Candyman: Farewell to the Flesh (1995)

Aardige film nog wel voor een vervolgje, alleen is van de horror weinig overgebleven en maakt dat plaats voor drama en tragiek. Je komt wat meer te weten over de man die Candyman was voor zijn dood.

Maar nog is het allemaal niet zo boeiend. Net als deel 1 is dit gewoon aardig eens een keer te zien als tussendoortje. Echt hoogstaande cinema moet je hier niet verwachten 2.5*

Opvallend inderdaad hoe zowat alle spanning weg is bij deze film.

Wat overblijft is een soort van luguber drama dat het best tot z'n recht komt op het einde. Afgezien van erg flauwe sfx wel mooi.

Verder is de tweede Candyman vooral een film die teert op erg mooi kleurgebruik (veel warme groen en roodtinten), een aardige soundtrack en een paar leuke herkenbare quotes. De makke, wat onzorgvuldige editing verpest het visuele wel een beetje, jammer genoeg.

Verder vooral een drama, hoe vreemd het ook mag klinken. De film slaagt in z'n opzet op het eind, maar de weg er naartoe is niet altijd even denderend.

2.5*

Redelijk vervolg op de eerste Candyman. En zoals het een goed vervolg op een horrorfilm betaamt, wordt het verhaal achter de mythe verder uitgediept. Wederom niet echt eng of spannend (waaronder een aantal slechte schrikmomenten), maar toch enigzins vermakelijk. En ook heeft dit vervolg wat meer plot dan zijn voorganger. De rol van Tony Todd als de Candyman (die dat niet onverdienstelijk doet) is ook wat uitgebreider.

Deel 1 is één van mijn favorieten maar zoals zo vaak zijn vervolgen stukken minder en meer uitgemolken. Vond de kills niet bruut, steeds hetzelfde eigenlijk. Irritante schrikmomenten en weinig spanning. Acteerwerk was niet geweldig maar vond Kelly Rowan wel een leuke verschijning. Ik was blij dat de film klaar was.

Nee, ik werd er niet blij van. Vreselijk acteerwerk, gebrek aan spanning en de sfeer die hier aangeprezen werd vond ik ook niet denderend. De openingsscène was nog enigszins oké, maar al snel had ik door dat dit 'm niet ging worden voor mij. Tony Todd was dan ook het enige lichtpuntje, en dat terwijl hij ook niet écht denderend was...

Toch deel drie ook maar een kans geven, al heb ik weinig hoop op een plezierige kijkervaring.

In de hoogtijdagen van de horrorfilm zou na een hit als Candyman het jaar erop al een vervolg klaar staan. Candyman: Farewell to the Flesh kwam echter pas drie jaar later uit. In theorie kan dat betekenen dat men meer tijd nam om een fatsoenlijk en origineel script te schrijven. Maar in de praktijk is dat niet het geval, getuige dat Farewell to the Flesh op veel vlakken niet veel meer is dan een herhalingsoefening. Voelde de eerste Candyman nog uniek in zijn soort, na Farewell to the Flesh heb je dat trucje waarin Tony Todd plotseling achter iemand verschijnt en zijn haak door een lichaam duwt wel gezien. Virginia Madsen is ingeruild voor Kelly Rowan, die - zoals de meeste acteurs in deze prent - niet gezegend is met de beste acteerkwaliteiten. Sommige figuren, waaronder die broer van haar, zijn qua spel zelfs enorm belabberd.

Wat Candyman: Farewell to the Flesh nog enigszins de moeite maakt zijn een paar ok sequenties en het feit dat men iets dieper ingaat op de backstory van meneer Candyman. Ben normaliter niet zo van de backstory voor villians, maar in de Candyman films is het wel een interessant aspect van het monster. Je moet voor de interessante stukken wel door behoorlijk wat zoutloos gedoe worstelen, maar je hier en daar vermaken is niet onmogelijk. Zelfs mensen die houden van het ‘zo slecht dat het leuk is’ kunnen op bepaalde momenten aan hun trekken komen, zeker als er tegen het einde een bijzonder lelijk effect opduikt.

2 sterren.

De tweede film in de Candyman-serie neemt afscheid van Chicago en brengt de iconische horror-schurk naar New Orleans met als belangrijkste decor de Mardi Gras. Met veelvuldig verwijzing naar dit feestje via een voice-over. Deze keer is de film geregisseerd door Bill Condon, die later zou werken aan grote films. Er is sfeervolle fotografie, en de film brengt de magistrale aanwezigheid van Tony Todd terug. Echter afgezien van een oorsprong verhaal, doet de film ook niet veel nieuws met het Candyman-verhaal. Het basisidee; een vrouw die wordt gestalkt door de Candyman, is gewoon een herhaling van plot van de eerste film. Met dat verschil is dat ze hier nu een afstammeling is en dat de urban legend nu meer werd gepresenteerd als een religie. Alle positieve en negatieve punten bij elkaar opgeteld was dit absoluut geen slecht vervolg.

Candyman vormt een personage dat over de jaren heen onder andere op politiek vlak veel betekenis heeft gekregen binnen de huidige samenleving, maar deze specifieke invulling van regisseur Bill Condon is wat simpeler. In principe wordt er opnieuw een personage gevolgd dat op onderzoek moet gaan naar de befaamde horrorlegende, met tussendoor wat korte griezelmomenten om de kijker eraan te herinneren wat voor genre de film draagt. Problematisch is dat de inhoud amper interessant naar voren komt en vooral een uitgekauwde indruk maakt, waardoor je voortdurend wacht op de sensatie. De moorden zijn gelukkig lekker lomp en Tony Todd is geknipt voor zijn rol, maar verder maakt dit vervolg een slaapverwekkende indruk en roept slechts 15% van de machtige sfeer op die de voorganger zo speciaal maakte.