Interview (2003)

haha

Sowieso geen onaardige poster

Goede dialogen en een (i.m.o.) verrassende en overtuigende Katja Schuurman.

Had erg veel weg van Blind Date, eveneens van Van Gogh. Een van de stukjes muziek die regelmatig in deze film te horen was, was ook al te horen in Blind Date. Het hele scenario heeft ook wat weg van Blind Date; Twee mensen die elkaar kwetsen, kind verloren door auto-ongeluk, waarbij moeder reed, confronterend etc .
Wel weer zeer gevatte en droge dialogen.

Toch vind ik deze wat minder dan al eerdergenoemde, mede door het einde. Ten eerste zag je het aankomen en ten tweede is de wending zo drastisch dat hij ongeloofwaardig overkomt. Of al het gene dat ervoor gebeurd is natuurlijk... De wisselwerking tussen Schuurman en Bokma vond ik wel goed.
3 en een halve ster.

Vandaag voor 3,99 gekocht bij MEDIAMARKT Rotterdam tegenover BramL.

Niet duur, toch?

Er liggen er nog een zooi en omdat de meeste Rotterdammerts geen smaak hebben blijven die nog wel ffies leggen!

Uitermate sterke rol van Theo Maassen...

Goede dialogen, prima Bokma, goede Schuurman, "Albert Verlinde is overleden aan Aids"-pluspunt, jammer van het einde. 3,5*

het einde was verrassend..maar..ik weet niet of ik blij was met het einde.. Voor mijn gevoel was door dit einde de film nog niet ''af''. Ik bleef met het gevoel zitten dat er nog wat moest komen.Beetje jammer. Al vond ook ik de dialogen erg goed.

Het spelletje dat er gespeeld werd zorgde ervoor dat ik hem interessant bleef vinden. 4*

Dialogen zijn ijzersterk

Pluspunt? Vond het een typisch Van Gogh dingetje wat niets toevoegt en enkel afleidt.

Vind het tenbkoste van de film gaan. Zulke flauwekul in columns, okay, maar neem je film serieus.

Deze film viel me een beetje tegen. Had er nogal wat van verwacht door alle opschudding. Dat litteken ontmoet litteken, daar waren ze mij al kwijt. Niet mijn beeldspraak. Vond de dialogen helemaal niet zo geweldig. Veel te gekunsteld naar mijn smaak. Ook de veelgeprezen acteerprestatie van Katja vond ik nogal gaan. Ze doet het nu in Medea weer. Veel mysterieus hees gefluister en zo'n blik van: kijk mij eens ongelooflijk diepzinnig, gevat en ongrijpbaar zijn.

Droge/slappe/flauwe humor doet NIETS af aan de mate waarin een film serieus genomen kan worden. Sterker nog, contrasten zijn mogelijk de meest effectieve middelen om iets duidelijk te maken. Wat wel en niet grappig is, is verder net zo persoonlijk als wat wel en niet aangrijpend is.

Nog irritanter is het feit dat je zo duidelijk Van Gogh (of Holman voor mijn part) zelf aan het woord hoort in plaats van het personage of zelfs de acteur. Dat stoort me altijd mateloos in zijn films, al die 'bijdehante' typische Van Gogh-lines.

Ben het ook met Wouter eens dat hij dit soort dingen beter in zijn columns had kunnen verwerken in plaats van er in een film bij te slepen.

Damn, weer verkeerd geklikt. Anyway.. kort samengevat: ik nam ook deze Van Gogh weer uitermate serieus, maar geef direct toe dat dat mijn gebrek is . Dat zijn humor (de Verlinde-opmerking is voor mij niet eens een 'sneer', hooguit flauw, waar óók niets mis mee is) niet voor iedereen even goed werkt, staat verder buiten kijf.

Het ging hier echter om een flauw inside grapje. Over een bestaand persoon, die helemaal niet ziek is. Het is 'Ha ha geeft die van Gogh die Verrlinden eens even een veeg uit de pan', kortom een grapje die buiten de vertelling treedt en je bewust maakt van de gekunsteldheid van de situatie. Ofwel, wel degelijk een gebrek aan serieus nemen, vind ik. Natuurlijk geldt dat niet voor humor an sich.

Nogmaals, wat kos en ik zeggen is niet dat het perse niet grappig is, maar dat het je even bewsut maakt van van Gogh als maker en je dus uit het verhaal getrokken wordt. Je lacht om Theo, niet om de personages of het verhaal. Of de grap an sich het flauw is of niet, doet er weinig toe.

Niets mis met 'uit het verhaal getrokken worden' wat mij betreft.. En al helemaal niet als de personages zelf heel logischerwijze dit soort grapjes zouden maken. Het is een volstrekt geoorloofd stijlmiddel, waar ik kennelijk meer mee kan dan jullie. Net zoals met de humor die, zoals IK ook al aangaf, *yuck* een kwestie van smaak is. Daar zijn we het gewoon over eens, dat hoef je echt niet te herhalen.

Dit IS inderdaad Van Gogh ten voeten uit, net zoals elke willekeurige andere geweldige filmmaker zo zijn handelsmerkjes heeft. Als jij daardoor zélf de film niet meer serieus neemt, jammer dan. Als je eruit wilt afleiden dat de REGISSEUR zijn film niet serieus neemt, ligt een vervolgdiscussie over hoe überhaupt mensen zichzelf veel te serieus nemen, voor het grijpen.

Maar Theo zág dat soort zaken echt enkel als een leuk geintje en nam zijn films niet serieus genoeg om ze weg te laten. Ook dat mag je van mij een goede eigenschap noemen, maar dat het zo is kun je niet betwisten.

Tsja, daar verschillen we nog het meest over van mening dan: een geintje tussendoor staat serieus nemen niet in de weg.. In mijn optiek is (zelf)relativering zeer belangrijk en bewonderenswaardig (zéker als je zelfs in staat bent jezelf af te zeiken), alleen al omdat je gespannen situaties er effectief even mee kunt ontluchten (geldt voor het hele leven trouwens). Maar ik geef ook direct toe dat het beter werkt als de grapjes in kwestie grappig zijn. En ik heb nou eenmaal een zieke geest .

Ik vind 't ook behoorlijk grappig, wat heeft dat in godsnaam met je film 'serieus nemen' te maken. Quentin Tarantino strooit zijn films vol met grapjes die er geen drol mee te maken hebben, en wel meer films hebben inside grapjes die Nederlanders niet zullen opvallen. Ik zie 't ook absoluut niet als een sneer, meer als een grappige verwijzing naar de realiteit. Dat je hier Theo van Gogh in hoort is opvallend, aangezien Theodor Hollman het scenario schreef.

Film begint een beetje matig, wordt allengs iets meeslepender; je wacht eigenlijk op het moment dat Katja en Pierre gaan neuken. Gelukkig voldoet deze film van Van Gogh nu eens niet aan die verwachting. Het blijft een gevecht van wie de ander het best kan kwetsen. Je denkt dat ze allebei hun hart luchten en volkome.n eerlijk zijn, alleen Katja blijkt toch een femme fatale Het einde lijkt wellicht gekunsteld, het laat je in ieder geval volkomen beduusd achter.... Je bent gewoon geshockeerd.. Het spijtige is alleen in tegenstelling tot een film als de Usual Suspects dat dit einde nergens uit af te leiden is en dus ook niet te verwachten is... Achteraf zie je wel hoe meesterlijk het in elkaar zit... (met die Ellen die die Frans waarschijnlijk voor Katja verlaten heeft...) . Ik geef een 3

Hier mag van mij wel een halfje bij. Bij herziening nog steeds uitermate interessant en vermakelijk om te volgen. Ik vind nog steeds dat het einde afbreuk doet aan de film, misschien dat Buscemi dat in zijn remake wel achterwege laat.

De openingsscene vond ik ronduit slecht, omdat Pierre Bokma zo binnensmonds zat te mompelen, dat we deze scene opnieuw hebben gedraaid om te horen wat hij nou zegt. De rest van de film wisselt tussen slecht, matig en heel redelijk, maar overtuigt nergens, terwijl ik vooral van Pierre Bokma heel wat meer klasse had verwacht. De gesprekken blijven voornamelijk hangen in woordspelletjes en worden op geen enkel moment interessant. De clou is wel erg geforceerd en daarmee niet overtuigend.

Een mislukte film. 1,0*

Wat een slechte productie zeg. Wat een lachertje eigenlijk. Het script is tenenkrommend kleuterlijk.... pfff. Bokma overtuigt in het geheel niet hier. Zou het door de slechte regie zijn ? En Katja, ja, die vind ik ook niet echt indrukwekkend.

Slecht inelkaar gedraaide rommel. Theo Maassen daarentegen speelde de STERKSTE rol, en daarmee is alles gezegd. 1.5*

Een rol voor Katja Schuurman zie ik. Zal wel weer lekker veel geneuk in zitten.

Ik lees net dat deze film binnen 5 dagen in het huis van Katja is gedraaid.

Boeit niet 90 minuten lang; had wel wat minuten vanaf gekund. Aardig spel van Bokma en Schuurman. Het nadeel is voor een gedeelte het matige script, en het afgeraffelde einde. Was de zogenaamde gimmick weggelaten en was de film wat korter geweest, had ik het het denk ik meer gewaardeerd. 3 sterren