Vaghe Stelle dell'Orsa... (1965)

Mooi geschoten drama over een familiegeheim heeft een knappe finale, maar jammer genoeg vond ik de film over de hele linie niet altijd even boeiend. De film moet het -naast de aanblik van de onaards mooie Claudia Cardinale- vooral hebben van de broeierige sfeer en dialogen waarin stukje bij beetje het duistere mysterie wordt prijs gegeven (al komt het niet bepaald als een verrassing voor wie een beetje oplet).

De laagst gewaardeerde Luchino Visconti film blijkt één van zijn meesterwerken te zijn

Vaghe Stelle dell'Orsa, het was zo één van die films waarvan ik vermoedde dat het een eeuwigheid ging duren vooraleer ik dit eens op een legale manier ging kunnen zien. Interesse was er genoeg (de combinatie Luchino Visconti en Claudia Cardinale heeft me nog niet eerder teleurgesteld), maar de film was niet gemakkelijk officieel te vinden. Daar is recent verandering in gekomen, want in Cinema Zuid draaide een knap opgepoetste 4K (!) versie.

En die ziet er werkelijk fantastisch uit. Er is geen spatje of krasje te bekennen en dat doet de film overduidelijk deugd. Op een bepaald moment staat Sandra, het personage van Claudia Cardinale in de tuin aan een beeld te wachten terwijl de wind haar om de oren giert, en je lijkt naast haar te staan. In ieder geval één van de indrukwekkendste cinema ervaringen die ik al heb meegemaakt, maar vooral ook door het kunnen van Visconti. Sowieso al één van mijn favoriete regisseurs maar dit doet hij toch wel erg goed. Vaghe Stelle dell'Orsa is het relaas van een koppel (Sandra en Andrew) die op bezoek gaan naar het ouderlijk huis van Sandra en daar een heuse beerput ontdekken. Insinuaties van incest, een zelfmoord, een vader die door de nazi's is vermoord, oude liefdes, ... Andrew weet niet wat hem overkomt en dat maakt dit een enorm boeiende film. Sowieso is de setting van dat veel te grote herenhuis een geweldige zet. Andrew die verloren geraakt in de talloze gangen van het huis, die gigantische kelder, ... Heerlijk!

Spilfiguur in heel de film is Claudia Cardinale. De Italiaanse speelt Sandra met een zekere gelaagdheid die perfect past bij het personage. De strijd tussen de twee mannen in haar leven blijft boeien en dat is voor een groot deel toch ook wel aan haar tegenspelers te danken. Zo is Michael Craig uitstekend als Andrew, iets wat zich vooral tentoon spreidt in het etentje aan het einde van de film, maar ook Jean Sorel is als Gianni is een uitstekende toevoeging aan het geheel. Er ontstaat een knetterende driehoeksverhouding die nog een lange tijd in de autorit naar huis bleef nazinderen. Veruit ook de meest interessante Visconti op gebied van muziek trouwens. Geweldig hoe hij een aantal scènes nog meer emotie weet te geven aan de hand van de muziek.

Onvoorstelbaar dat dit (zonder mijn stem) een schamele 2.80 op 5 scoort. Het is niet Visconti's ultieme meesterwerk (Il Gattopardo zal altijd mijn voorkeur blijven houden), maar dit komt toch wel serieus hard binnen. Cardinale schittert over de gehele lijn maar ook Craig en Sorel blijven standhouden. Nog twee films te gaan en dan heb ik Visconti's volledige oeuvre gezien, hopelijk worden Siamo Donne en Lo Straniero ook nog eens gerestaureerd.

4.5*