vond ik ook niet zo bijzonder, en waar Sono normaal garant staat voor spektakel in het laatste stuk gaat de film hier als een nachtkaarsje uit. Sowieso al een beetje een raar slot.

Ik mistte ook een stel idiote personages, wat hier slechts een flauwe Charly Manson-kloon moest voorstellen. Sfeer en muziek is wel weer erg lekker hier, zoals we van Sono gewend zijn. Misschien kan ik hem na verloop van tijd wat beter waarderen omdat het hier wat andere accenten heeft dan zijn nieuwere films.

3*

Sombere J-horror die je niet de kast op jaagt met schrikmomenten, maar wel met een ingenieus scenario dat voortdurend hints aanreikt zonder de ware toedracht te verklappen. Daardoor baadt de film in een soort nieuwsgierigmakend mysterie dat je moeiteloos naar de ontknoping voert. De openingscène is trouwens ontzettend krachtig en zet meteen de toon voor een naargeestig klimaat dat wordt vertaald in de grauwe stilering. De beelden ogen kil en grijs, soms ook erg expliciet en de camera is vaak net dat tikkeltje uit balans zodat je nooit grip krijgt op de bevreemdende gebeurtenissen. Wie wil kan in Suicide Circle zelfs kritiek herkennen op de toenemende individualisering van de Japanse (en Westerse) maatschappij, grotendeels in de hand gewerkt door de komst van het internet en mobiele telefoons. En die kritiek is op een hele slimme manier tot een solide script gekneed, wat Suicide Circle (voor mij) tot één van de betere Japanse horrorfilms maakt.

Matig. Het is wel duidelijk dat Sono z'n stijl nog wat moest ontwikkelen. Audiovisueel vind ik namelijk niet veel aan de film. De beelden zijn vrij verre van geweldig, veel nepbloed dat zo overdadig spat, dat het haast humoristisch overkomt. Een beetje pijnlijk contrast met de rest van de film, die toch wel behoorlijk serieus op me overkomt. Wel was de beginscene goed bedacht. Het staat eigenlijk al in de omschrijving van de film hier, maar die had ik niet gelezen. Gezien de titel van de film verwachtte ik op het metrostation bij de omroep te wachten achter de gele streep dat iemand zich voor de metro zou gaan werpen, maar ik had echt niet verwacht dat een hele rij meisjes hand in hand naar voren zou stappen.

De soundtrack viel helaas tegen. Waar is de klassieke muziek? Wel een viooldeuntje af en toe met een vreselijk smerige glissando erin (en dat terwijl ik daar an sich helemaal niet vies van ben). Verder redelijk wat J-pop, die soms behoorlijk uit de lucht komt vallen (die freaks, wtf?)

Het verhaal intrigeert dan weer wel, de rol met huid is natuurlijk bizar en roept allemaal vraagtekens op en de film is matig (maar nu in positieve zin) in het beantwoorden van die vraagtekens, wat de spanningsboog alleen maar groter maakt. Het kan echter de film niet redden, want in vergelijking met latere films van Sono voelt ook het plot een beetje tam aan. 2*.

Onevenwichtige potpourri van genres zonder interessante focus. Het schippert wat tussen horror en komedie, maar die zelfmoorden zijn op zichzelf niet interessant genoeg om de spanning een hele film lang vast te houden, zeker omdat de film weinig ruimte inbouwt om één van 'de slachtoffers' een psychologische ontwikkeling door te laten maken. Het helpt ook niet dat iedereen blijmoedig naar zijn of haar ondergang springt, waardoor de zelfmoorden eerder wacky ogen dan dat ze eng of ondragelijk worden. Maar ik ben sowieso niet kapot van paranormale (techno-) thrillers zonder de fysieke aanwezigheid van een toffe moordenaar.

Japan staat bekend om het hoge percentage zelfmoorden. Het is daarom best een interessant gegeven om een film hierover te maken. Deze film begint erg sterk met 54 schoolmeisjes die, onder begeleiding van een vrolijk carnavalesk liedje, gezamenlijk voor de metro springen. Helaas is de rest van de film vooral erg onevenwichtig en zelfs rommelig te noemen. Naar de opening zien we vooral een afwisseling van fragmenten die leuk, er niets doen of minder geslaagde zijn. Verpleegsters en een beveiliger in een ziekenhuis, de groepsdoding die andere scholieren inspireert tot soortgelijke acties, telefoontjes met de politie, een agent thuis met zijn familie, een website met puntjes, een vrouw die zich de vingers afsnijdt, een rare kwibus die huist in een bowlingbaan en videoclips van de meisjesidolen 'Desert' Doordat er zoveel losse fragmenten te zien zijn, ontging mij ook een beetje de logica van de reden; een verborgen boodschap bij de J-pop meisjes op voeren maar ook iets met een mysterieuze sporttas met een rol met huid erin. Die oplossing leek voor mij dan erg op drijfzand te berusten. Wat dan ook, het is een slecht geconstrueerde film met nauwelijks enige samenhang, maar af en toe is het leuk

Suicide Club heeft een bizar, verontrustend gegeven en begint ijzersterk met de massale zelfmoord van vrolijke schoolmeisjes, onder vrolijke J-pop deuntjes. Ook de scene bij de school vond ik erg goed, omdat het bijna voorstelbaar was dat scholieren onder dergelijke groepsdruk naar beneden springen.

Helaas gooit Sono er een bizarre verhaallijn in over een rol van aan elkaar genaaide stukjes huid, een moorddadige bende muzikanten en kinderen die existentiële vragen stellen, zonder dat hij hier helemaal uit weet te komen, waardoor je als kijker met een hoop vragen blijft zitten.

Nu had ik al eerder een film van Sono gezien waarbij ook nogal wat losse eindjes openbleven, maar waar het me toen niet stoorde omdat het zich sowieso in een absurd universum afspeelde had ik daar nu toch meer last van. Tegelijkertijd zat ik ook weer helemaal niet te wachten op een voorspelbare plot over subliminale boodschappen in popmuziek of iets dergelijks, (het wordt wel gesuggereerd vandaar toch maar spoilertags) waardoor ik Sono toch maar het voordeel van de twijfel geef. Ik vond het ook gewoon een toffe kijkervaring, ben benieuwd naar nieuwer werk.

Aangezien ik deze film recent getipt had voor een challenge, leek het me ook weer eens tijd om zelf de film weer eens te herkijken - het is inmiddels toch wel een jaar of wat geleden dat ik 'm voor het laatst gezien heb. De vier sterren blijven staan, wat mij betreft. Er zitten een aantal geweldige scenes in, zoals natuurlijk de toch wel beruchte massale zelfmoord op het treinstation maar ook de huidschaaf aan het einde, en Sono weet als geen ander en op visueel fraaie wijze een bizarre, vervreemdende sfeer neer te zetten.

Maar hoe goed de film het ook op bovenstaande vlakken doet - het verhaal is warrig en ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen flauw idee wat er nou eigenlijk aan de hand is. Nu hoeft niet alles voorgekauwd en uitgelegd te worden, maar in deze film was het wel erg onsamenhangend. Of er wel een consistente uitleg is, of dat dit aan de kijker wordt overgelaten, of het allemaal niet relevant is, ik weet het niet. Desondanks intrigeert de film alsnog meer dan genoeg om z'n score vast te houden.

Na negen jaar maar weer eens aan een herziening onderworpen. Ik hoopte toen dat ik hem bij een tweede kijkbeurt nog meer kon waarderen, en dat kan ik ook, ware het niet dat ik halverwege wederom de weg kwijt was. Na het liedje op de bowlingbaan eigenlijk.

Het intro met de zelfmoord voor de trein is nog steeds indrukwekkend. De muziek op de achtergrond in combinatie met de schoolmeisjes die zich vol overgave voor de trein begeven maakt de boel extra verknipt. Ook de daarop volgende doden zijn angstaanjagend koel, en geven de film een nogal bloederig kleurtje.

Sono vertelt een verhaal die waarschijnlijk veel dieper is dan je in eerste instantie kunt bedenken. Ook naderhand toen ik er dingen over las bleven er nog vraagtekens staan. Daarmee voelt de film wel iets te pretentieus. De conclusie met de J-popgroep is wel leuk gevonden. Niet mijn favoriete muziek, maar het zijn wel vaak liedjes die even blijven hangen.

De film begint met een onvoorstelbaar beklemmende massale zelfmoordscène, die tijdens het bekijken van de rest van de film nooit meer uit de gedachten verdwijnt. Er volgen nog meer scènes met zelfmoorden, en afschuw en shock over zoveel gruwel is er zeker. Toch heeft geen scène meer de impact van die eerste scène. Het gevoel van afschuw dat daarbij los komt, wordt door geen andere gebeurtenis meer geëvenaard. De film beleeft zijn hoogtepunt in de eerste minuten.

De zelfmoorden zijn een rode draad waar de film steeds naar terug keert. Een beetje vaste bodem onder de voeten. De aanleiding voor de massaliteit ervan, blijft echter duister. De film biedt aanwijzingen en gebeurtenissen genoeg, maar die zijn zonder uitzondering vaag en ongrijpbaar. Eigenlijk moet de kijker het zelf maar uitzoeken. Alle invullingen zijn goed verdedigbaar. Regisseur Sion Sono geeft er geen instructies bij.

Ik heb de film maar bekeken als een variant op de aloude sage van de Rattenvanger van Hamelen. Gezien eerdere berichten was ik daarin niet de enige. Door de sage als uitgangspunt te nemen, overkwam mij een soort houvast in de ongrijpbaarheid van het verhaal. Dat voelde wel aangenaam.

De film pakt twee populaire fenomenen uit de Japanse jeugdcultuur en brouwt er een verhaal omheen. De hoge zelfmoordratio onder Japanse jongeren in combinatie met de jeugdige wens om iets bijzonders te doen en beroemd te zijn. Een meisjes popgroepje dat razendpopulair is en op elk moment van de dag wel ergens op een tvscherm is te zien, lijkt de rol van de rattenvanger te hebben. Een afschuwelijk groepje overigens. Het groepje was met kinderlijke popdeuntjes de gehele film hevig aan mijn irritatiegrens aan het knagen.

Het verhaal is (zelfs met de rattenvanger in het achterhoofd) moeilijk te volgen. Op een bepaald moment bestaat de film enkel nog uit symboliek en ondoorzichtige gebeurtenissen, die niet of moeizaam zijn te plaatsen rondom de rode draad. Dat moet je misschien ook helemaal niet proberen en is misschien ook helemaal niet de bedoeling. Nou ja, ik deed het toch en mijn inspanningen waren vruchteloos.

Wel ontdekte ik, tijdens mijn vergeefse pogingen, een fijn sfeertje. Duister en surrealistisch passeert een en ander. Temidden van alle warrigheid is de grauwe en duistere uitstraling van film een baken van helderheid. Het verhaal is dan misschien deels onbegrijpelijk. De sfeer is dat niet.

Een soort boodschap zal er ook zijn. Zoiets als: Pas op voor subculturele stromingen die erg aanlokkelijk lijken, maar die stiekem subversieve bedoelingen hebben.

Bedankt voor de waarschuwing. Ik zal er aan denken.

Tweede Sono.

En gelijk eentje die ik beter kan waarderen in vergelijking met de eerste die ik van hem zag. Tag had namelijk wel genoeg creativiteit tot z'n beschikking, maar was verder vooral irritant en viel in de categorie theatrale onzin die ver buiten mijn boekje ligt. Deze film is gelukkig wat subtieler.

Daar ligt ook de kracht van de film, en pakt direct geweldig uit tijdens een gedurfde opening. Je kan niet zeggen dat Sono altijd even subtiel te werk gaat wanneer er bijvoorbeeld tijdens zelfmoorden bizarre bloedspetters in het rond vliegen, maar de opbouw en manier van werken zijn subtiel en humaan genoeg. De omgevingen voelen vaak daadwerkelijk aan als rauw en realistisch wat de zaak nog iets versterkt.

De opbouw naar enkele grootse en bloederige scenes is nagenoeg perfect. Sterk gedaan, en bovendien ook zonder te veel poespas. Geen theatrale personages of bombastische soundtrack om roet in het eten te gooien, nee dit wordt op de juiste manier afgehandeld en dat schept vaak sterke scenes.

De film doet verder ook best wel wat goed, buiten bij vlagen wel heel donker belichte scenes. Het overzicht gaat soms wat verloren, en het algemene acteerwerk is ook niet geweldig. Toch is het mysteriegehalte boeiend genoeg om te blijven volgen en Sono houdt het allemaal geheimzinnig genoeg. Sono staat echter bekend als de zogenaamd "creatiefste regisseur van Japan" en dat wordt zeker weleens duidelijk tijdens deze film.

Het probleem is dat die scenes enorm vloeken met de eerste helft van de film, want de film draait uiteindelijk uit op serieus stompzinnige zijwegen. De gehele slotfase vond ik niet om aan te zien, en verpest eigenlijk de opbouw die de eerste helft van de film zo goed opbouwde volledig. Ik vond het erg jammer, want de film was goed op dreef.

Gedurfde aanpak, bijzonder uitgewerkt ook. De opbouw is erg geslaagd in deze film, en zorgt voor veel mooie dingen. De stille en mysterieuze kamers van gebouwen hebben ook een bepaalde dreiging, en Sono houdt zich hier meer in qua overacting en vreemde zijsporen, maar laat zich iets te veel gaan tijdens de finale. Verder een verrassende film, misschien toch Sono wat vaker opzoeken.