Notre-Dame de Paris (1956)

Aangrijpende Franse verfilming van het verhaal van de klokkenluider van de Notre Dame. Vele spanningen worden bijzonder tactisch gespeeld wat de film naast een visueel schouwspel ook tot een emotioneel erg sterk stukje film maakt. Anthony Quinn speelt op ongelooflijk sterke wijze de rol van Quasimodo in het meesterlijk vormgegeven Parijs. Ik was vooral onder de indruk van Alain Cuny’s rol als Claude Frollo die het personage zeer kleurrijk speelt. Frollo is geen simpele personificatie van het kwaad maar een man met duidelijke en voor het publiek tastbare complexen. Notre Dame de Paris is een schitterende epische film die het originele verhaal zondermeer eer aandoet.

Ik kende het verhaal van de klokkenluider van de Notre Dame eigenlijk alleen maar van de Disney tekenfilm. Was dus ook wel benieuwd wat deze versie zou worden...

De film opent met een leuk weetje over hoe het boek waarop de film is gebaseerd tot stand is gekomen maar vanaf dan begint het allemaal wat te minderen. Het verhaal kan gewoon niet boeien en wordt ook allemaal wat oninteressant en theatraal gebracht. Het kabbelt allemaal wat voort alhoewel het slot wel aangrijpend was en sterk in beeld werd gebracht.

De acteerprestaties daarentegen waren wel zeer sterk. Quasimodo werd door Anthony Quinn zeer goed neergezet. Ook is Gina Lollobrigida als Esmeralda een mooie verschijning.

Notre Dame de Paris is een twijfelgeval. Langs de ene kant heb je het ietwat saaie verhaal en langs de andere kant heb je wel een sterke cast. Ik hou het dan toch maar op een 2.5*

Aardige film en sterk geacteerd door Quinn.

Verhaal is mooi en setting ook.

Maar soms is het te druk en saai

3 sterren

De setting vond ik inderdaad erg mooi gedaan. Ik vind Anthony Quinn en Charles Laughton toch de beste die de rol als Quasimodo hebben gespeeld.

Deze versie van 1956 vond ik ookwel druk. Maar saai dat vond ik het niet. En niet alleen Quinn zet zijn rol sterk neer denk ook aan Gina Lollobrigida als Esmeralda.

Het fabuleuze boek van Victor Hugo over de Notre Dame is al talloze malen verfilmd. Deze versie blijft redelijk trouw aan de originele verhaallijn, inclusief het dramatische einde. Ondanks dat feit én ondanks de spectaculaire aanwezigheid van Gina Lollobrigida vind ik deze film stukken minder dan de meer romantische verfilming uit 1939 met Charles Laughton en Maureen O’Hara, waarin Hollywood zich ten opzichte van het originele plot de nodige vrijheden veroorlooft.