Im Juli. (2000)

Een heerlijke film Nog nooit eerder ben ik in één film verliefd geworden op drie verschillende meisjes, alleen dat al is een prestatie. Maar ook voor de rest is alles gewoon absoluut wonderlijk, puur feel good met hier en daar een hoekje af, maar niet te veel. Rationeel bekeken is het verhaal erg simpel, maar de film komt daar mee weg door de heerlijke sfeer, de goede acteurs, de mooie muziek en het feit dat ik gewoon niks negatiefs in mijn geest toegelaten heb bij het aanschouwen van zo veel prachtig jong vrouwvolk

Wat het toevallige einde betreft: geen last van gehad, ik bedoel, de hele film staat stijf van de onmogelijke toevalligheden (het is zo'n beetje de rode draad doorheen het hele verhaal), het is niet meer dan normaal dat hij er dan ook mee eindigt. Vond het eigenlijk zelfs oprecht grappig.

Heerlijke sfeervolle roadmovie met leuke vrouwelijke personages waarvoor ik stuk voor stuk zou kunnen vallen. Behalve de aantrekkelijke dames moest deze film het voor mij ook vooral hebben van de komische scènes, waarvan de schaakpartij tussen de Hongaarse- en Roemeense douanier - ieder aan hun eigen kant van de grens! - mij liet rollebollen van het lachen. Hoe kom je erop? Ook de soundtrack vond ik heerlijk en verhoogde het sfeertje van deze voor mij tot nu toe volstrekt onbekende film van Fatih Akin die ik ook verreweg zijn beste vind.

4,0*

Deze komische road movie over een koppel dat elkaar voortdurend kwijt raakt, maar dagen en vele honderden kilometers verder elkaar wonder boven wonder toch weer terugvindt geeft niet wat ik ervan verwacht had. De film begint veelbelovend, maar dat duurt maar totdat de reis door Europa echt aanvangt. Het romantische sausje viel ook al niet mee, want van echte romantiek is nauwelijks sprake. Toegegeven, de film bevat een aantal kolderieke scènes, maar die zijn op de keeper beschouwd op de vingers van één hand te tellen. Nee, ik geef toch sterk de voorkeur aan de drama’s die Akin later gemaakt heeft.

Heel wat anders dan "Gegen die Wand" of "Auf der Anderen Seite", deze romantische komedie van Fatih Akin. Speels en jeugdig, zich niet storend om het toeval in het verhaal welig te laten tieren, met eigenlijk alleen wat ernst als er tussendoor overheids- en andere gedragingen licht worden gehekeld en met een stel acteurs die hun rol perfect weten te brengen.

Je zou haast wensen dat het leven altijd loopt zoals in deze film. Een hoop toevalligheden (of is het lotsbestemming?) vormen de rode draad van deze romcom-roadmovie, en laat de vrije loop aan de onverwachte verrassingen die het leven kan bieden.

Een bij momenten erg grappige komedie waar de kleine filmische spielereien van Fatih Akin voortdurend leven in de brouwerij brengen : de scènes waar Daniel en Juli na joints te hebben gerookt al zwevend uitgebeeld worden, of de hallucinogene trip in de underground van Bucarest zorgen voor een film van hoog niveau. Muzikaal ook gezellig. Bleibtreu is in het begin wat nerd-achtig wanneer hij onzeker een drankje bestelt op een fuif, en wat hij allemaal uitspookt in de film strookt niet echt met zijn imago in het begin van de film, maar dit vergat ik al vlug wanneer de vrijgevochten Juli hem vergezelde in de hoop de vonk te laten overschieten. Mooie film vol levensvreugde.

Toen aan regisseur en schrijver Fatih Akin werd gevraagd hoe hij tot het maken van de film kwam, antwoordde hij iets in deze strekking: ik wilde een vrouw imponeren. In plaats van een lied voor haar te schrijven, maakte ik gewoon een film voor haar. Blijkbaar was dat de goede insteek, want de film is aan de vrouw opgedragen die nog steeds zijn echtgenote is.

Im Juli is een roadmovie. Een romantische feelgood roadmovie. De opening is boeiend. Mooie opening. Ergens in Oost-Europa rijdt een auto door de zinderende hitte. De weg verlaten. Het landschap desolaat. In de auto twee mannen. De onderlinge verhouding explosief. Een fijne sfeervolle opmaat die nieuwsgierig maakt naar het verhaal dat eraan vooraf gaat. Ik was geïntrigeerd.

Dat verhaal wordt vervolgens in de film verteld. Een leuk dynamisch verhaal dat echter niet heel uitzonderlijk is. De personages, de thema‘s en de grove loop van het verhaal zijn gemakkelijk invulbaar en redelijk voorspelbaar. Het aanstekelijke van de film zit ‘m in de manier waarop het verhaal wordt verteld. Chaotisch met een vleugje mystiek met bij tijd en wijle heerlijk onlogische accenten die het voorspelbare tarten.

Humoristisch is de film ook. In de dialogen, de mimiek van de personages, de gekke situaties. Geen moeilijke humor maar humor die goed past bij karakterinvulling van de personages. Beetje naïef, ongecompliceerd en steeds met een optimistische tongval.

Im Juli is een ode aan zomer, muziek, de liefde en aan mensen die hun hart volgen. Leuke film.