The Fox and the Hound (1981)

Recensie: The Fox and the Houd.

Een leuke film maar geen uitblinker.

Olie Johnston en Frank Thomas waren 2 trouwe leden van de Nine Old Men die deze film ook maakten. Voor beide was het hun laatste film. Je kan die leuke oude disney dingen er nog in zien. Die leuke vogeltjes, ook de muziek was wel aardig. Het muzikale gedeelte zat wel goed al vond ik de liederen niet zo leuk. Ik weet nog wel dat mijn kinderen dit altijd zo'n saaie film vonden.

Ik zelf vind deze film toch nog wel erg leuk.

Met wat leuke karakters erin zoals Moeder uil en die 2 vogels.

Maar verder geen film dat je zegt: Nou dat is echt een klassieker!

Er blijven wel leuke momenten in zitten waar je in kan lachen maar ook het drama was zeker wel te vinden in deze film. De prologue van de film was geweldig, een opening waarin gelijk duidelijk was waar deze film over ging...jagers en vossen. En het kindje van die moeder vos was Freij. Overigens wel een aardige titel: Frank en Freij maar waarom ze het niet gewoon: De Vos en de Hond hebben genoemd, blijft vreemd.

De vos ziet er weer typisch disney uit (de jonge versie).

Zo'n leuk schattig vosje. Maar het zieligste moment van de disney film is natuurlijk wanneer het baasje de vos weg brengt in dat autootje, echt zielig maar wel een mooie scene. De eindscene met die beer is ook geweldig, met die mooie rokende waterval ernaast blijft dit de mooiste scene van de hele film! 3,5* omdat ik hem toch beter vind dan Tarzan en Dumbo.

Vroeger mijn favoriete disney, maar ik moet dit tot mijn spijt corrigeren. Laatst voor het eerst herkeken en wat mij opviel is dat het een vooral zielige film is. Dit vond ik natuurlijk vroeger ook wel, maar ik had in mijn hoofd zitten dat het ook heel grappig is. Het deel dat ze klein zijn, eigenlijk het enige grappige deel, duurde mijn inziens veel te kort. Nee, het verdrietige overheerste het grappige, daar waar ik vind dat Disney het van zijn grappige stukken moet hebben. Ondanks al dit negatieve toch wel een positieve beoordeling, want het blijft een goede Disney!

3,5*

Af en toe wat humor. Heb erg vaak gehuild bij deze classic. Persoonlijk vind ik dit misschien de zieligste Disney film. 4,5 voor een mooie droevige Disney film.

Eén van de betere Disney films.

Hoewel er nog steeds een heel aantal stukken tussenzitten waar wat mij betreft genoeg op aan te merken valt, schijnt er toch een iets duisterder verhaaltje tussen alle schattigheid door. Het begint al met een zeer mooie intro, maar ook het berengevecht op het einde is iets grimmiger dan ik van Disney gewoon ben.

Niet al te veel liedjes en de liedjes die er dan zijn lijken vaak meer op woordspelletjes. Verder wel jammer van die twee vogels en het wormpje. Zo ongerelateerd aan de rest van de film dat het wel zeer sterk naar gewone filler ruikt. Beetje zoals Scratt in Ice Age. Grappig vond ik het al helemaal niet, dus had volledig geschrapt mogen worden.

De animatie is in deze film ook van een iets minder niveau. Vooral het camerawerk is soms erg statisch. Het zorgt er blijkbaar wel voor dat de achtergronden ditmaal iets aparter van stijl zijn, waardoor het meteen een stuk aangenamer wordt om kijken. Ze mogen van mij meer dit soort trade-offs maken.

Vond het best wel redelijk filmpje. Nergens echt groots of echt sterk, maar toch een wat volwassener verhaal met een aantal zeer degelijke scenes.

2.5*

Deze is misschien een minder bekende Disney, maar daarom niet minder qua kwaliteit. Het is een typisch verhaal over vriendschap, maar het wordt ook weer mooi gebracht. De animatie oogt mooi en het wormpje is wel leuk. De film kijkt leuk weg en wist de volledige speelduur te boeien. De film bevat wel niet direct memorabele liedjes (toch iets typisch Disney), maar je kunt nu ook niet alles willen.

Het is wel niet direct een echt meesterwerk, maar eens mooi om te bekijken.

Aardige Disneyfilm.

Qua animatie ziet het er prima uit. Vooral de dieren zijn erg mooi getekend, waarbij de grote boze bruine beer er echt bovenuit springt. Het verhaal zelf is wat magertjes en net als bij bijvoorbeeld een Sleeping Beauty merk je dat ze moeite hebben gehad om te film te vullen. Zo lijkt het verhaaltje met de vogels en de worm er een beetje bijgesleept en heeft het verder ook weinig van doen met het Frank en Frey verhaal. De momenten tussen de vos en de hond zijn redelijk, maar ik kreeg er verder weinig gevoel bij. Ook qua humor valt het allemaal mee. Het kijkt makkelijk weg, maar een bijzondere film is het eigenlijk nergens.

Disney heeft echter veel betere films gemaakt.

3,0*

Er gaat nog steeds een anekdote rond in de familie hoe ik in tranen met tuiten uit de bioscoop kwam na het zien van "Frank en Vrij". Vandaag heb ik de film met mijn dochtertje gekeken en ook bij haar was het een stortvloed aan tranen. Voor kinderen die hier erg gevoelig voor zijn is het misschien niet aan te raden.

Het is wel een heel mooi en ontroerend verhaal. Ook volwassenen kunnen hier een traantje bij wegpinken. Misschien zijn de animaties wat minder maar het is zeker wel een mooie klassieker.

Vosje met vervolg.

Een mooie animatiefilm uit de beroemde koker van Walt Disney. In Nederland vooral bekend onder de naam Frank en Frey. Het verhaal over een lief vosje dat vrienden wordt met een jachthond is niet alleen schitterend vormgegeven, maar weet ook zo nu en dan op een traantje op te wekken. De classic zou 25 jaar later een vervolg krijgen.

Goed.

Fox and the hound heeft de allures van Bambi. Net als bij de vorige film is er meer aandacht aan het verhaal en mikken ze op een ouder publiek. Niet constant liedjes en slapstick grapjes. Dat loont de moeite, want het resultaat is boeiender. Maar de animators missen nog wel de nodige ervaring. Waar The Rescuers nog dat duistere mochten hebben, had ik hier wat meer kleuren en warmte gewild in het bos.

The Fox and the Hound stond nog op mijn lijstje nooit geziene Disneyfilms. Althans, ik kon me er niks van herinneren en heb er hier nooit op gestemd. Gelukkig maar dat ik hem nu eens bekeken heb, want het is tot nu toe 1 van de leukste films uit de Disney reeks. Het is een vrij simpel, maar wel erg aandoenlijk verhaal over de vriendschap tussen een vos en een hond. Natuurlijk is het vrij voorspelbaar dat het niet mag, niet kan en uiteindelijk weer aardig af zal lopen, maar het is wel leuk om te zien.

Echt veel humor zit er niet in de film, maar ik heb het ook niet gemist omdat het een vrij serieus verhaal is voor een Disney-tekenfilm. Op zich prima, want de meeste Disneys zijn veel te suf qua humor. Zo'n gevecht op het einde met een gigantische beer was eens wat anders dan anders. Wel jammer dat de film bij de ontsnapping van de vossen aan de achtervolgers vrij onrealistisch werd. Hoe ze de klemmen ontweken en door het vuur gingen sloeg eigenlijk nergens op en deed een beetje afbreuk aan het moment.

Jammer, want verder heb ik vrij weinig te klagen over de film. Alles ziet er uitstekend uit (vooral die beer, indrukwekkend) en het feelgood sfeertje werkt hier prima. Jammer dat de Disney reeks wisselend van niveau is, want ze laten echt soms wel zien dat ze hele mooie tekenfilms kunnen maken.

3,5*

Totaal geen verwachting bij deze Disney, maar uiteindelijk bleek het een prima film. Een goede opbouw van het verhaal met verhaal een heerlijke begingeneriek waar langzaamaan steeds meer geluiden bijkwamen. Ook de vriendschap wordt goed uitgewerkt en iedereen krijgt net genoeg ruimte om echt te gaan leven. Dat heeft Disney te vaak. Wel was het verhaal iets te mager om er 85 minuten mee te vullen, daar had gerust iets afgekund. Zeker de derde akte sleepte maar een beetje. Het realisme en het eind (niet zo zoetsappig maar gewoon met de Vos die terug het bos in gaat zoals het hoort waren ook echte pluspunten. Ook het stemmenwerk was prima, alleen die uil als een Afro-American snapte ik dan weer niet.

Verder waren er de vertrouwde bijfiguren. Ze waren niet per se grappig, maar gelukkig ook niet irritant. Ze hadden er echter wel uitgehaald mogen worden. Zolang je geen Scratch bent hoef je er als running gag niet in. De animatie was verzorgd maar niet bijzonder en de muziek heel aardig met soms iets te veel bombast en soms leuke plattelandsmuziek en folk.

Vermaakt, al duurde het net iets te lang.

Geweldige Disney!! Na zoveelste herziening nog steeds erg mooi. Een van de beste Disney's (en wie zegt dat dit de beste is geef ik geen ongelijk).

De meeste mensen vinden films zoals Bambi emotioneel of zo, ik vind dat niet; gewoon erg kinderlijk nooit emotioneel gevonden. Maar The Fox and the Hound is een heel ander verhaal. Wat heb ik me vroeger kapot gejankt om deze film. Vorig jaar kreeg ik nog steeds een brok in m'n keel, en gister heb ik toch echt wel een traantje weg gepinkt. Dit is echt de meest emotionele film die ik ken. Dan heb ik het vooral over de scène dat Widow Tweed (boerin Grootje) Frey alleen in het bos achterlaat (en dat liedje dan ).

Van de (bijna) de zelfde crew als The Black Cauldron. Richard Rich en Ted Berman waaren eerst assistent regisseur voor The Rescuers en later regisseerde zij samen The Black Cauldron. Art Stevens was eerst ook regisseur van The Black Cauldron maar hij ging in 1983 met pensoen van 1977 tot 1983 was hij wel een van de lijdende figuren van de pre-productie. Producer Ron Miller heeft ook aan beide films gewerkt. Een paar animators zoals Phil Nibbelink hebben ook aan The Black Cauldron gewerkt en niet te vergeten is deze nog geanimeerd door een groot deel van The Nine Old Men waarvan alleen Milt Kahl en Eric Larson aan The Black Cauldron hebben gewerkt.

Je merkt dat in de 80's de Disney's veel duisterder worden en dat begint met The Fox and The Hound. Het is ook wat serieuzer, het gaat hier niet alleen om comedy en liedjes en zo. Natuurlijk zitten er een aantal stukjes in die wel erg grappig zijn. Als ik een genre zou moeten geven zou dat een beetje Drama/Western zijn en zeker niet Avontuur of Comedy.

De animatie is echt heel goed. De geweldige actiesènes aan het eind zijn meesterlijk geanimeerd. Ook is alles wat realistischer, dat was bij The Rescuers ook al wel maar hier doen ze er nog een schepje boven op.

Meesterlijk verhaal, dat erg ontroerend is, over een Hond en Vos die vriendjes zijn. Ze weten echter niet dat ze later vijanden horen te worden. Als door de vos zijn schuld een andere hond zijn poot breek zweert de hond wraak en wil de vos doden. Zijn baas is daar ook op uit. De vos heeft inmiddels een vrouwtje en leeft vredig. Als de jager en de hond de vos bijna hebben worden ze overvallen door een beer. De vos red hen en de jager spaart hen, alles is weer zoals vanouds ze zijn weer vrienden.

Leuke personages die eigenlijk typerend zijn voor een Western. Amos Slade (jager Sepp) is een redelijke bad-guy. Maar zo'n schurk is hij nou ook weer niet, hij is gewoon jager en je beroep uitoefenen is geen misdaad. Hij is best wel sympathiek want uiteindelijk spaart hij de vos. Big Mama (Mama Uil) is in de soort verteller rol een goede raadgever voor de vos. Widow Tweed (Boerin Grootje) is een goede opvoeder voor de vos. De hond is een beetje een slome en sluit (uit onwetendheid) een vriendschap met een vos, die uitgroeit tot een hechte. Maar ontpopt toch als een echte jachthond. De Rups en twee vogels dienen alleen voor humor en hebben geen enkele toevoeging in het verhaal maar zijn wel erg vermakelijk. De hond Chef is een soort oude zuurpruim die als het er op aan komt best goed kan zijn naar de hond (frank) zijn kant.

Erg mooie en vrij dramatische muziek. Mooie achtergronden. Echt de stijl van Mel Shaw.
Gewoon een heel erg mooie film die nooit verveel en in een woord: GEWELDIG, is.

Één van de weinige Disneyfilms die ik nog niet gezien had.

The Fox and the Hound is een ontroerende, leuke, warme animatiefilm uit de Disneystal. Als men spreekt over triestige Disneyscènes heeft het over Dumbo, Bambi, Snow White of The Lion King. Jammer genoeg wordt deze film heel vaak vergeten. De film bevat één van de meest triestige scènes waarbij zelfs ik het niet droog kon houden.

De animatie is erg mooi. De warme kleuren van het bos komen erg goed tot hun recht. De scène met de beer was best wel indrukwekkend te noemen. Mooi geanimeerd en heel goed nagedaan qua gedrag.

Het verhaal is nu niet héél spectaculair te noemen, maar wel ontroerend en vertederend. Alle personages (op de jager na) waren erg sympathiek. Tod en Copper hebben allebei een erg hoge aaibaarheidsfactor en je zou ze direct ook in huis willen nemen. Big Mamma was erg warm en Dinky en die specht zorgden voor de luchtigheid.

Een minpuntje ligt bij de animatie. Af en toe was het beeld best wazig. Zelfs op Blu-ray.
Toch is deze Disneyfilm erg goed en niet te vergeten.

4*

Disney Classic #27

Het was weer even wachten voor de fans maar met The Fox and the Hound opent Disney de jaren '80 op een waardige manier. De tekeningen zijn goed verzorgd en de belangrijkste karakters die erin zitten leuk uitgewerkt. Wederom is de toon vrij serieus waardoor het avontuur behoorlijk volwassen overkomt. Er zitten zeker een aantal trieste en emotionele scènes in. Verder zit de vaart er redelijk in zonder dat de film ooit druk of onrustig aanvoelt. De speelduur vloog niettemin voorbij. Erg fraai vond ik de kinderstem van Tod die helemaal tegen het einde even terugkwam. Volgens mij is dit de eerste keer dat Disney dit toepaste en ik vond het bijzonder goed uitpakken.

Jammer genoeg zijn er ook wel wat minpunten. Zo had de film best iets langer mogen duren zodat er wat meer ruimte is voor de jonge Tod en Copper. Nu zijn ze zeker de helft van de speelduur volwassen waardoor er net iets te weinig tijd is om hun ontstane vriendschap goed uit te beelden. Ook van Coppers zogenaamde jachtopleiding krijgen we helaas niets te zien. Het einde was wel erg mooi: Disney heeft het aangedurfd om geen clichés uit de kast te halen maar de fantasie van de kijker te laten prikkelen. Verlaten Vixey en Tod de boerderij voor eeuwig of blijven ze in de buurt? Groeit er nog iets tussen Jeanette en de humeurige John? Alleen de vete tussen Chief en Copper is definitief voorbij, zoveel is duidelijk.

4*

The Fox and the Hound is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1967 van schrijver Daniel P. Mannix. Het donkere verhaal van Mannix werd omgevormd tot een typisch familievriendelijk Disney-verhaaltje. Dit komt het verhaal niet bepaald ten goede, maar past wel in Disney’s repertoire.

Op animatiegebied vond ik de film wel een topper! De deprimerende kleuren uit de jaren 60 en 70 werden gelukkig achterwege gelaten en terug zijn de fleurige kleuren die sinds Sleeping Beauty uit 1959 node werden gemist.

Het verhaal en de personages vond ik echter weinig interessant. Op sommige momenten doet ze sterk denken aan Bambi, maar dat is een vergelijking die deze film niet kan doorstaan. Visueel zeer zeker een geslaagde film, maar inhoudelijk wist de film mij niet te pakken.

De Disney-formule wordt maar weer eens van stal gehaald bij The Fox and the Hound. Na zoveel films gezien te hebben met telkens diezelfde zoetsappige moraal, vond ik deze film niet uitblinken qua originaliteit. De animatie zag er wel prachtig uit en de twee gebruikelijke sidekicks (die weinig met het verhaal van doen hebben) vond ik ook wel aardig.

Jeugdsentiment. Als kind had ik een boekje van Walt Disney over dit verhaal en vond ik het geweldig. Onlangs deze film opnieuw bekeken en aan de magie uit mijn herinneringen uit die tijd kon het (uiteraard eigenlijk) niet tippen maar het blijft een erg mooie en lieve kleine film. Als kind had ik het hele dikke 5* gegeven, nu hou ik het op een hele dikke 3,5*. Voor mijn gevoel was het kinderboekje over dit verhaal wel een stuk beter dan de film.

Mooi.

Na zoveel jaren herzien en ik had toch aardig wat dingen vergeten. Niettemin, heerlijk jeugdsentiment. De film is uitstekend vormgegeven, de soundtrack is nostalgisch en de zoetsappige momenten werken. Met het stemmenwerk is niets mis; De opening en de finale zijn qua spanningsopbouw ook nog eens erg efficiënt, wat dit toch een erg leuke herziening maakte.

3,5

The Fox and The Hound oftewel Frank en Frey. Als kind kon ik deze zeker waarderen. Nu blijft deze Disney film nog steeds overeind, maar bevalt hij toch iets minder. Een vrij simpel doch effectief verhaal. De liedjes voegen weinig toe en zijn niet al te sterk, de twee sidekicks zorgen echter wel voor de nodige humor. Best aardig, maar er zijn wel beduidend betere Disney films.

Ondanks het origineel is omgedoopt naar een Disney standaard is het toch knap dat dit verhaal weet te schitteren uit realisme en puurheid. Zonder helden versus schurken c.q. het goede tegen het kwade ontstaat hier toch een verhaal wat de karakters puurder en levensechter maakt dan het veelal gebruikte sprookjes moraal. De animatie en het gebruik van kleuren is prachtig voor die tijd en een stevige basis voor al de animatie van deze tijd. Zowel jong als oud kan meer dan genieten van deze klassieker van formaat.

Listen good, Tod, 'cause it's either education or elimination

Een aantal jaar geleden heb ik me voor het eerst sinds jaren terug verdiept in Disney. De meeste klassiekers had ik wel gezien, maar er waren een resem films die ik nog nooit had gezien en het was toen een periode dat je voor geen geld VHS tapes van Disney op de kop kon tikken. Handig, want ik wou niet teveel geld neerleggen voor films waar ik niets mee had (The Rescuers Down Under bijvoorbeeld) maar het was bovendien ook een fijne herziening van films die ik lang geleden had gezien en zelf niet in bezit had.

The Fox and the Hound is er echter altijd overgeschoten bij de herziening. Wat op zich vreemd is, want ik had de VHS zelf nog in huis van vroeger, maar in mijn herinnering stond dit te boek als een ongelooflijk triestige film en ik bekeek liever een Aladdin of Lion King opnieuw. Een tijd geleden echter de film op DVD gevonden en gisteren dan eindelijk eens opgezet. Moet dus al jaren geleden zijn en toch is het bizar hoeveel scènes eigenlijk nog blijven hangen. Niet altijd de meest indrukwekkende scènes (ik moet vroeger blijkbaar fan zijn geweest van Squeeks, want ik wist nog perfect dat hij in een vlinder veranderde) maar toch knap wat voor indruk dit eigenlijk achterlaat. Nog steeds trouwens, want hoewel er hier en daar misschien iets teveel moraal in de strot wordt geduwd (de "And we'll always be friends forever. Won't we?" scène), is het toch weer genieten van dit verhaal rond de vriendschap tussen een vos en een hond. Zeker de climax met de beer waar Todd terugkeert om Copper te redden blijft na al die jaren zijn effect hebben. Verder dus vooral een Disney die vooral op het gemoed werkt. Scènes zoals de weduwe die Todd gaat afzetten in het bos.. Het gaat door merg en been in ieder geval.

De eerste keer trouwens dat ik dit in het Engels zie. Het was even wennen dat de hoofdpersonages niet de naam Frank en Frey hadden, maar voor de rest weinig op aan te merken. Mickey Rooney en Kurt Russell vormen een geslaagd duo en ook bijrolletjes zoals Pearl Bailey (Big Mama) kunnen er zeker mee door. The Fox and the Hound is ook zo'n film die nog altijd qua tekenstijl overtuigt. De rustige openingscredits, de natuur, de climax, ... Ook aangenaam verrast door het minieme gebruik van muzikale intermezzo's. Disney is een studio waar ik dat nog wel eens van kan waarderen, maar het blijft toch vaak hit or miss bij mij. Hier zijn echter weinig echte nummers (ik weet zelfs niet of je dat bij vlagen ritmisch praten van Big Mama effectief als een nummer kunt kwalificeren) en het komt de sfeer ten goede.

Amos Slade mag zich trouwens met gemak in één van de hoogste regionen in een top van Disney schurken nestelen. Het is dat het eindbeeld waar hij verzorgd wordt door de weduwe hem wat zachter maakt, maar verder is het toch fijn om te zien dat dit na al die jaren nog dezelfde gevoelens opwekt. Misschien hier en daar wat te geforceerd, maar wat een ongelooflijke tranentrekker toch. Veruit de Disney film die het meeste emotie losmaakt, al moet ik Bambi na al die jaren ook nog eens herzien.

4*

Doorsnee Disney filmpje. De graphics doen soms oubollig aan, maar goed. Een Disneyfilm heeft altijd zoveel meer kwaliteiten dan dat. Denken we maar aan de leuke muziek (al is dat in deze film iets minder vind ik persoonlijk), de vaak sprekende dieren, en een boodschap/moraal. Opvallend overigens waar films als Ice Age de mosterd hebben gehaald qua zijfiguurtjes (zijderups)

Gekeken met mijn dochter, voor het eerst sinds ik hem zelf als kind had gezien. In mijn herinnering duurde het deel met de jonge Tod en Cooper veel langer, maar het is eigenlijk niet veel meer dan een langgerekte intro.
Zoals de meeste Disney-films die ik later opnieuw bekeek viel dit ook niet mee. Dat heeft vooral met de voorspelbare, sentimentele en moralistische Disney-saus te maken, die voor kinderen niet zo opvalt, maar als volwassene heb ik daar toch erg weinig mee. Dit is dan ook een klassieke Disney, mooi gemaakt, het verhaal simpel en rechtlijnig. De film is af en toe wat gezapig, de scène met de beer was wel nodig om me wakker te houden. Toch wel leuk om weer eens gezien te hebben maar nostalgisch werd ik er niet van.