Spinal Tap II: The End Continues (2025)

Huh, wat is dit nou.

Na alle rare sequels van 40 jaar oude franchises is dit wel eentje die ik zie zitten

Heeft iemand al iets gehoord over een verschijningsdatum in Nederland? op de site van Cineville staan 'ie wel, evenals een double bill met de oorspronkelijke film, maar beide zonder speeldata. De site van een filmhuis in Den Haag vermeldt dat die double bill bij hen op 14/9 heeft gedraaid, maar daar houdt het wel bij op.

Ik hoop zeer dat de film een behoorlijke release krijgt -bij voorkeur inderdaad met de double bill en dat goed gecommuniceerd wordt wanneer dat dan ook te zien is.

Goeie film waarin de band Spinal Tap na jaren weer bij elkaar komt voor een laatste concert. Een laat en onverwacht vervolg op één van de leukste mockumentary's. Een beetje een herhalingsoefening en het mist soms de charme van het origneel. Desalniettemin wel vermakelijk en lekker belachelijk soms. Ook een paar leuke cameo's. Een kleine 3.5 sterren.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Leerde pas vandaag over het bestaan van deze film dankzij het tragische overlijden van Rob Reiner.

Deze film zal ongetwijfeld meer aandacht krijgen hierdoor.

Zoals Julian Grendel het al zei: "Terrible thing, but a great career move".

Nu gezien. Geinig als luchtig tussendoortje.

Prima in lijn met al die 'echte' rocumentaries die zichzelf wel serieus nemen.

Ik zou zeker wel zorgen dat je het origineel kent, en anders niet eens aan deze beginnen.

Aan zijn voorganger kan deze film zeker niet tippen. Ik denk niet dat iemand deze film snel met een echte documentaire zou verwarren. Daarnaast wordt er begrijpelijk op je nostalgiegevoelens ingespeeld, alleen werkt dat niet helemaal. Na een wat stroeve start zijn er nog wel wat grappige scènes en momenten gelukkig. De bandleden worden nog steeds leuk gespeeld. De cameo's zijn nog niet eens zo slecht (al is het raar dat zulke grote namen met de band geassocieerd willen worden).

Best vermakelijk.

Prima sfeertje in de zaal. Er werd veel gelachen. De meesten keken deze direct na het origineel. Er werd zelfs even geklapt…

Wel aardig gedaan dus.

Aardige herhalingsoefening.

Het origineel is een ware klassieker met talloze quotable momenten. Dat evenaren is lastig, en dat haalt deze film dan ook niet. Hoewel de droge docu humor weer leuk gedaan is, en de vele cameo’s erg grappig zijn, is de film verder vrij mager.

Het grootse gemis vind ik dat er zo weinig gesprekken met de drie bandleden samen zijn, want de chemie tussen de drie heren is top. Zoek bijvoorbeeld eens hun jazz/conversatie op youtube en je begrijpt meteen wat ik bedoel. Dat had de film meer die typische domme humor gegeven die zo eigen is aan Tap.

Te vaak blijft het hangen in verwijzingen naar het origineel, en dat benadrukt alleen maar hoe leuk die film was, en het gebrek aan nieuwe ideeën voor deze.

Ook de dramatische ontwikkelingen zijn mager. De strijd tussen David en Nigel gaat om een stukje miscommunicatie, en wordt uiteindelijk makkelijk opgelost. Tja. Interessanter zou het zijn geweest als David jaloers zou zijn op Nigels gelukkige relatie bijvoorbeeld, want die suggestie wordt gewekt in het begin door de constante irritatie tijdens het videobellen.

Toch blijft het knap dat deze parodie op de rockwereld meer het echte leven lijkt te tonen dan de talloze biopics die we tegenwoordig zien. Zelf speel ik al 25 jaar in rockbands en Spinal Tap komt op mij qua dynamiek, frustraties en humor vaak realistischer over dan bijvoorbeeld een Bobemian Rhapsody of A Complete Unknown. En dat is ook iets waard.

3*