Spy Game (2001)

Film ziet er super uit (laat dat maar aan Scott over) maar het verhaal is wat langdradig en onduidelijk. Toch een positief gevoel.

3*.

Ik lach mij weer rot om de reacties van mensen die het camerawerk weer te vlug vonden gaan. Zoiets wordt weer afgedaan als irritant camerawerk. Laat nou juist dat, in combinatie met een wat vreemde, nadrukkelijk aanwezige maar smaakvolle soundtrack, de kracht zijn van een toch niet zo bijster origineel of beklemmend spionageverhaal. Gedurende de film wel een lekker ritme en het blijft allemaal lekker vermakelijk om naar te kijken. Alleen had Scott er net zoals bij Enemy of the State best wat meer actie tegenaan mogen gooien. 3,5*

Wel een aardige film, met opzich een prima verhaal. Alleen jammer dat er 75% van de film een slag in het ronde word gelult waarbij der bijna geen reet gebeurt en de film nog wel eens oersaai dreigt te worden. Wel jammer want er had veel meer spannende dingen in kunnen gebeuren. Met hier en daar nog wel een goed moment en het acteerwerk was ook wel te doen maar daar blijft het helaas bij.

Tegenvallertje

2,5*

‘Spy Game’ is dé film waar ik als vroege adolescent weg van was: de onversneden montage (een contradictie, jawel) van Tony Scott, de eclectische muziekkeuze, de onnavolgbare snelheid van de plot en diens onverbiddelijke “juistheid”; ik durfde er in die tijd niet van dromen dat zo’n films gemaakt werden. Mijn vader mocht het, de dag nadat ik de film op televisie had gezien, ontgelden: uit grootmoedig patriarchaal plichtsbesef schuimde hij voor mij de plaatselijke videotheken af, om een exemplaar af te smeken zodat zijn oogappel (want dat was ik in die tijd nog, geloof het of niet) tevreden de ogen kon sluiten. En zo geschiedde.

Zoveel jaar na datum kijk ik met gans andere ogen naar ‘Spy Game’. Het is, binnen zijn genre, inderdaad een meesterwerk, onder meer door de verpletterende combinatie van tonnen actie, sporadische intelligentie en een vleugje romantiek. Is dat tegenwoordig dan zo schaars in cinemaland? Nee, maar hier is de combinatie nog zuiver, en staat ze alleen maar in functie van zichzelf – entertainende truucjes louter ter entertainment, is dat geen verheven formule?

Tony Scott weet, zoals steeds, van geen ophouden, en toont de hele film lang wat hij allemaal niet kan: fysiek geweldadige scènes wisselen intieme momenten af, en een sopraanstem mag het ontroerende tafereeltje afmaken. Tony Scott regelt het met een vingerknip, waardoor de sfeerwisselingen niet pijnlijk, noch gekunsteld gaan aanvoelen. De finale wist mij daarenboven, ondanks haar bombast, te ontroeren, door de ontwapenende logica der feiten – wie de film fris in het geheugen heeft begrijpt mij, zo mag ik althans hopen.

We zijn echter ook verplicht om de mindere kanten van de zaak te belichten, mits deze er zijn. Toegegeven, als regisseur heeft Scott met ‘Domino’ op visueel vlak nog meer gepresteerd, maar ook hier is zijn oog voor skyline nooit afwezig, en ook de grove korrel moet het authenticiteitsgehalte zo nu en dan vergroten. De esthetiek heeft er allesbehalve onder te lijden: in elk shot schuilt een bepaalde ontroering, hoe klein ook – en in de volksmond zit schoonheid nu eenmaal in de kleine dingen...

Probeer ik mijn voormalige lievelingsfilm ten onrechte op te hemelen? Nee, want ik heb ook nu met volle teugen genoten van ‘Spy Game’, mij bewust van het feit dat ‘lievelingsfilm’ hier niet hoort. Laat ons deze actie-spionage-thriller beschouwen als een superieur tussendoortje; we zullen er de slaap immers niet voor laten.

4,25*

Na Enemy Of The State, wederom een spionagefilm van Scott met sterrencast. Ditmaal een die wél goed uitpakt. Dat ligt echter meer aan de acteerprestaties dan aan het, enigszins spannende, verhaal. Goed.

Beetje aan de flauwe kant vooral het verhaal. Het verhaal vond ik zwak en middelmatig uitgewerkt. De flashbacks zijn wel goed vermengd in het heden maar veel klaarheid brengt het hoegenaamd niet, beetje saaie dialogen ook. Redford en Pitt zijn degenlijk maar ook zeker niet meer dan dat.

En toch gaat Spy Game erdoor komen simpelweg omdat Tony Scott een voortreffelijk actieregisseur is. Alles gaat toch aan een leuk tempo met snelle montage en goede soundtrack eronder. Zo kennen we hem, zo zie ik het graag.

***

Vermakelijke film van Tony Scott, met een prima Robert Redford en Brad Pitt. Vooral de rappe montage zorgt ervoor dat de film in een redelijk tempo voorbijvliegt, want veel actie heeft deze Spy Game eigenlijk niet te bieden. De score viel wat tegen, niet slecht, maar de vocals waren wat ongepast wat mij betreft.

Het verhaal is opzich wel interessant, maar wordt eigenlijk nooit echt spannend. Daarvoor kapt Scott alle scénes te snel voor af, door bijvoorbeeld weer met een flashback op de proppen te komen. De vele dialogen zijn niet altijd even scherp en het is grappig dat in elke flashback zowel Pitt als Redford er precies hetzelfde uitzien, ondanks de verstreken jaren. Daarnaast wordt het - in de flashbacks - ook niet echt spannend, omdat je toch wel weet dat ze het gaan redden.

Maar... over het algemeen toch zeker een vermakelijke film, die toch ook een beetje het genre drama met zich meedraagt. Visueel prima in orde, maar dat is ook wel toevertrouwt aan Tony Scott. De film boeit van het begin tot het eind en dat is voldoende om hier een prima score aan kwijt te kunnen.

Vond dit een prima spannende film met prima rollen van Robert Redford en vooral Brad Pitt. De film duurt best lang maar verveeld eigenlijk nooit. Sterker nog hij wist me te boeien van de 1e tot de laatste minuut. Het einde was overigens zeer mooi. Is overigens een tijd geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb.

Leuke, spannende film met goede acteurs. Juiste mix tussen het heden en de flashbacks. het verhaal is natuurlijk niet veel, maar deze hebben ze sterk neergezet.

Spannende film met een goed en boeiend verhaal.

Soms goeie actie, en acteurs daar valt niks van te zeggen.

3,5 ster

Gisteren ook nog eens bekeken. Een film vol actie, waar er geen vervelende minuut in zit. Verder is ook het acteerwerk van Redford en Pitt degelijk, niet uitstekend. Het camerawerk past zeer goed bij de film en is gericht op de vlotheid van de film. Het grootste nadeel in Spy Game is het verhaal dat volledig ongeloofwaardig is. Het is dan ook niet een film waar je bij mag nadenken maar het blijft een nadeel in dit soort films.

Slecht verhaal, aangename film: 6/10

Vlotte actiefilm die zoals je gewend bent van Tony Scott(die altijd rond de 3 sterren scoort bij mij) er gelikt uitziet en altijd vermakelijk is. Toch is de film niet meer dan dat, de flashback scènes worden op een gegeven moment vervelend lang en halen de vaart uit het verhaal. Ook snap je aan de hand van de flashbacks eigenlijk niet waarom Pitt zo'n goede pupil was, aangezien hij meerdere malen de fout in ging.

Deze scenes doen duidelijk onder voor de scènes waarin de oude rot in het vak Redford vanuit het CIA gebouw op een listige manier de autoriteiten probeert te omzeilen en de gevangen genomen Pitt eigenhandig probeert te redden.

3*

Degelijke thriller, met een opvallend goede script en goede dialogen, en prima acteerwerk natuurlijk.

3,5 a 4 sterren waard wat mij betreft.

Mwaah. Verwachtte aardig wat spanning en actie en met een degelijke intro leek dat ook wel goed te zitten, maar daarna ging het behoorlijk de mist in. Langdradigheid, saaie gesprekken en flashbacks die te kort zijn om echt helemaal geinteresseerd in mee te gaan en te lang om leuk te zijn. Leek met de Dinner Out operatie op het einde wat op te bloeien qua actie, maar ook dat viel vies tegen. Acteerwerk was dan weer wel in orde.

2,5*

Deze film heeft eigenlijk alles wat je van een topfilm zou kunnen verwachten: een goede regisseur, een sterke cast en een boeiend verhaal. Helaas leidt dit niet altijd tot een goed resultaat, zo bewijst Spy Game. Met de vertolkingen was niets mis, en ook het regiewerk leek me in orde. Dan blijft er nog 1 van bovengenoemde elementen over: het verhaal. Ondanks dat het dus een boeiend verhaal is, vond ik de film bij momenten veel te langdradig. Het feit dat er dan ook veel met flashbacks werd gewerkt (waarvan er sommige wel noodzakelijk waren om de film beter te volgen) deed hier zeker geen goed aan.

Deze was onlangs op tv en eens geprobeerd. 'k vond het niet mis. De film ziet er goed uit met vloeiende en vlotte camerabeelden en vooral in het begin zit de vaart er goed in. Alleen jammer dat de film halfweg wat van z'n tempo verliest, maar naar het einde toe wordt het wel weer beter. Voor mij mocht de film toch wel iets korter (hij duurt nu zo'n 126min).

Voor de rest deed de cast het goed.

'k vond de film zeker het bekijken waard, alleen jammer dat de film toch een beetje lang aanvoelt, maar voor de rest een prima film.

Best een boeiende film van Tony Scott, die hier geholpen wordt door twee acteurs, die aardig op dreef zijn en vooral Redford zich van zijn beste kant laat zien.

Robert Redford en Brad Pitt zorgen er met sterk spel voor dat deze film op een gegeven moment echt begint te leven. De regie van Scott is degelijk en hier heeft hij de kunstjes die hij soms toepast nog redelijk goed in de hand. Met een aantal toekomstige films ging hij daarmee wat mij betreft nogal eens de mist in. De film is redelijk traag en d.m.v. redelijk wat flashbacks komen we uiteindelijk steeds meer te weten over de relatie tussen Redford en Pitt. De film heeft daarnaast een paar mooi geschoten locaties en is op sommige momenten ook nog best spannend.

Goede film dus, die ook nog eens een leuk kijkje biedt in het leven in een spionagewereld.

3,5*

Tegenvallertje.

Na een degelijk eerste uur(tje) kakt het boeltje genadeloos in met onnozel opvulsel en clichés. Wanneer dat achter de rug is komt het laatste half uur aan hoog tempo voorbij. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de vergezochte ontknoping me toen gestolen kon worden en dat zegt meer over de film dan over mezelf.

Robert Redford speelt te veel zichzelf om te kunnen overtuigen. Ik heb ook meer met z'n vroegere rollen dan z'n meer recentere. Bij Brad Pitt geldt dat omgekeerd. Hij maakt er het best mogelijke van, maar kan ook niet verdoezelen dat z'n rol niks om het lijf heeft.

Het leukste is dan nog het minirolletje van Charlotte Rampling, niet in het minst om te ontdekken hoe goed ze er op haar 55e(!) nog uitzag.

Tony Scott wil met Spy Game vooral hip en cool zijn, heb ik de indruk. Scènes die best rustig zijn krijgen (overbodige) adrenalinerushes (of pogingen tot) door draaiende beelden en een slow of fast motion hier en daar. Na een tijdje gaat dat 'truukje' best vervelen, eigenlijk.

Ook muzikaal is deze film tien keer niks. Hippe, opzwepende onzin wordt afgewisseld met Arabische klaagzangen. Bah.

Snel vergeten dan maar.

2

Flauw spionnenspel. Scott opent vlot en met z'n verschillende locaties, era's en vertelstructuur is het lekker afwisselend. Het ziet er ook allemaal blits uit. Zo'n draaiend shotje als die op het Fuji gebouw valt op, maar Bishops lessen hinten daar al naar een gaar verhaaltje. Wanneer het dametje erbij wordt betrokken is het dat dan ook. Waar Scott enige tijd nog soepel schakelt tussen heden en verleden, gaat het bij de flashback in Beiroet definitief mis.

Het zal allemaal met karakteropbouw en motivaties van doen hebben, maar onder de perikelen van de burgeroorlog gaat iets schuil dat het niveau van een doktersromannetje niet ontstijgt en de intrige op de CIA burelen blijft aan de lauwe kant. Wat de katalysator van de finale had moeten zijn, duurt veel te lang en gooit de film definitief in het slot. Hoe het afloopt, boeit totaal niet meer en bovendien wordt het er doorheen gejaagd. Film met een apathisch effect.

Best oké.

Maar toch vooral gered door de regie van Scott. Redford is maar een duffe acteur, ondanks z'n toch wel dankbare rol maakt hij er een muf schouwspel van. Pitt heeft ook niet zo heel veel te doen en komt ook niet echt goed tot z'n recht. Toch ook zo'n acteur die ik op oudere leeftijd iets beter vind.

Het verhaaltje wordt vlot verteld, de flashback zijn misschien wat random, maar het geeft Scott wel de mogelijkheid om een aantal richtingen uit te gaan met z'n film. Visueel wordt alles rechtgehouden door Scott's typische stijl. Niet zo expliciet en zeker niet z'n beste werk, maar bepaalde scenes springen er toch wel uit. Zeker de ontmoeting op het dak is mooi en erg stijlvol in beeld gebracht.

Het duurt iets te lang en de scenes binnen de CIA doen wat ouderwets aan, acteurs hadden ook iets levendiger gemogen, maar verder is het een vermakelijk en degelijk filmpje binnen Scott's oeuvre, al blijft het misschien net wat te anoniem voor zijn doen.

2.5*

When did Noah build the ark Gladys? Before the rain

Tony Scott is nu niet meteen een regisseur waar ik direct iets van wil gaan kijken. Wat op zich vreemd is aangezien de man best wel wat goede films heeft gemaakt (weliswaar ook een paar stinkers, ik ben The Hunger nog altijd niet vergeten), maar het was vooral de aanwezigheid van Robert Redford die me overhaalde om Spy Game eens een kans te geven. Een tijd geleden besloten om eindelijk eens wat actiever op zoek te gaan naar Redford zijn oeuvre en deze Spy Game en Up Close & Personal waren de laatste nieuwe aanwinsten.

En dit is ongetwijfeld één van de betere films uit zowel de carrière van Scott als die van Redford. Ik ben sowieso wel te vinden voor dit soort CIA filmpjes en Scott weet het boeiend genoeg in beeld te brengen. Met een speelduur van meer dan twee uur zit er geen enkel inzakmomentje in en blijft de film over de gehele lijn overtuigen. Iets wat vooral te danken is aan een interessant plot. De relatie tussen Muir en Bishop wordt langzaamaan met veel flashbacks uit de doeken gedaan, maar het is vooral dat heerlijk spelletje dat Muir speelt dat de film de nodige drive geeft. Op de sluwste manier mogelijk toch nog achter enige vorm van informatie komen en ondertussen uitkijken dat hij niet gepakt wordt, ik vond het heerlijk om naar te kijken. Voor de rest ontbreken de nodige clichés natuurlijk niet, iets wat sowieso wel te verwachten is bij het oeuvre van een regisseur zoals Tony Scott. Is dat erg? Neen, eigenlijk niet. De film geraakt er globaal gezien goed mee weg en wat me nog het meeste bekoorde is dat er op het einde niet één of andere kleffe ontmoeting tussen Muir en Bishop wordt getoond. Die laatste weet aan wie hij zijn vrijheid heeft te danken, maar c'est tout.

Ik ben meer bekend met Redford zijn oudere werk (The Sting, Barefoot in the Park, The Chase, ...) en kom hem sporadisch wel eens in iets recenter tegen. Altijd wel de moeite waard en dit is volgens mij één van zijn beste rollen. Het personage van Muir lijkt op het lijf van Redford te zijn geschreven en hij speelt het spelletje van de CIA met graagte mee. Die andere bekende kop is natuurlijk Brad Pitt. Die komt er wat bekaaider af dan Redford, Pitt moet het ook vooral van de scènes in de flashbacks hebben, maar doet toch ook wat hij moet doen. Eenmaal Catherine McCormack op de proppen komt, schiet Pitt in een hogere versnelling en het is dan ook zonde eigenlijk dat er weinig scènes zijn tussen Redford, Pitt en McCormack. De scène in het restaurant is één van de leukste momenten in de film.

Een film die een nummer als Brothers in Arms tijdens een oorlogsscène niet cliché laat klinken verdient sowieso al punten. De regie van Scott overtuigt over de gehele lijn en dat kan ook gezegd worden van de hoofdrollen. De voorliefde voor Redford beïnvloedt misschien mijn waardering, maar dit deed hij toch wel erg goed. Aangenaam verrast in ieder geval.

4*

Niks zwak plot. Goeie film, goeie enscenering, gewéldig verhaal. Best zeldzaam ook in de zin dat het (gelezen het commentaar direct hierboven) best wel wat van de kijker vereist. In de dop natuurlijk (op z'n simpelst gezegd) een film over loyaliteit, waar je die in het werk waarin de heren zich begeven (ook het commentaar horende van Nathan Muir gespeeld door Redford) niet kan of mag verwachten. Hoe meer je de film ziet (ook terloops zoals ik gisteren deed), des te meer vallen je ook kleinere zaken op, zoals dat Redford van de realistische, bijna cynische intelligence expert in de 70-er en 80-er jaren (richting de tegenwoordige tijd) klaarblijkelijk is veranderd in een desk officer bij CIA HQ in Langley met z'n eigen streken en wetten die indruisen tegen het protocol. Deze film laat ook (weer eens) zien wat voor geweldige acteur Redford is, dat je zou kunnen zeggen dat die Brad Pitt overstijgt. Maar dat heeft meer met importantie van de rol en de minuten in beeld te maken. Team CIA collega's aan tafel waren ook lekker op dreef. Een echte acteursfilm. Geen fluff in de dialogen, of interessantdoenerij dat je denkt da's leuk als gesproken tekst maar is in wezen totale bullshit.

Ergens in het midden.

Daar begon voor mij de film iets meer dan een vrij saai en vrij sloom gedoetje te worden. Ik had deze film indertijd gemist, en ben nu heel langzamerhand bezig om het Tony Scott lijstje te herzien en aan te vullen. En in dat lijstje eindigt deze ook een beetje in het midden denk ik zo. Vooral de structuur met Redford op z'n laatste dag en de flashbacks om het verhaal in te kleuren vind ik wat moeizaam - hoewel Scott het wel bovengemiddeld goed doet. Toch is het gedeelte voor Libanon en de introductie van McCormack eigenlijk wat aan de saaie kant. En dan hebben we daarvoor een heel mooi John-le-Carre achtig verhaal, en daarna een wat meer James-Bond achtig gebeuren dat stylistisch eigenlijk niet heel goed bij elkaar past, en een net iets te mooi einde. Loyaliteit en je niet te veel aan de regeltjes houden, en dat uitgelegd in een weelde van kleine details die het verhaal best sterk maken. Alleen de timing in het begin, daar word ik het dan niet zo mee.

Vooral een mooie film voor Redford, die het grootste deel van de zendtijd krijgt. Pitt heeft in verhouding maar weinig te doen en maakt daar ook niet zoveel indruk mee, en de leukere bijrollen zijn ook vooral in Langley te zien.

Spy Game

Aardige spionagefilm. Het verhaal wordt wat langzaam uit de doeken gedaan en er waren wat inkakmomenten, maar gelukkig mag Redford het allemaal aan elkaar babbelen en dat werkt hier uitstekend. Dat de film de achterkamertjespolitiek van de CIA interessant en spannend weet te maken is een groot compliment.

Pitt was goed maar niet uitzonderlijk. Gelukkig heeft hij wel een leuke leraar-leerling band met Redford. Het einde heeft wat onlogische en onwaarschijnlijke plotontwikkelingen, maar het wordt met zo'n vaart uitgevoerd dat het niet echt stoort. En de acteurs met Redford voorop weten de matige afwerking prima te camoufleren.

Aardige film waarin een CIA-agent in het buitenland is opgepakt en waarbij zijn voormalig leidinggevende hem vrij probeert te krijgen. Een prima verhaal met ook zeker een prima opbouw met de flashbacks. Echter staan deze flashbacks iets teveel op zichzelf waardoor het geheel wat fragmentarisch wordt. Op sommige momenten zakt het ook wat in. Robert Redford en Brad Pitt zijn beiden goed gecast.

De film begint erg spannend in de gevangenis. Deze scene was oprecht erg goed gedaan, de missie was erg spannend. Helaas werd de film nooit meer zo spannend. Al werd het nooit echt saai.

Het verhaal is ook erg goed opgebouwd. Het was toch een soort mysterie, al staat het niet in dat genre. Het is ook mooi gedaan dat het zich afspeelt in echt gebeurde settings zoals Berlijn in de koude oorlog of Beirut. De locaties waren ook erg mooi gekozen.

Toch is het jammer dat de film niet altijd even spannend was. Er had meer uit deze opzet gehaald kunnen worden.

Geinige spionage film die zich afspeelt in het midden-oosten. We volgen Pitt die de rol vertolkt van 'Tom Bishop', een super agent die vast is komen te zitten. Waar de film toch erg leuk begint zakt hij wat af in snelheid en is het uitzetten soms aan de langere kant. Het verhaal was prima te volgen, al is het allemaal niet bijzonder en kenden we het wel. Pitt speelt hier zeker niet op zijn best, maar is natuurlijk over het algemeen aardig overtuigend. Leuke zit om eens gezien te hebben, daar blijft het wel bij.

Spy Game is een degelijke spionage thriller. Goed uitgevoerd, veel dialogen en het typische gezwets bij de CIA. Regels zijn belangrijk, maar wie zich er niet aan houdt kan in de problemen komen. Geen idee of dit de moraal is die Tony Scott ons wou bijbrengen. Of misschien moet je soms gewoon je eigen ding doen en de rest aan het lijntje houden.

Robert Redford is niet meteen een acteur dat ik al vaak heb zien spelen. Hij draagt de film wel. Brad Pitt verbleekt er wat tegen, maar zijn rol is dan ook minder sterk. Het sterkste stuk is hoe Nathan Muir (Redford) op zijn laatste werkdag bij de CIA zijn werkgever eigenlijk goed liggen heeft. Misschien eens goed dat de rollen worden omgedraaid.
Het is ook frappant dat wanneer je je hele leven gewerkt hebt bij een bedrijf, het gewoon stopt bij die laatste dag. Niet eens een afscheidsreceptie of feestje en het interesseert de andere collega's eigenlijk niet, tenzij degene waarmee je elke dag mee hebt samengewerkt. Dat zal misschien niet overal zo zijn zijn, maar dit viel me heel hard op. Hoe belangrijk je ook denkt te zijn - ooit komt ook jouw tijd om te gaan.

De film begint wat weifelend, maar uiteindelijk toch best een aardige spionagethriller. De stijl van Scott is wel herkenbaar. Het plot is onderhoudend en gedegen, maar de film moet het toch vooral van het acteerwerk van Redford hebben. Geen hoogvlieger, maar voor een keertje best oké.

Typisch zo'n film waarbij de beoordeling sterk afhankelijk is van de verwachtingen. De film is en voelt wat achterhaald op sommige punten, hoewel het camerawerk wel bij deze tijd is. Beide acteurs doen het uitstekend. Het is een film waar je je kop goed bij moet houden. Geen spanning die je op het puntje van je stoel brengt, maar een goed verhaal waarbij je lang in spanning blijft welke richting het opgaat en wie welke agenda heeft. Ook nog wat morele boodschappen over loyaliteit en het verschil tussen goed en kwaad. De afwisseling tussen het heden en het verleden - waar ik normaal niet zo'n fan van ben - werken hier prima en de terugblikken naar het verleden brengen ook de nodige actie in de film zonder over de top te gaan. Je leert hoe de band tussen leerling en meester zich heeft ontwikkeld en hoe dat naar het probleem in het hier en nu ontwikkelt. Sterke dialogen. Kritiek punten zijn dat het nooit écht spannend wordt (dus verwacht geen pur sang thriller). Je zou de film op momenten saai kunnen noemen als je niet van 'dialoog films' houdt. En de film is niet eenvoudig te volgen, zeker naar het einde toe. Het gaat erg snel en als je niet uitkijkt ben je het gelaten over je heen aan het laten komen in plaats van dat je in spanning zit en meeleeft met Redford of Pitt. Een film die qua originaliteit en objectieve kwaliteit misschien 4 sterren had moeten kunnen krijgen. Ik haal er vanwege de kritiekpunten toch een halve punt af en blijf steken op 3,5 sterren.

Aanvulling: ik lees dat sommige wat kritisch zijn op de rol van Brad Pitt. Ik deel deze mening niet. Natuurlijk wordt de film meer gedragen door Robert Redford, maar Brad doet het goed en zet een zeer geloofwaardig personage neer. Brad geeft de voorzetten en ja, het is Robert die als spits de aandacht opeist maar dat doet niets af aan de rol die Brad Pitt neerzet.

Droog.

Minste film van Tony Scott die ik heb gezien. Als regisseur zeker getalenteerd, maar zodra hij meer richting de thriller trekt vind ik zijn films wat minder. Zodra hij actie mag regisseren is hij op niveau, maar Spy Game trekt zich van actie niet veel aan, resulterend in een redelijk droge en taaie thrillerfilm.

Het helpt ook niet mee als de acteurs en actrices weinig met hun personages weten te doen. Redford doet het nog wel aardig, maar Pitt viel me toch wat tegen. Ik zie hem liever in zijn wat arrogantere rollen. De meer onzekere en wildere rollen gaan hem duidelijk wat minder af. Ook de overige personages weten weinig inbreng te hebben en zijn vooral saaie achtergrondfiguren.

De film is niet perse standaard en ontwijkt met z'n aanpak genoeg vervelende clichés, maar daar houden de complimenten aan de verhaallijn weer op. Saaie montage en een saai verloop zitten de film erg in de weg, maar ook de vertelstijl is niet voor mij. Je zou denken dat een film met Scott aan het roer wat vlotter loopt, maar niets is minder waar. Het komt allemaal droog en oninteressant over.

Zodra de film kort op de actie mag uitpakken het op z'n best. Die zijn echter weinig aanwezig in een speelduur van 126 minuten. Dat is uiteraard logisch met zo'n verhaal, maar Scott weet in principe alleen maar uit te halen als er wat kogels vloeien. De rest wordt gewoon niet interessant verteld waardoor het alles behalve aantrekkelijk is om het verhaal te blijven volgen.

Nee, dit was niet voor mij. Vond het redelijk vermoeiend om dit allemaal te volgen, en dan moet het ook nog eens 2 uur duren. Lang en droog. Gelukkig weet de regie van Scott nog wel sterk camerawerk te verzekeren met aardige en passende cinematografie. Als regisseur is hij echt niet slecht, maar Scott bevindt zich met Spy Game gewoon op het verkeerde terrein.

Deze beviel me in de herziening veel beter dan eerst (2004). Toen vond ik hem aldus mijn recensie alhier wel goed. Maar niet geweldig, zoals gisteravond. Na 17 jaar wist ik er vrijwel niks meer van. Maar het is een kundig gemaakte film waarin belangrijke details niet in de smoel van de kijker gewreven worden, maar die soms terloops genoemd worden. Dit vereist dat je een beetje oplet en dat mag ook best een keer.

De film is gemaakt in 2001 maar speelt zich af in 1991. Daardoor is hij ook compleet tijdloos.

Het is vooral de Redford show. Pitt heeft een iets kleinere en minder uitdagende rol. Ook de bijrollen zijn prima. Lekker spionage sfeertje, genieten.

Zelfs de regie van Tony Scott, met zijn kenmerkende flashy woesj-woesj montage gedoe en 'establishing shots' van een halve seconde, is te doen. De eerste vijf minuten denk je: oh nee, dit kan ik niet aan, maar het zwakt naarmate de film vordert gelukkig wat af.

4 sterren

Spy Game komt bij mij over als een rommelig geheel wat nergens echt qua opbouw op gang komt. Het acteerwerk van de twee heren is ook niet meer dan middelmatig. In deze film zit overduidelijk geen liefde.