Zulu Dawn (1979)

Best een aardige film om de paar uurtjes voor de snooker-finale mee door te brengen.

Prima acteerwerk, grootse gevechtsscènes, heerlijk steriotiep, wat wil je meer?

3 sterren.

''But bullets run out... and those bloody spears don't.''

2de film gemaakt over de ware gebeurtenissen tussen Zulu krijgers en Britse leger-eenheden.

De film gaat over de veldslag voor Rorke's Drift; de slachting van Isandlwana. Nadat Groot Brittannië en de Zulu's elkaar oorlog verklaarden, stuurt Engeland een leger onder leiding van Lord Chelmsford om Zululand aan te vallen. Om er zeker van te zijn dat er geen tegenaanval over hun flank wordt uitgevoerd, wordt het leger in 2en gesplitst. Nadat een groot deel van het leger tot een halt komt en kamp opslaat naast de berg Isandlwana, is het de tijd voor de Zulu krijgers aangekomen om hun ware kracht in aantallen aan de Engelsen te laten zien.

Het interessante is dat je van beide partijen een groot aantal personages volgt. Aan de kant van de Engelsen speelt O'Toole als aanvoerder en commandant Lord Chelmsford, Lancaster als col. Durnford, Hoskins als serg. Williams en nog enkele andere officieren en jonge soldaten. Aan de Zulu kant heb je natuurlijk de Zulu-koning Cetshwayo, die op zijn eigen harde maar traditionele manier met de scepter zwaait. Enkele van zijn zonen komen ook in voor, die de aanval leiden op de Britten en honderden andere woeste Zulu krijgers.

De immens grote veldslag ziet er verbluffend uit. Na enkele minuten van schermutselingen, zie je hoe de Zulu's letterlijk de Engelsen overspoelen. Voor elke 'redcoat' staan 10 Zulu's tegenover. Wat anders als er een Zulu leger van 35,000 krijgers sterk voor je deur staat.

Niet alleen bij Isandlwana werd er gevochten. Omdat de Zulu's van alle kanten aanvielen, werden er ook patrouillerende ruiters en andere kleine Britse eenheden aangevallen. Uiteraard trokken die zich terug tot aan het overige Britse leger bij Isandlwana en daar ging de slachting verder. De Engelsen hadden 2 kanonnen bij zich, die ze nodig moesten beschermen en nog enkele mortieren. Verder maakten de Engelsen gebruik van geweren, revolvers, explosieven en zwaarden. De Zulu's tegenover hun maakten gebruik van hun (vaak waardeloze) schilden, speren en andere wapens om mee te hakken.

De arrogantie van de Engelsen werden hun dit keer fataal, want vol vertrouwen van hun gedisciplineerde soldaten, rangen, gevechtsformaties, organisatie en wapentechnologie hebben ze de Zulu's, de zogenaamde wilden, ver onderschat. Zo sloegen ze hun kamp op zonder enkele zware wachtposten te houden of hun kamp degelijk beschermen met een geïmproviseerde muur (zoals bij Rorke's Drift). Zo'n soort kamp slaan is gewoon een uitnodiging om aangevallen te worden.

De grote veldslag kwam echter pas op 2/3e van de film op gang. De eerste 70 - 80 minuten waren politieke debaten, inval op Zulu land en het volgen van de gedoemde march van Column 2 en 3.

Kort hierna gaat het veldslag verder naar Rorke's Drift (film: Zulu), waar zo'n 4,000 Zulu reserves de aanval leiden.

Zondag even aan de slag met deze Zulu Dawn en daarmee als ik het goed begrijp de prequel van Zulu uit '64. De film kan vooraf in ieder geval rekenen op een behoorlijke cast en dus was ik er wel nieuwsgierig naar.

Het verhaal is duidelijk rond de opbouw naar een volgende grote slag tegen de Zulu's waar de Engelsen overtuigd zijn van hun kwaliteiten en wapens. Typisch zijn de Engelse karakters met hun gewoonten, stugheid en stiff upperlip en humor. Lekker is ook vooral Bob Hoskins als de grofgebekte en van dik hout zaagt men planken methode onderofficier. De lange aanloop is opzich begrijpelijk want men is natuurlijk ook lang onderweg, snelheid zit er niet in met een dergelijk groot leger in een dergelijke tijd met zoveel man te voet en zo nu en dan een schermutseling.

Lekker is in die zin de finale met de grote veldslag waar men behoorlijk onder de voet gelopen wordt wat opzich best wel indrukwekkend genoemd mag worden. Zulu Dawn is dan ook absoluut niet vervelend te noemen en heeft genoeg te bieden. Toch kan de film zich niet meten met het geweldige Zulu uit '64.