Otets i Syn (2003)

Father And Son is, na Mother And Son, inderdaad het tweede deel van de familietrilogie die Sokurov van plan is af te ronden. En opnieuw koos Sokurov voor de van hem zo bekende stijl: prachtige, droomachtige soft-focus-beelden.

De film concentreert zich op een vader-zoon-relatie die zeer intiem is, als gevolg van de vroege dood van de moeder. De intieme sfeer wordt al direct verbeeld in de openingsscene waarin de vader en de zoon met elkaar verstrengeld in bed liggen. De film toont de hermetische, verstikkende wereld waarin de beide mannen, die zich zo aan elkaar hebben gehecht, hun leven leiden. Summier wordt duidelijk hoe de vader-zoon-relatie de vriendschappen en relaties van de zoon beïnvloedt. De plotbeschrijving bovenaan suggereert haast dat rationele afwegingen daarbij een rol zouden spelen, maar zo heb ik Father And Son zeker niet ervaren.

Ik was bedwelmd door de beelden en de sfeer en geintrigeerd door de inhoud, maar toch niet zo verpletterd als ik was van Mother And Son. Eigenlijk moet ik hem nog eens zien om een waarde-oordeel te geven, maar vooralsnog: 3,5 *

Otets i Syn is geen direct vervolg op Mat i Syn, maar meer een film met een verwant thema: familierelaties.

Otets i Syn vond ik niet zo goed als Mat i Syn. Maar het scheelt niet eens veel. De oorzaak dat het net wat minder is, is denk ik dat het verhaal net wat groter is en de dialogen soms iets té zijn. Daardoor is Otets i Syn iets minder universeel en krachtig.

Maar dat is ook echt het enige dat ik te zeuren heb, want verder vond ik het een onwaarschijnlijk mooie film. Zo mooi dat ik na afloop eigenlijk de mensen van mijn filmhuis wilde vragen om de film nog eens af te draaien. Otets i Syn gaat vooral over een vader en een zoon van wie het leven totaal met elkaar verstrengeld is. Ultieme liefde tussen twee familieleden. Op het verstikkende af. Maar dan in de wetenschap dat er een moment van loslaten komt. Eigenlijk willen ze dat niet, maar het lijkt iets waaraan je niet kunt ontkomen. Bijna een natuurwet.

Visueel is de film weer onwaarschijnlijk mooi. Prachtige kleuren. Ongelofelijk mooi licht. De openingsscene die, net als de openingsscene van Mat i Syn al meteen indruk maakt, beide scenes zijn erg intiem en liefdevol. OOk zitten in deze film erg veel prachtige close ups van gezichten en moet ik de fraaie scenes op het dak nog even noemen.

Na 3 films weet ik het zeker. Sukurov is een van de interessantste hedendaagse Europese regisseurs.

Ruim 4.0*

Misschien een hint voor diegenen die laatst een bioscoopvertoning speciaal voor autisten organiseerden? Deze film vertonen aan deze doelgroep. Kunnen ze lekker griezelen!

Want gatver wat een kleffe bedoening, zeg! Blèèghh!

Ja, sorry voor dit botte stukje, maar blijkbaar was ik gisteren ècht in een wat tè rechtlijnige bui voor dit zweverige gezemel?

Dit is wat ik na afloop van de film kon maken:

Vader: een nichterige kruising tussen Ruud van Nistelrooy, die vent uit ‘Bold and the Beautiful (Ridge ofzo?) en een kwal in een emmer snot.

Zoon: een vervelende bokkelul.

Plus een aantal bijfiguren waarvan hun nut me totaal niet duidelijk is geworden.

Voor mij de eerste tegenvallende film van Sokurov, ondanks dat het ‘geheel’ (?) wel mooi en sfeervol in beeld is gebracht. Gelukkig duurde het maar tachtig minuten…

Vreemde dromerige film.

In het begin lijkt er nog wel een relatie met de realiteit, maar allengs lijkt de hele film zich voortdurend in een soort droom af te spelen.

Een stad die bestaat uit zeer claustrofobische steegjes en hofjes en die vreemde scenes op het dak.

"Laten we even naar buiten gaan" om via allerlei plankjes en richels te gaan voetballen tussen de schoorstenen.

En daarbij een hele vreemde (bijna incest suggererende) relatie tussen vader en zoon.

En daarmee wederom een unieke film van regisseur Sokurov.

En een klein beetje hoop voor de toekomst van de cinemaliefhebberij:

Eén van mijn 11-jarige kinderen liet d'r computerspelletje liggen om deze film mee te kijken.

Ze vond het wel een wat rare film, maar toch om de één of andere reden intrigerend genoeg om hem uit te kijken.

D'r favoriete film is de Japanse anime "Paprika".

Bepaalde overeenkomsten in vertelstijl en het feit dat niet alle films een duidelijk rechtoe-rechtaan verhaallijn hoeven te hebben begint ze inmiddels te begrijpen.

Wat dit betreft ben ik het eens met Baggerman. Ik kon maar weinig met deze film en zijn karakters. Hoewel de onderlinge relatie tussen vader en zoon goed in beeld is gebracht, begon ik mij al snel te ergeren aan de omslachtigheid van de conversaties tussen vader en zoon. Eerlijk gezegd leek deze film mij eerder op een mislukte film van Tarkovsky, dan op een eigen product. Tot nu toe twee films gezien van Sokurov (Russian Ark), en beide zijn bijzonder teleurstellend.

Toch een lichte teleurstelling; mijn eerste bij Sokurov. De openingsscène is fantastisch, maar daarna kakt het geheel een beetje in. De plot is bij Sokurov altijd wel vluchtig, maar hier was de focus zo ver te zoeken dat ik moeite had mijn aandacht erbij te houden: toch wel anders dan de doorgaans zo hypnotiserende werking die zijn verteltempo op mij heeft.

Opnieuw een sterke film van Sokurov die toch wel weer erg veel talent laat zien. Wel heb ik het idee dat ie eenvoudigweg nog meer kan. Dit is een mooie poëtische film, waarbij met name de scenes op het dak en het ontbreken van respect voor een gammel plankje me bij zullen blijven. Volgens mij is hij het ook zeker de moeite waard zijn oeuvre verder uit te pluizen. Heb Mother and Son maar besteld aangezien dat een voorloper op deze film en zo ongeveer wel zijn hoogst aangeschreven film is(?)

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet denken. Beetje bevreemdend allemaal dat ik het ook moeilijk kan plaatsen wat onder meer locatie en plot betreft. Er is weinig info over het hoe, wat en waarom-verhaal. Het is een Russische film ergens in een mediterraan land als je de dakscènes in beschouwing neemt. Maar ook de personages veranderen uiterlijk gedurende de film.

Centraal staat de innige band tussen vader en zoon. Die band is intens en fysisch erg tastbaar. Wegens gebrek aan een moederfiguur en de wijze waarop die band tot uiting komt, denk je al gauw aan incest of homo-erotische gevoelens. De film heeft geen duidelijk plot, blijft dromerig en poëtisch, religieus misschien ook een beetje. Geen vrouwen ook in de film, bewust zo blijkt.

Alles zal wel een diepere betekenis en symboliek kennen. De film lijkt me erg gelaagd, maar ik kon er weinig mee. De film greep me niet aan en dan wordt het moeilijk natuurlijk.