Mercy (2026)

Weinig genuanceerde, maar zeer vermakelijke actiethriller vanuit de capabele handen van regisseur Timur Bekmambetov, die hier zonder meer kwaliteit mee aflevert. De pijlsnelle montage is treffend bij het futuristische concept, het mysterie wordt aardig in leven gehouden en het hoge tempo jaagt elke vorm van verveling proactief weg. De snelle gang van zaken weerhoudt de castleden er echter wel van om de ruimte te nemen voor goede acteerprestaties, waardoor niemand echt van de grond komt. Sterker nog, het scenario van Marco van Belle degradeert de meeste namen tot clichematige bijzaak. Kunstmatige intelligentie wordt hier trouwens volop omarmd, dus kritische kijkers wat betreft dat onderwerp zullen geen fijne tijd hebben met Mercy.

Onderhoudende film over de gevaren van AI. Kijkt lekker weg. Het hoofd van Rebecca Ferguson op het grote AI scherm is ook wel prettig om naar te kijken
Jammer van die strontvervelende en voorspelbare dochterrol.

Best oké vooral door de stijl die strak en consequent wordt aangehouden (op de laatste vijf minuten na dan) door continu beelden te tonen vanuit aanwezige camera's (beveiligingscamera's, body cams, etc). En dat dat werkt is knap. Temeer Pratt lange tijd die stoel niet mag verlaten. Dat helpt de film wel enorm trouwens omdat wij als kijker net zo weinig weten als een onafhankelijke jury. 3,5*.

Allemachtig, wat acteert Chris Pratt hier slecht!

Het middenstuk is hier inderdaad aardig, daarvoor mijn 2 punten.

Het einde weer zooooo Amerikaans, tegenvaller voor mij!

Ik vond dit een bijzondere goede film. Gewoon lekker 1,5 uur genieten van een verrassend (relatief) goed verhaal en een interessante dynamiek tussen de hoofdrolspeler en de rechter. Mooi balans ook tussen actie, drama en verhaal en dat gewoon lekker in 1,5 uur. Ik ben zeer positief verrast. Technisch knap in elkaar gezet ook.

Lachwekkend slecht. Het verhaal is flinterdun en voorspelbaar. Enige poging tot een twist slaagt daarom ook gewoon niet. Vond het een lange zit ondanks de korte speelduur.

Best te behappen deze SF thriller, het idee van de AI rechter is best tof en ook goed om die tijdslimiet in te stellen, zodat er maar beperkt tijd is om zijn onschuld te bewijzen. Her en der rammelt het wel een beetje en het is een beetje ongeloofwaardig dat er in dat huis kennelijk niets wordt opgenomen, maar overal en nergens camera- of geluidsbeelden van zijn. Dus dat er puur wordt gehandeld door de AI vanuit het waarschijnlijkheidsprincipe, terwijl er miljarden data aanwezig zijn die al van tevoren kunnen worden geanalyseerd. Maar los van dit soort kanttekeningen is het een vlot wegkijkende film die genoeg stof meegeeft tot nadenken, wat altijd tof is voor dit SF films.

Aanvankelijk een weinig interessant hi tech-moordmysterie, waarbij rechercheur Chris Pratt zijn onschuld moet zien te bewijzen tegenover artificial intelligence-rechter Rebecca Ferguson. De personages zijn weinig sympathiek en regisseur Timur Bekmambetov regisseert de boel kil en afstandelijk. Gaandeweg ontdooien de hoofdrolspelers gelukkig en wordt de plot zowaar spannend. Richting de finale tovert Bekmambetov dan ook nog een paar spectaculaire aktiescenes uit de hoge hoed, waardoor het eindresultaat zowaar iets boven de middelmaat scoort.

In Mercy van regisseur Timur Bekmambetov us sprake van een kunstmatige intelligentie die de macht heeft om te bepalen wat recht en wat onrecht is. De macht om te oordelen of een menselijke verdachte van een misdaad schuldig of onschuldig is. De macht om iemand een straf op te leggen en zelfs een doodsvonnis uit te spreken. Bekmambetov maakt uit dir gegeven een compacte scifi-thriller die zich niet erg bekommert over een angstig toekomstbeeld, geen serieuze ethische vragen opwerpt maar gewoon een spannend, actierijk en vermakelijk verhaal vertelt.

En dat lukt Bekmambetov goed. De regisseur die zijn carrière in de Sovjet-Unie aftrapte en daar de minder gemakkelijk te consumeren en duistere films Nochnoy Dozor (2004) en Dnevnoy Dozor (2006) maakte, lijkt na zijn overstap naar Hollywood meer waarde te hechten aan gemakkelijker te consumeren actie, spanning en vermaak. In films als Wanted (2008) en Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012) zijn weliswaar vleugjes duisternis aan te treffen maar zijn het vooral actie, spanning en vermaak die de stevige pijlers zijn waarop die films rusten.

En dat geldt ook voor Mercy dat protagonist Chris Pratt in een soort speeddate setting tegenover een digitale versie van de kunstmatige intelligentie plaatst. Vervolgens moet Pratt aantonen dat hij onschuldig is. Het proces wordt in realtime gevoerd, heeft te maken met een spanningsverhogende tijdsdruk en heeft geen enkel raakvlak met een proces zoals we dat uit een rechtbankdrama kennen. Het proces wordt behoorlijk dynamisch en spannend in beeld gebracht met behulp van springerig gebruik van desktopmateriaal waaruit Pratt ten behoeve van zijn verdediging mag putten. Ik amuseerde me er goed mee.

Mercy is in zijn algemeenheid een vermakelijke film met vaart, met actie en met spanning. De hollywoodfactor gooit echter wat roet in het eten. Films met de Hollywoodfactor streven naar een gunstige afloop. Het is dan ook jammerlijk gemakkelijk te voorspellen dat het contrast tussen mens en machine (dat zich in beginsel als een duel aftekent) zich geleidelijk via de dialoog ontwikkelt tot een convenant waarin de machine menselijke trekjes krijgt en de mens ook nog wat leert van de machine. Zodra de film de plichtmatige weg van de feelgood inslaat, wordt de film minder leuk. Ik vond het stadium dat de film zich met het contrast en het duel bezighield spannender en vermakelijker.

Redelijk sterk sci fi actie mysterie. Het verhaal zit best leuk in elkaar en raakt licht een actueel thema. De uitwerking is goed geslaagd. Het is in het begin wel een beetje inkomen en wennen aan de gefragmenteerde beelden. Maar als je als kijker eenmaal in het verhaal zit, wordt je getrakteerd om een spannend en soms zenuwslopende achtbaanrit die tot het eind weet te boeien. Bekmambetov gooit op einde, als kers op de popcorntaart, nog wat spektakel over het scherm. Visueel erg geslaagd met mooi gemonteerde beelden die ondanks de vette knipoog best realistisch overkomen. Het acteerwerk kan ermee door, hoewel Pratt het best lastig heeft om overtuigend over te komen vanuit zijn stoel. 3.5/4.0